اسوند فراندسن: او بازیکنی بود که با مرده‌خوری‌هایش در وردربرمن، آ.اس.رم و مارسی برای خود اسم و رسمی بهم زده بود. نقطه اوج حرفه‌اش زمانی بود که کشورش را در قهرمانی جام‌جهانی ایتالیا 90 یاری کرد و یکی از مرگبارترین زوج‌های هجومی را که تاکنون دیده شده در خط حمله آلمان در کنار کلینزمن تشکیل داد. حتی در قامت یک سرمربی هم او با اثبات مهارت‌های تاکتیکی و مدیریت فنی‌اش جای هیچ بحثی باقی نگذاشت و ظرف کمتر از 2 سال فوتبال ملی آلمان که به آن شکل
مشمئز کننده از یورو 2000 بیرون رفت را به تیمی تبدیل کرد که آنقدر خوب بود تا به فینال جام جهانی 2002 راه یابد. حالا رودی فولر به عنوان مدیر ورزشی بایرلورکوزن مشغول اثبات مهارت‌هایش در مدیریت باشگاهی است که درست از غریزه‌ای نظیر غریزه گلزنی بی‌نظیرش در دهه‌های 80 و 90 سرچشمه می‌گیرد، اما در همان حال که فولر در جایگاه یکی از محبوب‌ترین چهره‌های فوتبال ژرمن‌ها ایستاده، منتقدان سرسختش او را یک سرمربی بدون دیدگاه، بدون هیچ اراده‌ای برای تعمق و فاقد شهامت برای ایستادگی بر نظریاتش معرفی می‌کنند. اگرچه او چنین تصویری را با عملکردش باطل ساخته است. فولر که به‌خاطر سبیل و موی جوگندمی فرفری‌اش و همینطور نزدیکی فیزیک و چهره‌اش به شخصیت‌های کمدی بین هواداران ژرمن به «عمه کتی» مشهور شده است، شخصیتی نیست که خیلی توجهات را جلب کند. در حقیقت این مدیر ورزشی 50 ساله، اغلب ترجیح می‌دهد افراد دیگر را زیر نورافکن بفرستد و در عوض ادب و سکوت او تبدیل به خصیصه کاری‌اش شده است (تنها با یک استثناء آن هم زمانی‌که منش همیشه ملایم سرمربی آلمان به دنبال سخنرانی شدیداللحن منتقدان مقابل دوربین تلویزیون ARD آلمان و دقایقی پس از تساوی بحث برانگیز بدون گل با ایسلند در راه یورو 2004 خدشه‌دار شد). فولر آن روز پس از شنیدن انتقادات 2 کارشناس تلویزیونی که عملکرد تیمش را ضعیف می‌دانستند چنین به خروش آمد: «من نمی‌توانم بایستم تا این مزخرفات را درباره «یک امتیاز خفیف دیگر» برای فوتبال آلمان بشنوم».
حمله او متوجه والدمار هارتمن میهمان استودیو ARD در ایسلند بود که چرا مردم آلمان را تحریک می‌کند: «والدی! تو اینجا روی صندلی راحت نشسته‌ای و 3 لیوان نوشیدنی هم سرکشیده‌ای!»
هارتمن هم در عوض چنین جواب داد: «ما الان در ایسلند هستیم و آنها هم از آن نوشیدنی‌هایی که گفتی ندارند. اصلا من دیگر از آن نوشیدنی‌ها نمی‌خورم!»
بنا به سنت، اغلب نگاه‌ها در فوتبال آلمان روی بایرن‌مونیخ دقیق می‌شود ولی در حالی‌که همه متوجه عزم لوئیس ونگال برای تغییر بایرن اف.سی هالیوود به یک باشگاه فوتبال واقعی هستند، یک فولر مصمم، صبورانه در پشت صحنه بایر (04) لورکوزن را یاری می‌کند تا نحوست «نه‌ور کوزن – Never Kusen» را بزدايد. لقبی که از جایگزینی Never به معنای هرگز با Lever در ابتدای نام شهر لورکوزن ساخته شده و به تشنه برگشتن همیشگی بایرلورکوزن از لب چشمه قهرمانی اشاره دارد.
بایر لورکوزن برای سومین بار در تاریخ بوندس‌لیگا قهرمان زمستانی (نیم فصل) لقب گرفت ولی دوبار قبلی آنها در نهایت نتوانستند دیس نقره‌ای بوندس‌لیگا را بالای سر ببرند. با این وجود این فصل به لطف فولر به نظر می‌رسد تقدیر آنها تغییر یابد.
وقتی لورکوزن آخرین بار قهرمانی بوندس‌لیگای 2002 را از دست داد تا حدی به‌خاطر درگیری آن تیم در فینال جام حذفی آلمان و همچنین فینال لیگ قهرمانان بود. البته آنها آن 2 فینال را هم باختند. این فصل اما تیم یوپ هاینکس در هیچ رقابت موازی دخیل نیست و دغدغه دیگری جز بوندس‌لیگا ندارد. او در نخستین تجربه‌اش در باشگاه کارخانه بایر در هماهنگی کامل با فولر، یک پروسه نقل و انتقالاتی استادانه را با آوردن سامی هوپیا، مارشال خط دفاعی از لیورپول پشت سرگذاشت که همین باعث شده بایر صاحب دومین خط دفاع نفوذناپذیر این فصل آلمان شود، همینطور قرض گرفتن تونی کروس از بایرن تمجیدهای بسیاری در پی داشت.
بایر در هر دو سوی زمین بازیکنانی دارد که می‌توانند امیدهای مسلم آلمان برای جام جهانی این تابستان باشند؛ رنه آدلر خود را به عنوان گلر شماره یک ژرمن‌ها اثبات کرده در حالی‌که استفان کیسلینگ، آقای گل حال حاضر بوندس‌لیگا با 22 گل، بهترین گزینه برای نوک حمله ترکیب آلمان در جام‌جهانی محسوب می‌شود.
کیسلینگ درباره تحول این فصل لورکوزن می‌گوید: «این پخته‌ترین بایری است که در چند سال گذشته داشته‌ایم». او درست سر بزنگاه به اوج آمادگی رسید، یعنی زمانی‌که «پاتریک هلمس» گزینه اول خط حمله بایر از ناحیه زانو آسیب داد.
اما هاینکس هنوز به چیزی بیشتر از صعود به لیگ قهرمانان اروپای فصل بعد دل بسته است ولی از آنجا که او در وولفسبورگ هم چنین ژست‌هایی می‌گرفت و با توجه به این نکته که لورکوزن دشوارترین بازی‌های خارج از خانه‌اش مقابل بایرن‌مونیخ، شالکه و هامبورگ را پشت سرگذاشته و مسیری آسان‌تر از رقبا پیش رو دارد، شانس قهرمانی‌اش بیش از هر زمان دیگر به نظر می‌رسد.
طی 5 فصل اخیر، آنها لیگ را با رتبه‌های ششم، پنجم، پنجم، هفتم و نهم به پایان برده‌اند. رتبه نهم پارسال ناامیدکننده ولی آینده بخش بود. مدیریت بایر در این راه صبری نادر از خود نشان داد. این باشگاه که توسط سومین کمپانی دارویی بزرگ جهان، بایر (Bayer)، حمایت می‌شود سال گذشته با بدرقه نام‌های پا به سن گذاشته‌ای مثل کارستن راملوف، ینس نووتنی و برند اشنایدر عملا به سیاست نقل و انتقالاتی پیشین خود مبنی بر گردآوردن اسم‌های بزرگ پشت کرد.
در عوض لورکوزن به فولر اعتماد ورزید تا بازیکنانی جوان و مستعد را که می‌توانند از تمام پتانسیل خود برای باشگاه خرج کنند، جمع کند. فولر هم به‌خاطر رویکرد فارغ از احساس خود به فوتبال مشهور است و این باعث شد که او در روندی بیطرفانه و بدون در نظر گرفتن نام‌ها، جوانانی مثل میروسلاو کادلچ، رناتو آوگوستو و ارن دردیوک را به موازات ذخیره‌های جوان باشگاه یعنی کروس و کیسلینگ در قالب یک تیم منسجم گرد آورد؛ تیمی که حالا برای عنوان می‌جنگد.
اما تغییر استادانه‌تر فولر در جایگزینی برونو لابادیا با یوپ هاینکس بود که تجربه‌ای گران در تغییر ذهنیت بازیکنان و باشگاه‌های مختلف داشت. در ابتدا رسانه‌های آلمانی که به سر در نیاوردن از فوتبال شهره هستند، این اقدام را نشانه عقب‌نشینی لورکوزن در اتاق مربیان قلمداد کردند و اینکه لورکوزن در جلب توان و نفوذ چهره‌های مربیگری ناتوان بوده است. اما هاینکس با آن کاریزما و نام بزرگش و تجربه‌ای که در برقراری دیسیپلین دارد از تیمی جوان، مجموعه‌ای رویایی برای بایر ساخت تا جایی‌که مجله اشپیگل سرانجام اعتراف کرد: «لورکوزن به لطف فولر، ایمانی صبورانه را در رشد استعدادهای جوان در پیش گرفته و حتی در اوج مشکلات فرمول سازنده خود را به فراموشی نسپرده است». در حقیقت بایر نسخه‌ای تمام نما از خلاقیت و سازندگی کارخانه مادر است و درست در نقطه مقابل هویت جنجالی بایرن (مونیخ) قرار می‌گیرد. اما آیا فولر موفق خواهد شد Never را از ابتدای نام Never Kusen بردارد؟
منبع: Soccernet
كارخانه باير، خط توليد استعدادهاي نوين
عمه كتي عليه نحسي‌ها
اسوند فراندسن: او بازیکنی بود که با مرده‌خوری‌هایش در وردربرمن، آ.اس.رم و مارسی برای خود اسم و رسمی بهم زده بود. نقطه اوج حرفه‌اش زمانی بود که کشورش را در قهرمانی جام‌جهانی ایتالیا 90 یاری کرد و یکی از مرگبارترین زوج‌های هجومی را که تاکنون دیده شده در خط حمله آلمان در کنار کلینزمن تشکیل داد. حتی در قامت یک سرمربی هم او با اثبات مهارت‌های تاکتیکی و مدیریت فنی‌اش جای هیچ بحثی باقی نگذاشت و ظرف کمتر از 2 سال فوتبال ملی آلمان که به آن شکل
مشمئز کننده از یورو 2000 بیرون رفت را به تیمی تبدیل کرد که آنقدر خوب بود تا به فینال جام جهانی 2002 راه یابد. حالا رودی فولر به عنوان مدیر ورزشی بایرلورکوزن مشغول اثبات مهارت‌هایش در مدیریت باشگاهی است که درست از غریزه‌ای نظیر غریزه گلزنی بی‌نظیرش در دهه‌های 80 و 90 سرچشمه می‌گیرد، اما در همان حال که فولر در جایگاه یکی از محبوب‌ترین چهره‌های فوتبال ژرمن‌ها ایستاده، منتقدان سرسختش او را یک سرمربی بدون دیدگاه، بدون هیچ اراده‌ای برای تعمق و فاقد شهامت برای ایستادگی بر نظریاتش معرفی می‌کنند. اگرچه او چنین تصویری را با عملکردش باطل ساخته است. فولر که به‌خاطر سبیل و موی جوگندمی فرفری‌اش و همینطور نزدیکی فیزیک و چهره‌اش به شخصیت‌های کمدی بین هواداران ژرمن به «عمه کتی» مشهور شده است، شخصیتی نیست که خیلی توجهات را جلب کند. در حقیقت این مدیر ورزشی 50 ساله، اغلب ترجیح می‌دهد افراد دیگر را زیر نورافکن بفرستد و در عوض ادب و سکوت او تبدیل به خصیصه کاری‌اش شده است (تنها با یک استثناء آن هم زمانی‌که منش همیشه ملایم سرمربی آلمان به دنبال سخنرانی شدیداللحن منتقدان مقابل دوربین تلویزیون ARD آلمان و دقایقی پس از تساوی بحث برانگیز بدون گل با ایسلند در راه یورو 2004 خدشه‌دار شد). فولر آن روز پس از شنیدن انتقادات 2 کارشناس تلویزیونی که عملکرد تیمش را ضعیف می‌دانستند چنین به خروش آمد: «من نمی‌توانم بایستم تا این مزخرفات را درباره «یک امتیاز خفیف دیگر» برای فوتبال آلمان بشنوم».
حمله او متوجه والدمار هارتمن میهمان استودیو ARD در ایسلند بود که چرا مردم آلمان را تحریک می‌کند: «والدی! تو اینجا روی صندلی راحت نشسته‌ای و 3 لیوان نوشیدنی هم سرکشیده‌ای!»
هارتمن هم در عوض چنین جواب داد: «ما الان در ایسلند هستیم و آنها هم از آن نوشیدنی‌هایی که گفتی ندارند. اصلا من دیگر از آن نوشیدنی‌ها نمی‌خورم!»
بنا به سنت، اغلب نگاه‌ها در فوتبال آلمان روی بایرن‌مونیخ دقیق می‌شود ولی در حالی‌که همه متوجه عزم لوئیس ونگال برای تغییر بایرن اف.سی هالیوود به یک باشگاه فوتبال واقعی هستند، یک فولر مصمم، صبورانه در پشت صحنه بایر (04) لورکوزن را یاری می‌کند تا نحوست «نه‌ور کوزن – Never Kusen» را بزدايد. لقبی که از جایگزینی Never به معنای هرگز با Lever در ابتدای نام شهر لورکوزن ساخته شده و به تشنه برگشتن همیشگی بایرلورکوزن از لب چشمه قهرمانی اشاره دارد.
بایر لورکوزن برای سومین بار در تاریخ بوندس‌لیگا قهرمان زمستانی (نیم فصل) لقب گرفت ولی دوبار قبلی آنها در نهایت نتوانستند دیس نقره‌ای بوندس‌لیگا را بالای سر ببرند. با این وجود این فصل به لطف فولر به نظر می‌رسد تقدیر آنها تغییر یابد.
وقتی لورکوزن آخرین بار قهرمانی بوندس‌لیگای 2002 را از دست داد تا حدی به‌خاطر درگیری آن تیم در فینال جام حذفی آلمان و همچنین فینال لیگ قهرمانان بود. البته آنها آن 2 فینال را هم باختند. این فصل اما تیم یوپ هاینکس در هیچ رقابت موازی دخیل نیست و دغدغه دیگری جز بوندس‌لیگا ندارد. او در نخستین تجربه‌اش در باشگاه کارخانه بایر در هماهنگی کامل با فولر، یک پروسه نقل و انتقالاتی استادانه را با آوردن سامی هوپیا، مارشال خط دفاعی از لیورپول پشت سرگذاشت که همین باعث شده بایر صاحب دومین خط دفاع نفوذناپذیر این فصل آلمان شود، همینطور قرض گرفتن تونی کروس از بایرن تمجیدهای بسیاری در پی داشت.
بایر در هر دو سوی زمین بازیکنانی دارد که می‌توانند امیدهای مسلم آلمان برای جام جهانی این تابستان باشند؛ رنه آدلر خود را به عنوان گلر شماره یک ژرمن‌ها اثبات کرده در حالی‌که استفان کیسلینگ، آقای گل حال حاضر بوندس‌لیگا با 22 گل، بهترین گزینه برای نوک حمله ترکیب آلمان در جام‌جهانی محسوب می‌شود.
کیسلینگ درباره تحول این فصل لورکوزن می‌گوید: «این پخته‌ترین بایری است که در چند سال گذشته داشته‌ایم». او درست سر بزنگاه به اوج آمادگی رسید، یعنی زمانی‌که «پاتریک هلمس» گزینه اول خط حمله بایر از ناحیه زانو آسیب داد.
اما هاینکس هنوز به چیزی بیشتر از صعود به لیگ قهرمانان اروپای فصل بعد دل بسته است ولی از آنجا که او در وولفسبورگ هم چنین ژست‌هایی می‌گرفت و با توجه به این نکته که لورکوزن دشوارترین بازی‌های خارج از خانه‌اش مقابل بایرن‌مونیخ، شالکه و هامبورگ را پشت سرگذاشته و مسیری آسان‌تر از رقبا پیش رو دارد، شانس قهرمانی‌اش بیش از هر زمان دیگر به نظر می‌رسد.
طی 5 فصل اخیر، آنها لیگ را با رتبه‌های ششم، پنجم، پنجم، هفتم و نهم به پایان برده‌اند. رتبه نهم پارسال ناامیدکننده ولی آینده بخش بود. مدیریت بایر در این راه صبری نادر از خود نشان داد. این باشگاه که توسط سومین کمپانی دارویی بزرگ جهان، بایر (Bayer)، حمایت می‌شود سال گذشته با بدرقه نام‌های پا به سن گذاشته‌ای مثل کارستن راملوف، ینس نووتنی و برند اشنایدر عملا به سیاست نقل و انتقالاتی پیشین خود مبنی بر گردآوردن اسم‌های بزرگ پشت کرد.
در عوض لورکوزن به فولر اعتماد ورزید تا بازیکنانی جوان و مستعد را که می‌توانند از تمام پتانسیل خود برای باشگاه خرج کنند، جمع کند. فولر هم به‌خاطر رویکرد فارغ از احساس خود به فوتبال مشهور است و این باعث شد که او در روندی بیطرفانه و بدون در نظر گرفتن نام‌ها، جوانانی مثل میروسلاو کادلچ، رناتو آوگوستو و ارن دردیوک را به موازات ذخیره‌های جوان باشگاه یعنی کروس و کیسلینگ در قالب یک تیم منسجم گرد آورد؛ تیمی که حالا برای عنوان می‌جنگد.
اما تغییر استادانه‌تر فولر در جایگزینی برونو لابادیا با یوپ هاینکس بود که تجربه‌ای گران در تغییر ذهنیت بازیکنان و باشگاه‌های مختلف داشت. در ابتدا رسانه‌های آلمانی که به سر در نیاوردن از فوتبال شهره هستند، این اقدام را نشانه عقب‌نشینی لورکوزن در اتاق مربیان قلمداد کردند و اینکه لورکوزن در جلب توان و نفوذ چهره‌های مربیگری ناتوان بوده است. اما هاینکس با آن کاریزما و نام بزرگش و تجربه‌ای که در برقراری دیسیپلین دارد از تیمی جوان، مجموعه‌ای رویایی برای بایر ساخت تا جایی‌که مجله اشپیگل سرانجام اعتراف کرد: «لورکوزن به لطف فولر، ایمانی صبورانه را در رشد استعدادهای جوان در پیش گرفته و حتی در اوج مشکلات فرمول سازنده خود را به فراموشی نسپرده است». در حقیقت بایر نسخه‌ای تمام نما از خلاقیت و سازندگی کارخانه مادر است و درست در نقطه مقابل هویت جنجالی بایرن (مونیخ) قرار می‌گیرد. اما آیا فولر موفق خواهد شد Never را از ابتدای نام Never Kusen بردارد؟
منبع: Soccernet
ارسال نظر
پربیننده