حسین قدیانی
شیخ بی‌سواد چند شب پیش در عالم رویا خوابی دید که مشروح آن در زیر می‌آید؛
شیخ: آقا می‌بخشید! به شما که عرض کنم درباره «اسب تروا» کتابی، چیزی دارید؟
صاحب کتابفروشی: دارم؛ چند لحظه صبر کنید، مشتری‌ها را راه بیندازم، بعد.
شیخ: من چقدر وقت دارم؟
صاحب کتابفروشی: 6 هزار تومان.
شیخ: به شما که عرض کنم؛ من 6 هزار تومان وقت دارم؟!
صاحب کتابفروشی: نه، قیمت کتاب 6 هزار تومان است.
شیخ: کلا من چقدر وقت دارم؟
صاحب کتابفروشی: من چه می‌دانم شما چقدر وقت دارید!
شاگرد کتابفروشی: بفرما، این هم کتابی درباره «اسب تروا».
شیخ : ممنون.
و بدین ترتیب، شیخ از هم جا بی‌خبر و مهاجرانی و هخا و اکبر گاف و نوری‌زاده و مریم قجر عضدانلو ابریشمچی رجوی، در ویلای شیخ، شروع می‌کنند به ساختن یک اسب تروا از چوب. این اسب هم مثل تروای معروف، طوری درست می‌شود که یک در داشته باشد و چند نفری در آن جا بشوند.
و حالا روز 22 بهمن فرارسیده و شیخ، سوار بر اسب تروا از میدان صادقیه حرکت می‌کند به طرف میدان آزادی. شیخ روی زین اسب می‌نشیند و دیگر همراهان داخل بدنه اسب چوبی. در این لحظه شیخ همچون فاتحان جنگ‌های تاریخی رو به نگهبان میدان آزادی می‌کند و می‌گوید:
ـ آهای! ما تهران را فتح کرده‌ایم. به شما که عرض کنم؛ ما پیروز شده‌ایم و شما شکست خورده‌اید.
نگهبان میدان آزادی: تو که بابا شیخ خودمان هستی، شرمنده، «لو» رفتی و ملت شما را محاصره کرده‌اند؛ دور و برت را نگاه کنی، ملتفت می‌شوی.
و اینگونه شد که شیخ تصمیم گرفت بازگردد و نقشه‌ای دیگر بکشد. این بار شیخ هم در داخل اسب تروا قرار گرفت و به صورت کنترل از راه دور این اسب راه افتاد به طرف میدان آزادی. حالا دیگر شیخ، روی زین اسب نبود و هر آن احتمال پیروزی سپاه شیخ می‌رفت. در لحظه‌ای که اسب تروا به میدان آزادی رسید، نگهبان گفت:
ـ اِ ! پس چرا این اسب چوبی، سوارکار ندارد؟ آیا کنترل از راه دور است؟ این اسب بی‌سرنشین چطور حرکت می‌کند؟
در این لحظه، دهان شیخ که داخل اسب نشسته بود، بی‌موقع باز می‌شود و از همان داخل اسب، بلند می‌گوید:
- به شما که عرض کنم من چقدر وقت دارم؟!!
و نگهبان تا جمله «من چقدر وقت دارم» را می‌فهمد، متوجه می‌شود که کار، کار شیخ اصلاحات بوده است و باز هم شیخ و دار و دسته‌اش لو می‌روند. دفعه دوم اما فکر بکری به سر شیخ می‌زند و آن اینکه، شیخ اصلا حرف نزند و به جای او مهاجرانی صحبت کند. هر چه باشد مهاجرانی، آداب صحبت کردن را بهتر از شیخ بلد است و اینگونه مهاجرانی می‌شود سخنگوی شیخ در اسب تروا. خلاصه اسب تروا برای بار سوم از میدان صادقیه به طرف میدان آزادی حرکت می‌کند و در جلوی میدان، نگهبان به اسب تروا می‌گوید:
- تو اگر واقعا اسب هستی، صدای اسب در بیاور؟
در این لحظه مهاجرانی که سخنگوی اسب ترواست شروع می‌کند به «عرعر» کردن.
نگهبان: اسب که «عرعر» نمی‌کند؛ خر، «عرعر» می‌کند.
شیخ: به شما که عرض کنم؛ این سخنگوی ما، در بچگی «شیر خر» خورده، این به خاطر آن است.
نگهبان: اِ ! بازم که تویی؟
شیخ: به شما که عرض کنم؛ من دقیقا چقدر وقت دارم؟
در این لحظه نگهبانان میدان آزادی، اسب تروا را محاصره می‌کنند و... شیخ هم دقیقا همین‌جا از خواب، بلند می‌شود و می‌گوید:
- به شما که عرض کنم؛ عجب خواب وحشتناکی دیدم!! روزخند امروز
ماجراي شيخ و اسب تروا
حسین قدیانی
شیخ بی‌سواد چند شب پیش در عالم رویا خوابی دید که مشروح آن در زیر می‌آید؛
شیخ: آقا می‌بخشید! به شما که عرض کنم درباره «اسب تروا» کتابی، چیزی دارید؟
صاحب کتابفروشی: دارم؛ چند لحظه صبر کنید، مشتری‌ها را راه بیندازم، بعد.
شیخ: من چقدر وقت دارم؟
صاحب کتابفروشی: 6 هزار تومان.
شیخ: به شما که عرض کنم؛ من 6 هزار تومان وقت دارم؟!
صاحب کتابفروشی: نه، قیمت کتاب 6 هزار تومان است.
شیخ: کلا من چقدر وقت دارم؟
صاحب کتابفروشی: من چه می‌دانم شما چقدر وقت دارید!
شاگرد کتابفروشی: بفرما، این هم کتابی درباره «اسب تروا».
شیخ : ممنون.
و بدین ترتیب، شیخ از هم جا بی‌خبر و مهاجرانی و هخا و اکبر گاف و نوری‌زاده و مریم قجر عضدانلو ابریشمچی رجوی، در ویلای شیخ، شروع می‌کنند به ساختن یک اسب تروا از چوب. این اسب هم مثل تروای معروف، طوری درست می‌شود که یک در داشته باشد و چند نفری در آن جا بشوند.
و حالا روز 22 بهمن فرارسیده و شیخ، سوار بر اسب تروا از میدان صادقیه حرکت می‌کند به طرف میدان آزادی. شیخ روی زین اسب می‌نشیند و دیگر همراهان داخل بدنه اسب چوبی. در این لحظه شیخ همچون فاتحان جنگ‌های تاریخی رو به نگهبان میدان آزادی می‌کند و می‌گوید:
ـ آهای! ما تهران را فتح کرده‌ایم. به شما که عرض کنم؛ ما پیروز شده‌ایم و شما شکست خورده‌اید.
نگهبان میدان آزادی: تو که بابا شیخ خودمان هستی، شرمنده، «لو» رفتی و ملت شما را محاصره کرده‌اند؛ دور و برت را نگاه کنی، ملتفت می‌شوی.
و اینگونه شد که شیخ تصمیم گرفت بازگردد و نقشه‌ای دیگر بکشد. این بار شیخ هم در داخل اسب تروا قرار گرفت و به صورت کنترل از راه دور این اسب راه افتاد به طرف میدان آزادی. حالا دیگر شیخ، روی زین اسب نبود و هر آن احتمال پیروزی سپاه شیخ می‌رفت. در لحظه‌ای که اسب تروا به میدان آزادی رسید، نگهبان گفت:
ـ اِ ! پس چرا این اسب چوبی، سوارکار ندارد؟ آیا کنترل از راه دور است؟ این اسب بی‌سرنشین چطور حرکت می‌کند؟
در این لحظه، دهان شیخ که داخل اسب نشسته بود، بی‌موقع باز می‌شود و از همان داخل اسب، بلند می‌گوید:
- به شما که عرض کنم من چقدر وقت دارم؟!!
و نگهبان تا جمله «من چقدر وقت دارم» را می‌فهمد، متوجه می‌شود که کار، کار شیخ اصلاحات بوده است و باز هم شیخ و دار و دسته‌اش لو می‌روند. دفعه دوم اما فکر بکری به سر شیخ می‌زند و آن اینکه، شیخ اصلا حرف نزند و به جای او مهاجرانی صحبت کند. هر چه باشد مهاجرانی، آداب صحبت کردن را بهتر از شیخ بلد است و اینگونه مهاجرانی می‌شود سخنگوی شیخ در اسب تروا. خلاصه اسب تروا برای بار سوم از میدان صادقیه به طرف میدان آزادی حرکت می‌کند و در جلوی میدان، نگهبان به اسب تروا می‌گوید:
- تو اگر واقعا اسب هستی، صدای اسب در بیاور؟
در این لحظه مهاجرانی که سخنگوی اسب ترواست شروع می‌کند به «عرعر» کردن.
نگهبان: اسب که «عرعر» نمی‌کند؛ خر، «عرعر» می‌کند.
شیخ: به شما که عرض کنم؛ این سخنگوی ما، در بچگی «شیر خر» خورده، این به خاطر آن است.
نگهبان: اِ ! بازم که تویی؟
شیخ: به شما که عرض کنم؛ من دقیقا چقدر وقت دارم؟
در این لحظه نگهبانان میدان آزادی، اسب تروا را محاصره می‌کنند و... شیخ هم دقیقا همین‌جا از خواب، بلند می‌شود و می‌گوید:
- به شما که عرض کنم؛ عجب خواب وحشتناکی دیدم!! ارسال نظر
پربیننده