محسن جندقی
دروغ گفتن مالیات ندارد اما تبعات دارد. البته همه دروغ‌ها شبیه هم نیستند و آنی به وجود نمی‌آیند. مانند دروغ بزرگ تقلب در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری که برخلاف تصور بسیاری از مخالفان و متاسفانه بعضی از دوستان، یک روزه شکل نگرفت بلکه روزها و ماه‌ها قبل از برگزاری انتخابات 22 خرداد در حال مطالعه و اجرای لحظه‌ای بود و در نهایت طرح کامل و مهندسی شده ادعای تقلب پس از برگزاری انتخابات تحویل جامعه شد. این دروغ چند ساعت پس از آغاز شمارش آرا مطرح نشد بلکه از آبان‌ماه 1387 در اظهارنظرهای صریح و رسمی برخی از آقایان بحث تردید در سلامت انتخابات و تقلب آغاز شد. این دروغ آنقدر بزرگ بود که برای هدایت و نظارت و مهندسی آن کمیته‌ای تشکیل و روی آن پرده خوشرنگ و لعاب «صیانت از آرا» انداخته شد. شاید طراحان این ادعا هفته‌ها و ماه‌ها برای دروغگو شدن برنامه‌ریزی کرده بودند اما برای اینکه به رئوس فتنه تبدیل شوند به زمان زیادی نیاز نداشتند چرا که در فضای غبارآلود روزهای پس از انتخابات، بعضی از دوستان خواص و نخبه نیز «صراط مستقیم» را گم کرده بودند و هوشیاری و بصیرت را فراموش. این دروغ بزرگ برای طراحان آن تا حالا هزینه‌ای نداشته اما برای نظام و مردم پرهزینه بوده است. این ادعای دروغین آنقدر کشدار شد و زمان توی سرش زد که مدعیان، آن را رها کردند و برای رسیدن به مقاصد سیاسی با بالا رفتن روی دوش ملت، روش‌های دیگری را برگزیدند که بحث درباره آن در این نوشته نمی‌گنجد.
خیلی از دروغ‌ها که کیفیتشان مانند مثال بالا نیست اما تا دلتان بخواهد از کمیت بسیاری برخوردارند،به دروغ‌های بچگانه تعبیر می‌شوند. دروغ‌هایی که به بهانه‌گیری‌های بچگانه‌ای می‌ماند که مطرح کردن آن بسیار مضحک به نظر می‌رسد. ادعای تغییر رنگ سبز پرچم جمهوری اسلامی ایران در برنامه‌های رئیس‌جمهور آنقدر خنده‌دار است که در زمره دروغ و بهانه‌گیری‌های بچگانه قرار می‌گیرد چرا که پرچم ایران به عنوان نماد ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد معرفی شده بود و بسیاری از دوستان رقیب انتخاباتی که این نکته‌سنجی رئیس‌جمهور را تاب نیاورده بودند در ایام انتخابات با حمله به ستادهای انتخاباتی، پرچم ایران را به زیر می‌کشیدند. این از رسم مضحک زمانه است که اکنون این افراد مدعی دفاع از رنگ پرچم شده‌اند و می‌خواهند پرچم جمهوری اسلامی ایران را نیز به نفع جریان متبوع خود مصادره کنند. طبیعی است، چشمان بی‌بصیرت آنها پرچم بزرگی که کنار رئیس‌جمهور وجود داشت را هرگز ندیدند و طراحی بنر پشت سر رئیس‌جمهور را بهانه کرده تا با دروغ بچگانه و لحظه‌ای تغییر پرچم، دولت جمهوری اسلامی ایران را تحت فشار قرار دهند. در این بین رسانه‌های اصلاح‌طلب، طلایه‌دار جنجال‌آفرینی برای این دروغ بچگانه شده‌اند تا جایی که تیتر سوم دیروز روزنامه اعتماد به عبارات «واکنش نمایندگان به تغییر رنگ پرچم ایران / احتمال طرح سوال از احمدی‌نژاد در مجلس وجود دارد» اختصاص داشت. البته در متن مطلب روزنامه مزبور، مصاحبه 2 نماینده مجلس درج شد که با کلمه «نمایندگان» بزرگنمایی شده بود و بارها شاهد بودیم که این نشریه خواهان اصلاح(!) بیانیه‌هایی با امضای بیش از 200 نماینده علیه سران فتنه را نادیده گرفته بود و در صفحات میانی آن نیز جایی در خور شأن قرار نمی‌داد. پس از اینکه فتنه‌انگیزان قصد داشتند رنگ سبزی که متعلق به آنها نبوده و نخواهد بود را مصادره کنند، حالا مدعی نجات پرچم سبز و سفید و سرخ ایران شده‌اند تا جایی که این بحث در جلسه مشترک کروبی و موسوی مطرح شده و حتما در «سخنانی که در آینده با مردم در میان خواهند گذاشت» گنجانده می‌شود!
اگر در روزهای آتی دروغ‌ها و بهانه‌گیری‌های بچگانه‌ای چون؛ دولت رنگ سبز برگ‌های درخت را در پاییز از بین می‌برد، دولت مراتع سبز را در زمستان سفیدپوش می‌کند و برنامه‌ریزی دولت برای جایگزینی هندوانه‌های پوست سفید به جای هندوانه‌های سبز را دیدید تعجب نکنید، بلکه فقط می‌توانید به این جنجال‌آفرینی بخندید. گویا آنها پس از توهم تقلب در انتخابات توهم رنگ سبز را هم با جان و دل پذیرفته‌اند که این رنگ را که در فرهنگ و مذهب ما تقدسی خاص دارد از آن خود می‌دانند. بهتر است این آقایان به جای مطرح کردن دروغ‌های بچگانه، فکر دیگری برای خود بکنند چرا که ملت آگاه‌تر و فهمیده‌تر از آن است که چنین دروغ‌هایی را باور کند. در حماسه‌ها‌ي 9 دي و 22 بهمن 1388 ملت این موضوع را بخوبی نشان داد و حجت را بر دروغگویان دروغ‌های کوچک و بزرگ تمام کرد. نوبتِ دروغ به پرچم رسيد
محسن جندقی
دروغ گفتن مالیات ندارد اما تبعات دارد. البته همه دروغ‌ها شبیه هم نیستند و آنی به وجود نمی‌آیند. مانند دروغ بزرگ تقلب در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری که برخلاف تصور بسیاری از مخالفان و متاسفانه بعضی از دوستان، یک روزه شکل نگرفت بلکه روزها و ماه‌ها قبل از برگزاری انتخابات 22 خرداد در حال مطالعه و اجرای لحظه‌ای بود و در نهایت طرح کامل و مهندسی شده ادعای تقلب پس از برگزاری انتخابات تحویل جامعه شد. این دروغ چند ساعت پس از آغاز شمارش آرا مطرح نشد بلکه از آبان‌ماه 1387 در اظهارنظرهای صریح و رسمی برخی از آقایان بحث تردید در سلامت انتخابات و تقلب آغاز شد. این دروغ آنقدر بزرگ بود که برای هدایت و نظارت و مهندسی آن کمیته‌ای تشکیل و روی آن پرده خوشرنگ و لعاب «صیانت از آرا» انداخته شد. شاید طراحان این ادعا هفته‌ها و ماه‌ها برای دروغگو شدن برنامه‌ریزی کرده بودند اما برای اینکه به رئوس فتنه تبدیل شوند به زمان زیادی نیاز نداشتند چرا که در فضای غبارآلود روزهای پس از انتخابات، بعضی از دوستان خواص و نخبه نیز «صراط مستقیم» را گم کرده بودند و هوشیاری و بصیرت را فراموش. این دروغ بزرگ برای طراحان آن تا حالا هزینه‌ای نداشته اما برای نظام و مردم پرهزینه بوده است. این ادعای دروغین آنقدر کشدار شد و زمان توی سرش زد که مدعیان، آن را رها کردند و برای رسیدن به مقاصد سیاسی با بالا رفتن روی دوش ملت، روش‌های دیگری را برگزیدند که بحث درباره آن در این نوشته نمی‌گنجد.
خیلی از دروغ‌ها که کیفیتشان مانند مثال بالا نیست اما تا دلتان بخواهد از کمیت بسیاری برخوردارند،به دروغ‌های بچگانه تعبیر می‌شوند. دروغ‌هایی که به بهانه‌گیری‌های بچگانه‌ای می‌ماند که مطرح کردن آن بسیار مضحک به نظر می‌رسد. ادعای تغییر رنگ سبز پرچم جمهوری اسلامی ایران در برنامه‌های رئیس‌جمهور آنقدر خنده‌دار است که در زمره دروغ و بهانه‌گیری‌های بچگانه قرار می‌گیرد چرا که پرچم ایران به عنوان نماد ستاد انتخاباتی محمود احمدی‌نژاد معرفی شده بود و بسیاری از دوستان رقیب انتخاباتی که این نکته‌سنجی رئیس‌جمهور را تاب نیاورده بودند در ایام انتخابات با حمله به ستادهای انتخاباتی، پرچم ایران را به زیر می‌کشیدند. این از رسم مضحک زمانه است که اکنون این افراد مدعی دفاع از رنگ پرچم شده‌اند و می‌خواهند پرچم جمهوری اسلامی ایران را نیز به نفع جریان متبوع خود مصادره کنند. طبیعی است، چشمان بی‌بصیرت آنها پرچم بزرگی که کنار رئیس‌جمهور وجود داشت را هرگز ندیدند و طراحی بنر پشت سر رئیس‌جمهور را بهانه کرده تا با دروغ بچگانه و لحظه‌ای تغییر پرچم، دولت جمهوری اسلامی ایران را تحت فشار قرار دهند. در این بین رسانه‌های اصلاح‌طلب، طلایه‌دار جنجال‌آفرینی برای این دروغ بچگانه شده‌اند تا جایی که تیتر سوم دیروز روزنامه اعتماد به عبارات «واکنش نمایندگان به تغییر رنگ پرچم ایران / احتمال طرح سوال از احمدی‌نژاد در مجلس وجود دارد» اختصاص داشت. البته در متن مطلب روزنامه مزبور، مصاحبه 2 نماینده مجلس درج شد که با کلمه «نمایندگان» بزرگنمایی شده بود و بارها شاهد بودیم که این نشریه خواهان اصلاح(!) بیانیه‌هایی با امضای بیش از 200 نماینده علیه سران فتنه را نادیده گرفته بود و در صفحات میانی آن نیز جایی در خور شأن قرار نمی‌داد. پس از اینکه فتنه‌انگیزان قصد داشتند رنگ سبزی که متعلق به آنها نبوده و نخواهد بود را مصادره کنند، حالا مدعی نجات پرچم سبز و سفید و سرخ ایران شده‌اند تا جایی که این بحث در جلسه مشترک کروبی و موسوی مطرح شده و حتما در «سخنانی که در آینده با مردم در میان خواهند گذاشت» گنجانده می‌شود!
اگر در روزهای آتی دروغ‌ها و بهانه‌گیری‌های بچگانه‌ای چون؛ دولت رنگ سبز برگ‌های درخت را در پاییز از بین می‌برد، دولت مراتع سبز را در زمستان سفیدپوش می‌کند و برنامه‌ریزی دولت برای جایگزینی هندوانه‌های پوست سفید به جای هندوانه‌های سبز را دیدید تعجب نکنید، بلکه فقط می‌توانید به این جنجال‌آفرینی بخندید. گویا آنها پس از توهم تقلب در انتخابات توهم رنگ سبز را هم با جان و دل پذیرفته‌اند که این رنگ را که در فرهنگ و مذهب ما تقدسی خاص دارد از آن خود می‌دانند. بهتر است این آقایان به جای مطرح کردن دروغ‌های بچگانه، فکر دیگری برای خود بکنند چرا که ملت آگاه‌تر و فهمیده‌تر از آن است که چنین دروغ‌هایی را باور کند. در حماسه‌ها‌ي 9 دي و 22 بهمن 1388 ملت این موضوع را بخوبی نشان داد و حجت را بر دروغگویان دروغ‌های کوچک و بزرگ تمام کرد. ارسال نظر
پربیننده