ع آبان افتلتی
بی‌راه رفت. از راه رسید. در راه دید. راه را گم کرد. راهی شد. راهی باز کرد. دقت در این کلمه و نگاه عمیق به آن قبل از هر چیز پویایی و زندگی را در زمین معنا می‌کند. تمام مراحل زندگی و بودن و ابراز وجودیت در گرو همین کلمه 3حرفی است. راه‌ها گوناگونند و همین جاست که عقل و هوشیاری و آگاهی معنا پیدا می‌کند. هر راهی یا با درایت و آگاهی افراد یا در پی عدم درایت و ناآگاهی آنها آغاز می‌شود و در مقابل یا با آگاهی یا ناآگاهی به پایان می‌رسد. شروع و پایان همیشه حساسیت داشته‌اند. چگونه آغازیدن و چگونه به انتها رساندن یعنی تعیین نوع و کیفیت بودن و زیستن! برخی بد شروع می‌کنند اما در امتداد راه به سمت مسیری مناسب و خوب می‌رسند. برخي بد شروع می‌کنند و تا انتها از بدی تغذیه می‌شوند و بد به پایان می‌رسانند و دسته سوم که موفق‌ترین و رستگارانند، همان‌هایی‌اند که راه را خوب شروع می‌کنند و خوب مسیر را طی می‌کنند و خوب به پایان می‌رسانند. همه این گروه‌ها بی‌تربیت و پرورش و ارشاد قادر به طی طریق و درنوردیدن راه نیستند. دستگیر و راهنما همیشه ضروری است، به همین جهت در دین که معنی آن راه و روش است معلمانی گماشته شده‌اند تا با نشان دادن راه درست از نادرست حداقل بد به پایان نبریم و این راهنمایان که در قدیم «دلیل» نام برده شدند چراغدارانی هستند برای حرکت درست و رسیدن درست. بعضی راههای خلوت را بر‌می‌گزینند و بعضی راههای شلوغ را و برخی دیگر راهی را که تردد کم‌تری است در آن. عده‌ای برای موفقیت و ماندگاری و گاه شکست و ناماندگاری راهی جدید آغاز می‌کنند. راه جدید همیشه خوب نیست اما عموماً خوب است. راهی که شبیه راههای دیگر نباشد و به تقلید و تکرار و ملال نرسد و ماندگار هم باشد، هم ارزشمند است و هم موجب پویایی و حرکت انسان و جهان می‌شود. به همین جهت «مِرِک مُلف» می‌گوید: همیشه آرزو دارم پاهایم در راه پر رهگذر تکراری قلم شوند تا برای راهی جدید و نو بتوانم دست و پاهایی نو دست و پا کنم.بنابراین باید قبل از هر چیز «راه» را شناخت و سپس در آن قدم گذاشت. راه
ع آبان افتلتی
بی‌راه رفت. از راه رسید. در راه دید. راه را گم کرد. راهی شد. راهی باز کرد. دقت در این کلمه و نگاه عمیق به آن قبل از هر چیز پویایی و زندگی را در زمین معنا می‌کند. تمام مراحل زندگی و بودن و ابراز وجودیت در گرو همین کلمه 3حرفی است. راه‌ها گوناگونند و همین جاست که عقل و هوشیاری و آگاهی معنا پیدا می‌کند. هر راهی یا با درایت و آگاهی افراد یا در پی عدم درایت و ناآگاهی آنها آغاز می‌شود و در مقابل یا با آگاهی یا ناآگاهی به پایان می‌رسد. شروع و پایان همیشه حساسیت داشته‌اند. چگونه آغازیدن و چگونه به انتها رساندن یعنی تعیین نوع و کیفیت بودن و زیستن! برخی بد شروع می‌کنند اما در امتداد راه به سمت مسیری مناسب و خوب می‌رسند. برخي بد شروع می‌کنند و تا انتها از بدی تغذیه می‌شوند و بد به پایان می‌رسانند و دسته سوم که موفق‌ترین و رستگارانند، همان‌هایی‌اند که راه را خوب شروع می‌کنند و خوب مسیر را طی می‌کنند و خوب به پایان می‌رسانند. همه این گروه‌ها بی‌تربیت و پرورش و ارشاد قادر به طی طریق و درنوردیدن راه نیستند. دستگیر و راهنما همیشه ضروری است، به همین جهت در دین که معنی آن راه و روش است معلمانی گماشته شده‌اند تا با نشان دادن راه درست از نادرست حداقل بد به پایان نبریم و این راهنمایان که در قدیم «دلیل» نام برده شدند چراغدارانی هستند برای حرکت درست و رسیدن درست. بعضی راههای خلوت را بر‌می‌گزینند و بعضی راههای شلوغ را و برخی دیگر راهی را که تردد کم‌تری است در آن. عده‌ای برای موفقیت و ماندگاری و گاه شکست و ناماندگاری راهی جدید آغاز می‌کنند. راه جدید همیشه خوب نیست اما عموماً خوب است. راهی که شبیه راههای دیگر نباشد و به تقلید و تکرار و ملال نرسد و ماندگار هم باشد، هم ارزشمند است و هم موجب پویایی و حرکت انسان و جهان می‌شود. به همین جهت «مِرِک مُلف» می‌گوید: همیشه آرزو دارم پاهایم در راه پر رهگذر تکراری قلم شوند تا برای راهی جدید و نو بتوانم دست و پاهایی نو دست و پا کنم.بنابراین باید قبل از هر چیز «راه» را شناخت و سپس در آن قدم گذاشت. ارسال نظر
پربیننده