حقه‌های فرگی درشب شانس شياطين

جیمز داکر درست از زمانی که دیوید بکام «من‌یو» را ترک کرد 6 سال‌ونيم می‌گذرد، این موضوع تقریبا به سوژه اصلی دیدار سه‌شنبه شب در سن‌سیرو تبدیل شده بود. البته مسائل دیگری وجود داشت که قابل توجه بود، مانند اینکه وین رونی ستاره می‌شود یا رونالدینیو؟ آیا مایکل کریک می‌تواند از پس آندره پیرلو برآید؟ آیا هافبک‌های «من‌یو» می‌توانند بهترین نمایش‌شان را در برابر بازیکنان روسونری به اجرا بگذارند؟ یا اینکه همان اتفاق فینال لیگ قهرمانان اروپا که آنها را اسیر پاس‌های تک‌ضرب ژاوی و اینیستا کرده بود تکرار می‌شود؟ یا اینکه ریو فردیناند پس از دوری چندهفته‌ای می‌تواند به همان سد محکم همیشگی تبدیل شود و در غیاب رایان گیگز چه کسی می‌خواهد طراح اصلی حملات من‌یو باشد و وین‌رونی به عنوان تک‌مهاجم شیاطین چگونه می‌تواند از عهده مسؤولیتش برآید؟ جواب این سوال‌ها را می‌توان در تاکتیک‌های فرگی جست‌وجو کرد. البته تا دقیقه 35 بازی، این میلان بود که برتری نسبی را به دست گرفته بود اما حقه فرگی زمانی شروع می‌شود که از پارک جی‌سونگ در میانه میدان و درن فلچر در جناح چپ استفاده می‌کند. شاید خیلی‌ها نمی‌توانستند تصور کنند که او از این روش چه هدفی را دنبال می‌کند. تاثیر این روش را به مانند بازی «دومینو» تعبیر می‌کنند، البته عدم حضور فلچر در وسط روی حرکات کریک و اسکولز تاثیر گذاشته بود. این موضوع سبب شده بود تا شکافی میان خط هافبک و دفاع میانی تیم حاصل شود. اما خب، فکر می‌کنید چگونه پسران فرگی توانستند بازی را به تساوی یک بر یک برسانند؟ خوش‌شانسی؟ البته می‌توان اینگونه تصور کرد ولی فرگوسن هرگز برپایه و اساس اینگونه مسائل تیمش را ارنج نمی‌کند. درباره بازی مایکل کریک پیشگویی کردن خیلی سخت به نظر می‌رسد، در اکثر مواقع آنقدر هافبک سرسختی نیست که نشود براحتی از او عبور کرد اما زمانی که به اوج اعتماد به نفس می‌رسد دیگر قابل پیش‌بینی نیست، به نظر نمی‌رسد که فرگی درباره آن شکست دراماتیک فینال لیگ قهرمانان برابر بارسا چیزی را گوشزد کرده باشد، تنها حرفی که او می‌توانسته در گوش بازیکنش زمزمه کرده باشد این است؛ «چه راهی را اشتباهی رفتیم؟» او در چند هفته اخیر نمایش قابل قبولی را از خودش ارائه کرده بود و حالا باید در کنار فلچر، آن هم در یک دیدار حساس، زوج طلایی را در خط هافبک شکل دهد. اینکه کریک بخواهد در چند مورد طوری بازی کند که مستحق دریافت کارت زرد باشد و در آخر نیز در یکی از همین درگیری‌ها از داور اخطار دریافت می‌کند شرایط جدید و کاملا سختی به حساب می‌آید. حتی می‌توانید نگاهی به بازی رافائل داسیلوا بیندازید، مدافع جوانی که در تمام نبردهایش با رونالدینیو از تکل‌هایی استفاده می‌کند که ستاره روسونری را متوقف کند. او دقیقا همان مدافعی بود که برای نبرد با رونالدینیو ساخته شده بود. یا از طرف دیگر ریو فردیناند پس از دریافت مسؤولیت سنگین کاپیتانی تیم ملی انگلیس، این‌بار می‌آید و در دیدار حساس تیمش نمایش قابل قبولی را ارائه می‌کند. سپس می‌توان نتیجه گرفت آنقدر نکته‌های دیگری وجود داشت که داستان رویارویی «بکس» [بکام] با «من‌یو» قصه دراماتیکی بود که تنها می‌توانست ایفاگر یک نقش باشد، نه بیشتر. نقش اسکولز 2 بازیکن از بازیکنان نوجوان منچستریونايتد که فاتح جام حذفی نوجوانان سال 1992 بودند در سن سیرو به میدان رفتند، یعنی دیوید بکام و پل اسکولز. اسکولز بود که برای نخستین‌بار دروازه میلان را پس از 52 سال در سن سیرو باز کرد؛ یک گل تصادفی. درن فلچر توپ را سانتر کرد و اسکولز که نتواست با پای راست سر ضرب به توپ بزند با اصابت توپ به پای چپ دروازه دیدا را گشود. پیش از او جورج بست، دنیس لاو، بابی چارلتون، کریستیانو رونالدو و رایان گیگز هم نتوانسته بودند دروازه میلان را در خانه‌اش باز کنند! در حقیقت اسکولز و آن ضربه تصادفی بود که یونایتد آشفته و بد نیمه اول را به مسیر اصلی بازگرداند. غیبت جنارو گتوزو به اسکولز فرصت داده بود فارغ‌بالانه بازی کند. این جوانی فابیو کاپلو در سن سیرو بود و 2 گل با ضربه سر وین رونی را با علاقه تماشا کرد. او آرزو می‌کند رونی تا جام جهانی مصدوم نشده و فرم خوبش را حفظ کند. رونی جوان بود و باطراوت و رونالدینیو، نستا، پیرلو و بکام پا به سن گذاشته. مدرسه پا به سن گذاشته‌های میلان برابر جوانی رونی سر تعظیم فرود آورد. در عین حال وقتی بازیکن کوتاه‌ قدی 2 گل با سر از قلب دفاع به ثمر می‌رساند، نمی‌توانید 2 مدافع میانی را نکوهش نکنید؛ الساندرو نستا و تیاگو موتا را. این 2 مسیر یونایتد بد و متزلزل آغاز کرد ولی به‌تدریج از نظر ذهنی بهتر، قوی‌تر و باصلابت‌تر شد، درست برخلاف میلان. یونایتد خاطرنشان کرد «شکیبایی» چه سلاح بزرگی است. بکام و رونالدینيو جام جهانی در راه است و دیوید بکام و رونالدینيو می‌خواهند جایی در تیم ملی داشته باشند. بکام 74 دقیقه برابر تیم سابقش بازی کرد و سرانجام جایش را به کلارنس سیدورف داد. او می‌توانست با به ثمر رساندن یک ضربه آزاد جایگاه تاریخی در نبرد 2 تیم پیدا کند که نکرد. با این وصف کاپلو مهربانانه به او نگریسته. رونالدینيو تماشایی بازی کرد، ولی آیا دونگا را تحت تاثیر قرار داده؟ آیا دونگا او را برای بازی دوستانه در ماه بعد مقابل ایرلند بر می‌گزیند؟ آیا برای او دیر نشده که مربی‌اش را متقاعد کند می‌تواند در ترکیب برزیل جای بگیرد؟ رقبای او روبینیو، الانو و نیلمار هستند. مرد منطقه آفساید الکس فرگوسن روزگاری در توصیف پیپو اینزاگی گفته بود: «...اینزاگی در منطقه آفساید زاده شده». پیپو در اواخر بازی پا به میدان گذاشت و فرصت مناسبی را برای گشودن دروازه فان درسار از دست داد. منبع: Times