دنیا خمامی: بعد از فیلم نخست به فاصله یک نفس عمیق، پرویز شهبازی «عیار 14» را ساخت. خیلی از مخاطبان فیلم قبلی با آن پسر مو بلند و ژولیده که زندگی پوچش به تصویر کشیده شده بود به قولی ارتباط برقرار نکردند و پیش خود برای وصف فیلم «نفس عمیق» فقط گفتند «فیلم خاص»... (و البته این از خصلت‌های جالب ما است که هرچه نفهمیم را می‌گوییم، خاص!) اما در «عیار14» از آن شعارهای گل‌درشت که در فیلم «نفس عمیق» استنباطش برای بیننده سخت بود، وجود ندارد.
«عیار14» داستان مرد طلا فروشی است که به خاطر ترس از انتقام‌گیری مرد دزدی که چند سال پیش او را به پلیس معرفی کرده بود، تمام زندگی‌اش به هم می‌ریزد یا از جهتی دیگر، داستان مردی است که نمی‌بخشد اما فراموش می‌کند. «عیار 14» بر خلاف «نفس عمیق» با داستان پیش می‌رود نه تفکر مخاطب راجع به تمام اتفاقاتی که می‌تواند بیفتد. «عیار14» یک فیلمنامه بسیار قوی دارد که از هر حیث تحسین برانگیز است. شاید اگر در خیلی از لحظات فیلم «نفس عمیق» خسته می‌شدیم و ریتم کندش آزارمان می‌داد، «عیار14» ما را با «فرید» (محمد رضافروتن –
طلا فروش) همراه می‌کند. آنقدر این شخصیت خوب پرداخت شده که بعد از پایان سوالی را در ذهنمان به وجود نمی‌آورد.
از لحاظ بازیگری، «نفس عمیق» 3 نابازیگر داشت که یکی از آنها بازی خیلی خوبی داشت (اما در جشنواره فجر همه چیز را به هم ریخت و با بازی در باغ قرمز امیر سماواتی پرونده کاری خود را ضایع کرد!) اما «عیار 14»، 4 بازیگر فوق‌العاده دارد، یک کامبیز دیرباز بسیار خوب که برای اولین بار یک بازی بدون قیل و قال را انجام داده است. یک پوریا پورسرخ که یک جوان دهه شصتی را در چند دقیقه کوتاه بازی‌اش به تصویر کشیده و یک ابر فروتن دارد که خبری از آن بغض‌های همیشگی و صدای زیر و اشک‌آلود در نقشش نیست، یک مرد تمام عیار البته با عیار14! و بازیگر چهارم آخرین فیلم شهبازی، «برف» است که در تمام صحنه‌های فیلم حضور دارد، بسیار خوب و بجا شهری سرد را به تصویر می‌کشد که روابط در آن مرده و همه چیز رنگ دو‌دلی و دو رنگی به خود گرفته است. اما نکته تشابه فیلم «نفس عمیق» و «عیار14» پایان بندی هردو است، البته تنها از یک جهت، اینکه هر دو در راه و جاده به پایان می‌رسد. اما «نفس عمیق» نتیجه‌گیری را به عهده بیننده می‌گذارد و «عیار 14» پرونده‌اش مختومه می‌شود و بیننده در نهایت به نوعی توسط شهبازی و فیلمنامه‌اش دور زده می‌شود.
«عیار14» را از این جهت پیشنهاد می‌کنم که از معدود فیلم‌هایی است که هم فیلمنامه خوب دارد، هم بازیگر خوب، هم موسیقی متن خوب و هم کارگردانی خوب، اما این فیلم در جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر در میان بیننده‌هایش 2 طیف را تشکیل داد؛ یا موافق صرف یا مخالف صرف که حتی در بعضی از بولتن‌ها کار را به داوری و مناظره‌های پی‌درپی کشاند. با این حال عیار14 از دید نگارنده 18 عیار است و دیدنش
پر لطف...
«عیار 14» پس از «نفس عمیق» فیلمی 18 عیار از پرویز شهبازی است
نمی‌بخشم، اما فراموش می‌کنم!
دنیا خمامی: بعد از فیلم نخست به فاصله یک نفس عمیق، پرویز شهبازی «عیار 14» را ساخت. خیلی از مخاطبان فیلم قبلی با آن پسر مو بلند و ژولیده که زندگی پوچش به تصویر کشیده شده بود به قولی ارتباط برقرار نکردند و پیش خود برای وصف فیلم «نفس عمیق» فقط گفتند «فیلم خاص»... (و البته این از خصلت‌های جالب ما است که هرچه نفهمیم را می‌گوییم، خاص!) اما در «عیار14» از آن شعارهای گل‌درشت که در فیلم «نفس عمیق» استنباطش برای بیننده سخت بود، وجود ندارد.
«عیار14» داستان مرد طلا فروشی است که به خاطر ترس از انتقام‌گیری مرد دزدی که چند سال پیش او را به پلیس معرفی کرده بود، تمام زندگی‌اش به هم می‌ریزد یا از جهتی دیگر، داستان مردی است که نمی‌بخشد اما فراموش می‌کند. «عیار 14» بر خلاف «نفس عمیق» با داستان پیش می‌رود نه تفکر مخاطب راجع به تمام اتفاقاتی که می‌تواند بیفتد. «عیار14» یک فیلمنامه بسیار قوی دارد که از هر حیث تحسین برانگیز است. شاید اگر در خیلی از لحظات فیلم «نفس عمیق» خسته می‌شدیم و ریتم کندش آزارمان می‌داد، «عیار14» ما را با «فرید» (محمد رضافروتن –
طلا فروش) همراه می‌کند. آنقدر این شخصیت خوب پرداخت شده که بعد از پایان سوالی را در ذهنمان به وجود نمی‌آورد.
از لحاظ بازیگری، «نفس عمیق» 3 نابازیگر داشت که یکی از آنها بازی خیلی خوبی داشت (اما در جشنواره فجر همه چیز را به هم ریخت و با بازی در باغ قرمز امیر سماواتی پرونده کاری خود را ضایع کرد!) اما «عیار 14»، 4 بازیگر فوق‌العاده دارد، یک کامبیز دیرباز بسیار خوب که برای اولین بار یک بازی بدون قیل و قال را انجام داده است. یک پوریا پورسرخ که یک جوان دهه شصتی را در چند دقیقه کوتاه بازی‌اش به تصویر کشیده و یک ابر فروتن دارد که خبری از آن بغض‌های همیشگی و صدای زیر و اشک‌آلود در نقشش نیست، یک مرد تمام عیار البته با عیار14! و بازیگر چهارم آخرین فیلم شهبازی، «برف» است که در تمام صحنه‌های فیلم حضور دارد، بسیار خوب و بجا شهری سرد را به تصویر می‌کشد که روابط در آن مرده و همه چیز رنگ دو‌دلی و دو رنگی به خود گرفته است. اما نکته تشابه فیلم «نفس عمیق» و «عیار14» پایان بندی هردو است، البته تنها از یک جهت، اینکه هر دو در راه و جاده به پایان می‌رسد. اما «نفس عمیق» نتیجه‌گیری را به عهده بیننده می‌گذارد و «عیار 14» پرونده‌اش مختومه می‌شود و بیننده در نهایت به نوعی توسط شهبازی و فیلمنامه‌اش دور زده می‌شود.
«عیار14» را از این جهت پیشنهاد می‌کنم که از معدود فیلم‌هایی است که هم فیلمنامه خوب دارد، هم بازیگر خوب، هم موسیقی متن خوب و هم کارگردانی خوب، اما این فیلم در جشنواره بیست و هفتم فیلم فجر در میان بیننده‌هایش 2 طیف را تشکیل داد؛ یا موافق صرف یا مخالف صرف که حتی در بعضی از بولتن‌ها کار را به داوری و مناظره‌های پی‌درپی کشاند. با این حال عیار14 از دید نگارنده 18 عیار است و دیدنش
پر لطف...
ارسال نظر
پربیننده