ع.آبان افتلتی:
مثل گربه به هم می‌پریم، مثل عقاب چشم‌های همدیگر را در می‌آوریم، مانند چیزی پاچه هم را می‌گیریم، یک وقت بر سر پول، وقتی بر سر قدرت، زمانی برای ارث و میراث، زمانی برای سبقت گرفتن در خیابان و... گیریم که پولدارترین شدی، گیریم که قدرتمدارترین شدی،فکر کن از ارث پدر بسیار برده‌ای و در خیابان و جاده هم از همه به طرز اسفناکی سبقت گرفته‌ای که چه؟! عاقبت به کجا؟ نهایتاً چه لذتی برده‌ای؟ جز آنکه هر چیزی باید دست به دست بگردد و به آیندگان برسد؟! جز این است که جان کنده‌ای و شده‌ای برای دیگران بنده‌ای و گذاشتی تا دیگران یا با قدرت بتازند و برگرده دیگران فرود بیایند یا با ثروت مدتی آسوده زندگی کنند و معمولاً قبر تو را هم رفته رفته به فراموشی بسپارند، چیزی دیگر عایدت شده است؟ گاه منظره‌های تلخ چنان پنجه بر گلوی آدمی می‌اندازد که جز واحسرتا و واندامتا نمی‌توان از درون چیز دیگری برآورد. یک سال پیش در پی ملال و اندوه ناخواسته و برخاسته از ناکجای روزگار راه افتادم به سمت بهشت‌زهرا که چنین جایی چه هنگام شادی زیاد و چه هنگام غم انبوه سفارش شده است، رفتم مقابل غسالخانه، از کودک جنینی می‌آوردند تا پیر 100 ساله که هر کدام عبرتی بود مرا و تو را و همه را، و به تماشای خلقی نشسته بودم که با ضجه‌ها و بر سر و سینه زدن‌ها با عزیزانشان بدرود می‌کردند، اما اتفاقی عجیب و رفتاری غریب از فرزندان پیرمردی که رخت بر بسته بود از این دنیا مرا به خود خواند. روحانی نماز میت را مقابل تابوت پیر سفر کرده شروع کرد، ناگاه زن و مردی جوان که مسلماً برادر و خواهر بودند، به سمت تابوت حمله‌ور شدند،هر کدام با پاشنه کفش‌ها محکم و کینه‌جویانه بر آن ضربه می‌زدند و فحاشی می‌کردند به جنازه پدرشان! آنگونه دریافتم که بر سر ارث و میراث که احتمالاً از تقسیم آن ناراضی بودند به این عمل فجیع و غیرانسانی دست زدند، روحانی تا آخر نماز را قرائت کرد و چند نفر از بین نمازگزاران آن دو عاصی و گستاخ را به زور از لگدپرانی و ناسزاگویی بازداشتند و جنازه را به سمت قبرش بردند. اگر پدر دنبال اندوختن ثروت نبود و فرزندان جز ثروت و مال با چیزهای ارزشمندتری قد می‌کشیدند، مسلما این اهانت و تنفر صورت نمی‌گرفت، حال برگردیم به خودمان، قدرت زیاد، فساد و زورگویی می‌آورد، ثروت زیاد، فساد و زورگویی و تهی بودن از ارزش‌های انسانی می‌آورد، سبقت نابجا در هر چیزی نابودی و خودخواهی را در پی دارد که نهایتا با همه این بدی‌ها باید رفت و دیگر اثری از خود در دنیا به جا نگذاشت، همه این قبرها و خاک‌ها و آرامگاه‌ها پند و عبرتی است تا به خود آییم و دل به این دنیای عجوزه نبندیم که خیام بزرگ زیباتر گفته است:
در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
هر یک به زبان حال با من می‌گفت
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش کو کوزه‌گر و کوزه خر و کوزه فروش
ع.آبان افتلتی:
مثل گربه به هم می‌پریم، مثل عقاب چشم‌های همدیگر را در می‌آوریم، مانند چیزی پاچه هم را می‌گیریم، یک وقت بر سر پول، وقتی بر سر قدرت، زمانی برای ارث و میراث، زمانی برای سبقت گرفتن در خیابان و... گیریم که پولدارترین شدی، گیریم که قدرتمدارترین شدی،فکر کن از ارث پدر بسیار برده‌ای و در خیابان و جاده هم از همه به طرز اسفناکی سبقت گرفته‌ای که چه؟! عاقبت به کجا؟ نهایتاً چه لذتی برده‌ای؟ جز آنکه هر چیزی باید دست به دست بگردد و به آیندگان برسد؟! جز این است که جان کنده‌ای و شده‌ای برای دیگران بنده‌ای و گذاشتی تا دیگران یا با قدرت بتازند و برگرده دیگران فرود بیایند یا با ثروت مدتی آسوده زندگی کنند و معمولاً قبر تو را هم رفته رفته به فراموشی بسپارند، چیزی دیگر عایدت شده است؟ گاه منظره‌های تلخ چنان پنجه بر گلوی آدمی می‌اندازد که جز واحسرتا و واندامتا نمی‌توان از درون چیز دیگری برآورد. یک سال پیش در پی ملال و اندوه ناخواسته و برخاسته از ناکجای روزگار راه افتادم به سمت بهشت‌زهرا که چنین جایی چه هنگام شادی زیاد و چه هنگام غم انبوه سفارش شده است، رفتم مقابل غسالخانه، از کودک جنینی می‌آوردند تا پیر 100 ساله که هر کدام عبرتی بود مرا و تو را و همه را، و به تماشای خلقی نشسته بودم که با ضجه‌ها و بر سر و سینه زدن‌ها با عزیزانشان بدرود می‌کردند، اما اتفاقی عجیب و رفتاری غریب از فرزندان پیرمردی که رخت بر بسته بود از این دنیا مرا به خود خواند. روحانی نماز میت را مقابل تابوت پیر سفر کرده شروع کرد، ناگاه زن و مردی جوان که مسلماً برادر و خواهر بودند، به سمت تابوت حمله‌ور شدند،هر کدام با پاشنه کفش‌ها محکم و کینه‌جویانه بر آن ضربه می‌زدند و فحاشی می‌کردند به جنازه پدرشان! آنگونه دریافتم که بر سر ارث و میراث که احتمالاً از تقسیم آن ناراضی بودند به این عمل فجیع و غیرانسانی دست زدند، روحانی تا آخر نماز را قرائت کرد و چند نفر از بین نمازگزاران آن دو عاصی و گستاخ را به زور از لگدپرانی و ناسزاگویی بازداشتند و جنازه را به سمت قبرش بردند. اگر پدر دنبال اندوختن ثروت نبود و فرزندان جز ثروت و مال با چیزهای ارزشمندتری قد می‌کشیدند، مسلما این اهانت و تنفر صورت نمی‌گرفت، حال برگردیم به خودمان، قدرت زیاد، فساد و زورگویی می‌آورد، ثروت زیاد، فساد و زورگویی و تهی بودن از ارزش‌های انسانی می‌آورد، سبقت نابجا در هر چیزی نابودی و خودخواهی را در پی دارد که نهایتا با همه این بدی‌ها باید رفت و دیگر اثری از خود در دنیا به جا نگذاشت، همه این قبرها و خاک‌ها و آرامگاه‌ها پند و عبرتی است تا به خود آییم و دل به این دنیای عجوزه نبندیم که خیام بزرگ زیباتر گفته است:
در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش
دیدم دو هزار کوزه گویا و خموش
هر یک به زبان حال با من می‌گفت
کو کوزه‌گر و کوزه‌خر و کوزه‌فروش ارسال نظر
پربیننده