وحید ارجمند:
اگرچه اظهارنظر درباره موضوعاتی که به هر شکل با امنیت ملی و نیز مقوله توسعه گره خورده‌اند، می‌تواند از سوی هر «کارشناس» و صاحبنظری صورت گیرد اما در این موضوع بدیهی کسی شک ندارد که افراد صاحب کارنامه ضعیف در مدیریت یک موضوع، به دلیل انتقادات افکار عمومی، همواره در معرض پرسش هستند و به همین خاطر وقتی درباره مدیریت جدید سخن می‌گویند، باید همه جوانب انتقادات مردم را در نظر بگیرند. متاسفانه در رویه آقای حسن روحانی در قبال مدیریت تیم هسته‌ای دولت آقای احمدی‌نژاد این موضوع رعایت نمی‌شود، بنابراین طبیعی است، به هر میزان که دکتر روحانی برای نقد رفتار مدیریت هسته‌ای دولت احمدی‌نژاد تکاپو کند، نتیجه نامطلوب برای وی به همراه خواهد داشت. با این وجود ادعاهای جدید آقای روحانی درباره موضوع هسته‌ای، بهانه‌ای است تا چند پیشنهاد به وی ارائه شود.
1- آقای روحانی در ادعایی عجیب مطرح کرده‌اند که پیشنهاد معاوضه سوخت 5/3 تا 5 درصد با سوخت 20 درصد، به معنای یک تعلیق 3 یا 4 ساله علیه ایران است! از آنجا که جناب دکتر روحانی آشنایی فراوانی با موضوع «تعلیق» دارند به نظر می‌رسد ایشان همه تحولات و تصمیمات هسته‌ای را از دریچه تعلیق ارزیابی می‌کنند! با این وجود اما آقای روحانی توضیح دهند، این سرمایه عظیم و ارزشمند ایران یعنی 1200 کیلوگرم اورانیوم 5/3 تا 5 درصد در زمان مدیریت ایشان تولید شده یا مدیریت دولت آقای احمدی‌نژاد؟ دکتر روحانی این توضیح را نیز اضافه فرمایند که اساسا اورانیوم 5/3 تا 5 درصد ایران در زمان مدیریت ایشان به چه میزان بوده است! آقای روحانی چرا بیان نمی‌کنند که اساسا دوره مدیریت ایشان در شورایعالی امنیت ملی که وظیفه هدایت موضوع هسته‌ای را برعهده داشت؛ برای افکار عمومی یادآور مقوله «تعلیق» است؟ بنابراین آن «تعلیق» که آقای روحانی از آن سخن می‌گویند، در زمان خود ایشان صورت گرفت.
2- آنچه آقای روحانی «مثلا» به آن استناد می‌کنند، پیشنهاد معاوضه سوخت در نشست وین در تاریخ 27 مهرماه بوده که جمهوری اسلامی ایران پس از آن اعلام کرد ، باید این پیشنهاد اصلاح شود. یعنی تضمین‌های عینی و عملی برای «صحت» معاوضه صورت گیرد. یعنی ایران اعلام کرد، حاضر به خارج کردن سوخت 5/3 تا 5 درصد خود در ازای دریافت - مدت‌دار- سوخت 20 درصد نیست مگر آنکه مکانیزمي طراحی شود که طی آن به ایران تضمین دهند سوخت20 درصد تحویل داده می‌شود.
پافشاری ایران بر این موضوع که براساس آن یک مهلت 2 ماهه به طرف مقابل داده شد، باعث شد تا آمریکا و تروئیکای اروپایی رویه شانتاژ و فشار علیه ایران را پیگیری کنند. جالب آنکه عدم تمکین طرف مقابل به پیشنهاد ایران، سبب شد تا دکتر احمدی‌نژاد به علی‌اکبر صالحی دستور آغاز غنی‌سازی 20 درصد را بدهد و اینک « کف‌مذاکرات» ایران با طرف مقابل، غنی سازی 20 درصدی است!
به بیان ساده‌تر این بدان معناست که ایران در دوره مدیریت تیم هسته‌ای دولت‌های احمدی‌نژاد، علاوه بر تولید یک ذخیره استراتژیک 1200 کیلویی اورانیوم 5/3 تا 5 درصد، هم اینک تولید اورانیوم 20 درصد را آغاز کرده است.
خب! حرف آقای روحانی چیست؟
آیا بر تعداد سانتریفیوژهای مراکز غنی‌سازی کشور افزودند؟ آقای روحانی ـ که قطعا تفاوت 7 سانتریفیوژ با 7 هزار سانتریفیوژ را می‌دانند ـ لطفا درباره این موضوعات توضیح دهند؛ نه اینکه رویه بی‌انصافی پیشه کنند و دولت را ـ به ناحق ـ متهم به موضوعی کنند که خود دولت پرچمدار مبارزه با آن است. البته باید به آقای روحانی حق داد که ایشان وارد جزئیات قانونی و فنی مذاکرات هسته‌ای نشوند.
در این قسمت پیشنهاد نخست به آقای روحانی این است که دستاوردهای هسته‌ای دوران مدیریت خود بر شورایعالی امنیت ملی را در 2 حوزه «میزان غنی‌سازی اورانیوم» و نیز «تعداد سانتریفیوژهای فعال در کشور» توضیح دهند و اما پیشنهاد دوم؛ آقای روحانی در یک کنفرانس خبری با حضور خبرنگاران داخلی و خارجی به مقایسه مدیریت هسته‌ای دولت‌های احمدی‌نژاد با دولت اصلاحات ـ که ایشان مسؤولیت دبیری شورایعالی امنیت ملی را داشتند ـ بپردازند. قطعا این پیشنهادات مورد پذیرش همه افکار و سلایق سیاسی است.
2ـ دکتر روحانی در ادامه اظهارات خود با بیان اینکه تحریم موجب فشار به مردم می‌شود، دولت را مقصر دانسته و تلویحا مدعی شده رفتار هسته‌ای دولت ـ یعنی ایستادگی بر حقوق ملت ـ موجب تحریم علیه ایران می‌شود.
درباره این موضوع 2 نکته قابل بیان است:
الف) تحریم یک راهکار بی‌فایده است. این موضوع را حتی جان بولتون، نومحافظه‌کار تندروی آمریکایی نیز پذیرفته است. در شرایطی که آمریکا و تروئیکای اروپایی در مقابل پافشاری دولت احمدی‌نژاد بر حقوق هسته‌ای ملت، تصمیم به تحریم گرفته‌اند، بسیاری ازکارشناسان مسائل بین‌الملل معتقدند، این اقدام موجب وحدت بیشتر ملت و دولت و در نتیجه شکست قطعی تحریم می‌شود. به اعتقاد این کارشناسان ملت ایران همانگونه که در 4 سال‌ونيم اخیر بر سر حق هسته‌ای خود ایستادگی کرده، در آینده نیز همچنان مقید به پافشاری بر این ایستادگی است، اما در سوی دیگر معتقدان به تحریم بر این باورندكه ملت ایران به خاطر تحریم از موضع ایستادگی بر سر حقوق خود کوتاه می‌آید! اتفاقا اظهارات آقای روحانی در راستای اعتقاد دسته دوم قرار می‌گیرد. یعنی متاسفانه دکتر روحانی خواسته یا ناخواسته دقیقاً در راستای استراتژی طراحان تحریم علیه ایران گام برداشته‌اند. پیشنهاد می‌شود آقای روحانی در این‌باره اظهارنظر کنند که آیا به واسطه تهدید تحریم، باید از منافع ملی گذشت؟ یا اینکه تحریم‌ها آیا موجب وحدت مردم و دولت نمی‌شود؟
ب) شواهد بسیاری در دست است که حامیان فتنه پس از انتخابات طی جلساتی در اروپا و عربستان با مقامات و رابط‌های آمریکایی دیدار داشته و پیشنهاداتی را درباره تحریم ایران مطرح کرده‌اند. این موضوع البته آنگونه که «وال استریت ژورنال»
گزارش داده در بیان برخی مقامات بلندپایه کاخ سفید آمده که «سران اصلاحات در ایران مشورت‌هایی را درباره تحریم جمهوری اسلامی ایران به ما داده‌اند»! بنابراین بسیار واضح است که برخی در داخل در تلاشند تا تحریم‌های آمریکا و تروئیکای اروپایی علیه ایران تصویب شود تا آنان در داخل اقدام به فضاسازی علیه دولت و نظام کنند. این «خیانت» البته در آینده به صورت گسترده برای مردم روشن خواهد شد اما درباره این موضوع به آقای روحانی پیشنهاد می‌شود اگر از بابت آثار و تبعات تحریم‌ها نگرانند، این دوستان اصلاح‌طلب را نیز مورد خطاب قرار دهند. قطعاً رفتار آنان که تفسیری جز «خیانت» به مردم و میهن ندارد واجد هجوم است نه دولتی که بر حقوق ملت ایستادگی می‌کند. بازهم دکتر روحانی!
وحید ارجمند:
اگرچه اظهارنظر درباره موضوعاتی که به هر شکل با امنیت ملی و نیز مقوله توسعه گره خورده‌اند، می‌تواند از سوی هر «کارشناس» و صاحبنظری صورت گیرد اما در این موضوع بدیهی کسی شک ندارد که افراد صاحب کارنامه ضعیف در مدیریت یک موضوع، به دلیل انتقادات افکار عمومی، همواره در معرض پرسش هستند و به همین خاطر وقتی درباره مدیریت جدید سخن می‌گویند، باید همه جوانب انتقادات مردم را در نظر بگیرند. متاسفانه در رویه آقای حسن روحانی در قبال مدیریت تیم هسته‌ای دولت آقای احمدی‌نژاد این موضوع رعایت نمی‌شود، بنابراین طبیعی است، به هر میزان که دکتر روحانی برای نقد رفتار مدیریت هسته‌ای دولت احمدی‌نژاد تکاپو کند، نتیجه نامطلوب برای وی به همراه خواهد داشت. با این وجود ادعاهای جدید آقای روحانی درباره موضوع هسته‌ای، بهانه‌ای است تا چند پیشنهاد به وی ارائه شود.
1- آقای روحانی در ادعایی عجیب مطرح کرده‌اند که پیشنهاد معاوضه سوخت 5/3 تا 5 درصد با سوخت 20 درصد، به معنای یک تعلیق 3 یا 4 ساله علیه ایران است! از آنجا که جناب دکتر روحانی آشنایی فراوانی با موضوع «تعلیق» دارند به نظر می‌رسد ایشان همه تحولات و تصمیمات هسته‌ای را از دریچه تعلیق ارزیابی می‌کنند! با این وجود اما آقای روحانی توضیح دهند، این سرمایه عظیم و ارزشمند ایران یعنی 1200 کیلوگرم اورانیوم 5/3 تا 5 درصد در زمان مدیریت ایشان تولید شده یا مدیریت دولت آقای احمدی‌نژاد؟ دکتر روحانی این توضیح را نیز اضافه فرمایند که اساسا اورانیوم 5/3 تا 5 درصد ایران در زمان مدیریت ایشان به چه میزان بوده است! آقای روحانی چرا بیان نمی‌کنند که اساسا دوره مدیریت ایشان در شورایعالی امنیت ملی که وظیفه هدایت موضوع هسته‌ای را برعهده داشت؛ برای افکار عمومی یادآور مقوله «تعلیق» است؟ بنابراین آن «تعلیق» که آقای روحانی از آن سخن می‌گویند، در زمان خود ایشان صورت گرفت.
2- آنچه آقای روحانی «مثلا» به آن استناد می‌کنند، پیشنهاد معاوضه سوخت در نشست وین در تاریخ 27 مهرماه بوده که جمهوری اسلامی ایران پس از آن اعلام کرد ، باید این پیشنهاد اصلاح شود. یعنی تضمین‌های عینی و عملی برای «صحت» معاوضه صورت گیرد. یعنی ایران اعلام کرد، حاضر به خارج کردن سوخت 5/3 تا 5 درصد خود در ازای دریافت - مدت‌دار- سوخت 20 درصد نیست مگر آنکه مکانیزمي طراحی شود که طی آن به ایران تضمین دهند سوخت20 درصد تحویل داده می‌شود.
پافشاری ایران بر این موضوع که براساس آن یک مهلت 2 ماهه به طرف مقابل داده شد، باعث شد تا آمریکا و تروئیکای اروپایی رویه شانتاژ و فشار علیه ایران را پیگیری کنند. جالب آنکه عدم تمکین طرف مقابل به پیشنهاد ایران، سبب شد تا دکتر احمدی‌نژاد به علی‌اکبر صالحی دستور آغاز غنی‌سازی 20 درصد را بدهد و اینک « کف‌مذاکرات» ایران با طرف مقابل، غنی سازی 20 درصدی است!
به بیان ساده‌تر این بدان معناست که ایران در دوره مدیریت تیم هسته‌ای دولت‌های احمدی‌نژاد، علاوه بر تولید یک ذخیره استراتژیک 1200 کیلویی اورانیوم 5/3 تا 5 درصد، هم اینک تولید اورانیوم 20 درصد را آغاز کرده است.
خب! حرف آقای روحانی چیست؟
آیا بر تعداد سانتریفیوژهای مراکز غنی‌سازی کشور افزودند؟ آقای روحانی ـ که قطعا تفاوت 7 سانتریفیوژ با 7 هزار سانتریفیوژ را می‌دانند ـ لطفا درباره این موضوعات توضیح دهند؛ نه اینکه رویه بی‌انصافی پیشه کنند و دولت را ـ به ناحق ـ متهم به موضوعی کنند که خود دولت پرچمدار مبارزه با آن است. البته باید به آقای روحانی حق داد که ایشان وارد جزئیات قانونی و فنی مذاکرات هسته‌ای نشوند.
در این قسمت پیشنهاد نخست به آقای روحانی این است که دستاوردهای هسته‌ای دوران مدیریت خود بر شورایعالی امنیت ملی را در 2 حوزه «میزان غنی‌سازی اورانیوم» و نیز «تعداد سانتریفیوژهای فعال در کشور» توضیح دهند و اما پیشنهاد دوم؛ آقای روحانی در یک کنفرانس خبری با حضور خبرنگاران داخلی و خارجی به مقایسه مدیریت هسته‌ای دولت‌های احمدی‌نژاد با دولت اصلاحات ـ که ایشان مسؤولیت دبیری شورایعالی امنیت ملی را داشتند ـ بپردازند. قطعا این پیشنهادات مورد پذیرش همه افکار و سلایق سیاسی است.
2ـ دکتر روحانی در ادامه اظهارات خود با بیان اینکه تحریم موجب فشار به مردم می‌شود، دولت را مقصر دانسته و تلویحا مدعی شده رفتار هسته‌ای دولت ـ یعنی ایستادگی بر حقوق ملت ـ موجب تحریم علیه ایران می‌شود.
درباره این موضوع 2 نکته قابل بیان است:
الف) تحریم یک راهکار بی‌فایده است. این موضوع را حتی جان بولتون، نومحافظه‌کار تندروی آمریکایی نیز پذیرفته است. در شرایطی که آمریکا و تروئیکای اروپایی در مقابل پافشاری دولت احمدی‌نژاد بر حقوق هسته‌ای ملت، تصمیم به تحریم گرفته‌اند، بسیاری ازکارشناسان مسائل بین‌الملل معتقدند، این اقدام موجب وحدت بیشتر ملت و دولت و در نتیجه شکست قطعی تحریم می‌شود. به اعتقاد این کارشناسان ملت ایران همانگونه که در 4 سال‌ونيم اخیر بر سر حق هسته‌ای خود ایستادگی کرده، در آینده نیز همچنان مقید به پافشاری بر این ایستادگی است، اما در سوی دیگر معتقدان به تحریم بر این باورندكه ملت ایران به خاطر تحریم از موضع ایستادگی بر سر حقوق خود کوتاه می‌آید! اتفاقا اظهارات آقای روحانی در راستای اعتقاد دسته دوم قرار می‌گیرد. یعنی متاسفانه دکتر روحانی خواسته یا ناخواسته دقیقاً در راستای استراتژی طراحان تحریم علیه ایران گام برداشته‌اند. پیشنهاد می‌شود آقای روحانی در این‌باره اظهارنظر کنند که آیا به واسطه تهدید تحریم، باید از منافع ملی گذشت؟ یا اینکه تحریم‌ها آیا موجب وحدت مردم و دولت نمی‌شود؟
ب) شواهد بسیاری در دست است که حامیان فتنه پس از انتخابات طی جلساتی در اروپا و عربستان با مقامات و رابط‌های آمریکایی دیدار داشته و پیشنهاداتی را درباره تحریم ایران مطرح کرده‌اند. این موضوع البته آنگونه که «وال استریت ژورنال»
گزارش داده در بیان برخی مقامات بلندپایه کاخ سفید آمده که «سران اصلاحات در ایران مشورت‌هایی را درباره تحریم جمهوری اسلامی ایران به ما داده‌اند»! بنابراین بسیار واضح است که برخی در داخل در تلاشند تا تحریم‌های آمریکا و تروئیکای اروپایی علیه ایران تصویب شود تا آنان در داخل اقدام به فضاسازی علیه دولت و نظام کنند. این «خیانت» البته در آینده به صورت گسترده برای مردم روشن خواهد شد اما درباره این موضوع به آقای روحانی پیشنهاد می‌شود اگر از بابت آثار و تبعات تحریم‌ها نگرانند، این دوستان اصلاح‌طلب را نیز مورد خطاب قرار دهند. قطعاً رفتار آنان که تفسیری جز «خیانت» به مردم و میهن ندارد واجد هجوم است نه دولتی که بر حقوق ملت ایستادگی می‌کند. ارسال نظر
پربیننده