چیستا یثربی:
دوستی دارم که هر روز صبح با سردرد بیدار می‌شود، این دوست را شما می‌شناسید، چون یک بازیگر مطرح است، اما من به دلیل رازداری حرفه‌ای شغل روانشناسی، از بیان نام او معذورم بنابراین اجازه دهید در این مطلب، او را همان «دوست من» خطاب کنم. موضوع این نیست که این فرد معروف دوست من است، موضوع این است که صبح‌ها اصلا دلش نمی‌خواهد از خواب بیدار شود، معمولا از درد پشت سر و شقیقه‌ها شاکی است، نسبت به نور، بسیار حساس است، دفتر کارش را با پرده‌های کلفت و حتی کاغذهای تیره پوشانده و آخرین بار که او را در دفترش ملاقات کردم متوجه شدم که پشت پرده‌ها حصیر هم کشیده است و علاوه بر آن 50 شمع مشکی در گوشه‌و‌کنار اتاق گذاشته که مجبور نشود چراغ روشن کند. معمولا از بی‌خوابی شکوه می‌کند، قبل و بعد از کار اختلالات گوارشی دارد، صبح‌ها با مردم دعوا می‌کند، حساس و تحریک‌پذیر است و دلش می‌خواهد به جای کار، دوباره به رختخواب بازگردد اما هرچه به سمت شب می‌رویم، سرحال‌تر می‌شود، اگر در طول روز از خستگی مفرط رنج می‌برد، حدود 10 شب به بعد دیگر اصلا احساس خستگی نمی‌کند، گاهی وقت‌ها صدای آدم‌ها هم آزارش می‌دهد و فکر می‌کند همه با صدای بلند صحبت می‌کنند، بی‌دلیل احساس غم و اندوه می‌کند اما با کوچک‌ترین محرک بیرونی، مثلا دیدن یک دوست، فوری خلق بشاشی پیدا می‌کند. او نمی‌داند مشکلش چیست، بارها از من خواسته است که او را به روانپزشکی معرفی کنم، در دفترش همه باید زیرلبی صحبت کنند، قدرت شنیدن کوچک‌ترین انتقاد را ندارد، مدام دوستانش را عوض می‌کند و حتی در طول یک روز بارها به دیگران زنگ می‌زند و قرارهایش را بهم می‌زند.من می‌دانم بیماری او چیست ولی نمی‌توانم اسم بیماری روی آن بگذارم، چرا که مشکل او اپیدمی قرن ما است. «نوراستنی»، خستگی و ضعف شدید اعصاب است که یا ریشه در کودکی دارد یا به دلیل ناکامی‌ها و تضادهای اجتماعی روی می‌دهد و کسانی به آن مبتلا می‌شوند که معمولا باهوش و کمال‌گرا هستند، اما جامعه انگیزه و تشویق کافی برای آنها فراهم نمی‌کند و حتی با برخی سرکوب‌ها و فشارها، به نوعی از آنها سلب حمایت می‌کند در نتیجه این افراد در چنین جامعه‌ای احساس عدم امنيت می‌کنند و نوراستنی به سراغشان می‌آید.روانشناسان معتقدند که این اختلال معمولا ریشه خانوادگی و اجتماعی دارد و موجب می‌شود که افراد خلاق با موانع رشد روبه‌رو شوند.«نوراستنی» بیماری انسان‌های کمال‌گراست که می‌خواهند به قله‌ها برسند اما موانع حرکت آنها را مسدود می‌کند. این اختلال در اوج خود به بیماری سکوت عمدی منجر می‌شود، یعنی فرد، ناگهان از شغل و حتی زندگی خود کناره می‌گیرد. چند بازیگر را می‌شناسیم که در اوج دوران حرفه‌ای خود ناگهان بازیگری را رها کردند یا چند نویسنده و کارگردان را می‌شناسیم که کاملا خانه‌نشین شده‌اند؟عواقب «نوراستنی» هرچه باشد، به جامعه آدم‌های ساکت و بی‌تفاوت منجر می‌شود. اعصاب انسان ظریف‌تر از گلبرگ گل سرخ است و هرگونه فشار غیرطبیعی روی آن به بهای یک عمر سکوت خواهد بود چرا که بازسازی و ترمیم اعصاب، عمری وقت نیاز دارد.از خودتان بپرسید آیا می‌خواهید از خواب بیدار شوید؟ اگر جوابتان منفی است، زیاد جدی نگیرید. تا 3 بشمارید و بلند شوید، حتی اگر بدترین اتفاق‌ها بیفتد. دیو نوراستنی اگر در وجودتان خانه کند، دیگر بیرون نمی‌آید. به آن دوستم گفتم: «حصیر و پرده‌های تیره را کنار بکش، حتی اگر نور آزارت دهد، بهتر از این است که حرفه‌ات را رها کنی و به خاطر برخی فشارهای اجتماعی جزو گروه خاموشان شوی». می‌خواهم این بار خودم پرده‌های اتاقش را کنار بزنم، شما هم با خودتان همین کار مرا بکنید، دیر می‌شود... . تا 3 بشمار و بیدار شو!
چیستا یثربی:
دوستی دارم که هر روز صبح با سردرد بیدار می‌شود، این دوست را شما می‌شناسید، چون یک بازیگر مطرح است، اما من به دلیل رازداری حرفه‌ای شغل روانشناسی، از بیان نام او معذورم بنابراین اجازه دهید در این مطلب، او را همان «دوست من» خطاب کنم. موضوع این نیست که این فرد معروف دوست من است، موضوع این است که صبح‌ها اصلا دلش نمی‌خواهد از خواب بیدار شود، معمولا از درد پشت سر و شقیقه‌ها شاکی است، نسبت به نور، بسیار حساس است، دفتر کارش را با پرده‌های کلفت و حتی کاغذهای تیره پوشانده و آخرین بار که او را در دفترش ملاقات کردم متوجه شدم که پشت پرده‌ها حصیر هم کشیده است و علاوه بر آن 50 شمع مشکی در گوشه‌و‌کنار اتاق گذاشته که مجبور نشود چراغ روشن کند. معمولا از بی‌خوابی شکوه می‌کند، قبل و بعد از کار اختلالات گوارشی دارد، صبح‌ها با مردم دعوا می‌کند، حساس و تحریک‌پذیر است و دلش می‌خواهد به جای کار، دوباره به رختخواب بازگردد اما هرچه به سمت شب می‌رویم، سرحال‌تر می‌شود، اگر در طول روز از خستگی مفرط رنج می‌برد، حدود 10 شب به بعد دیگر اصلا احساس خستگی نمی‌کند، گاهی وقت‌ها صدای آدم‌ها هم آزارش می‌دهد و فکر می‌کند همه با صدای بلند صحبت می‌کنند، بی‌دلیل احساس غم و اندوه می‌کند اما با کوچک‌ترین محرک بیرونی، مثلا دیدن یک دوست، فوری خلق بشاشی پیدا می‌کند. او نمی‌داند مشکلش چیست، بارها از من خواسته است که او را به روانپزشکی معرفی کنم، در دفترش همه باید زیرلبی صحبت کنند، قدرت شنیدن کوچک‌ترین انتقاد را ندارد، مدام دوستانش را عوض می‌کند و حتی در طول یک روز بارها به دیگران زنگ می‌زند و قرارهایش را بهم می‌زند.من می‌دانم بیماری او چیست ولی نمی‌توانم اسم بیماری روی آن بگذارم، چرا که مشکل او اپیدمی قرن ما است. «نوراستنی»، خستگی و ضعف شدید اعصاب است که یا ریشه در کودکی دارد یا به دلیل ناکامی‌ها و تضادهای اجتماعی روی می‌دهد و کسانی به آن مبتلا می‌شوند که معمولا باهوش و کمال‌گرا هستند، اما جامعه انگیزه و تشویق کافی برای آنها فراهم نمی‌کند و حتی با برخی سرکوب‌ها و فشارها، به نوعی از آنها سلب حمایت می‌کند در نتیجه این افراد در چنین جامعه‌ای احساس عدم امنيت می‌کنند و نوراستنی به سراغشان می‌آید.روانشناسان معتقدند که این اختلال معمولا ریشه خانوادگی و اجتماعی دارد و موجب می‌شود که افراد خلاق با موانع رشد روبه‌رو شوند.«نوراستنی» بیماری انسان‌های کمال‌گراست که می‌خواهند به قله‌ها برسند اما موانع حرکت آنها را مسدود می‌کند. این اختلال در اوج خود به بیماری سکوت عمدی منجر می‌شود، یعنی فرد، ناگهان از شغل و حتی زندگی خود کناره می‌گیرد. چند بازیگر را می‌شناسیم که در اوج دوران حرفه‌ای خود ناگهان بازیگری را رها کردند یا چند نویسنده و کارگردان را می‌شناسیم که کاملا خانه‌نشین شده‌اند؟عواقب «نوراستنی» هرچه باشد، به جامعه آدم‌های ساکت و بی‌تفاوت منجر می‌شود. اعصاب انسان ظریف‌تر از گلبرگ گل سرخ است و هرگونه فشار غیرطبیعی روی آن به بهای یک عمر سکوت خواهد بود چرا که بازسازی و ترمیم اعصاب، عمری وقت نیاز دارد.از خودتان بپرسید آیا می‌خواهید از خواب بیدار شوید؟ اگر جوابتان منفی است، زیاد جدی نگیرید. تا 3 بشمارید و بلند شوید، حتی اگر بدترین اتفاق‌ها بیفتد. دیو نوراستنی اگر در وجودتان خانه کند، دیگر بیرون نمی‌آید. به آن دوستم گفتم: «حصیر و پرده‌های تیره را کنار بکش، حتی اگر نور آزارت دهد، بهتر از این است که حرفه‌ات را رها کنی و به خاطر برخی فشارهای اجتماعی جزو گروه خاموشان شوی». می‌خواهم این بار خودم پرده‌های اتاقش را کنار بزنم، شما هم با خودتان همین کار مرا بکنید، دیر می‌شود... . ارسال نظر
پربیننده