حسین جوادی-طناز احمدی مقدم:
ژوزه مورینیو؛ مربی خوش‌پوش با موهای جوگندمی و آن میمیک صورتی که هرکسی را جذب می‌کند.
اما اگر قرار باشد درباره زبان یا حرکات پانتومیمی‌اش حرف بزنیم باید خیلی راحت به آخر داستان اشاره کنیم... ایتالیایی‌ها دیگر او را نمی‌خواهند، همین! البته نه ایتالیایی‌ها بلکه زمین و زمان دست به دست هم داده تا پرچم ژوزه را پایین بکشند، حالا به هر طریقی یا فرمتی که شده. محرومیت، روزه سکوت، بایکوت کردن... و حالا در طرفداری از آنچلوتی با چلسی. چلسی! بله، رفیق دیروز، دشمن عزیز امروز. البته امروز نه ، امشب، آن هم در شاکله نبردی که سرنوشت اینترمیلان را بعد از سال‌ها ناکامی در لیگ‌قهرمانان رقم می‌زند. اما آیا فکر می‌کنید غریب‌نوازی ایتالیایی‌ها به نفع آنها تمام خواهد شد یا آنگلوساکسون‌ها؟ البته چلسی هم زیر سایه ناپدری روس بزرگ شده، پس می‌توان نتیجه گرفت در خفا اگر همه چیز به ضرر مورینیو باشد تنها رومن‌آبراموویچ که حسرت فتح لیگ قهرمانان را دارد، سود می‌برد. امشب ژوزه با یک تپانچه به جنگ توپ‌های آماده شلیک می‌رود؛ دوئلی که به هیچ عنوان قابل پیش‌بینی نیست، چون کسی که دستش روی ماشه قرار گرفته مردی است به نام آقای خاص. وقتی رابطه‌ای تبدیل به اتوبان یکطرفه شد تنها سکوت می‌تواند در اثر گذر زمان آن را به روزهای اولیه‌اش بازگرداند اما ژوزه مورینیو از آن قسم کاراکترهایی نیست که بتواند سکوت اختیار کند. او مدام در حال حرف زدن است و این بار جامعه فوتبال ایتالیا دیگر تاب تحمل آقای خاص را ندارد. مطبوعات، رسانه‌ها و همه مربیان ریز و درشتی که مورد هجوم انتقادهای نیشدار او قرار گرفته‌اند، دست به روزه سکوت زده‌اند تا شاید ژوزه را سرجایش بنشانند. این موضوع در حالی است که مرد پرتغالی، نرآتزوری را در فصل پیش به فتح اسکودتو نائل کرد و در حال حاضر نیز پسرانش در صدر جدول کالچو یکه‌تازی می‌کنند. اما پرخاشگری‌های او که از بدو ورودش به سرزمین چکمه‌ای هر روز پررنگ‌تر می‌شود این بار کار دستش داده. بله، جریمه‌ای که سران فوتبال ایتالیا برایش در نظر گرفته‌اند 3 جلسه محرومیت از همراهی پسرانش در رقابت‌های کالچو است و این موضوع آنقدر برای ژوزه دردآور است که می‌گوید: «فکر نمی‌کنم با محرومیت من مشکل فوتبال ایتالیا حل شود. لطفا مرا بازداشت کنید! من بخوبی می‌دانم که تنها مربی غیربومی شاغل در کالچو هستم و خوب می‌دانم ایتالیایی‌ها به هیچ‌عنوان از من خوش‌شان نمی‌آید». حالا که کار به اینجا رسیده خیلی از کارشناسان اعتقاد دارند این روزها آخرین سال‌هایی است که ایتالیا طعم فوتبال «مورینیو»یی را خواهد چشید و او خیلی زود دوباره به جزیره کوچ خواهد کرد. جزیره؟ آیا فوتبال انگلیس امن‌ترین مکانی است که او می‌تواند دوباره نوستالژی چلسی خودش را در آنجا جست‌وجو کند؟ اگر قرار باشد این موضوع را بخوبی «واکاوی» کنیم، بهتر است توجه‌مان را به نبرد امشب اینتر- چلسی اختصاص دهیم؛ رقابتی که آقای خاص را پس از 30 ماه دوری دوباره به رفقای قدیمی‌اش می‌رساند اما کدام رفقا؟ آیا منظورمان رومن آبراموویچ است؟ کسی که احساس کرد شخصیت مورینیو کم‌کم دارد از شخصیت آبی‌های لندن بالاتر می‌رود و انگار مربی پرتغالی صاحب مجموعه است نه میلیاردر روس! بدون شک، این اصلی‌ترین دلیلی بود که رومن نتوانست سایه سنگین مورینیو را تحمل کند. حالا از آخرین باری که مورینیو در «باکس» نیمکت چلسی قرار گرفته، سال‌ها می‌گذرد و دست تقدیر با فرمت قرعه‌کشی لیگ قهرمانان، آنها را روبه‌روی هم قرار داده ولی وعده‌گاه برای دیدار دوباره کمی متفاوت است. جوزپه‌مه‌آتزا با آن معماری قدیمی‌اش به‌عنوان میزبان از آنچلوتی و پسرانش پذیرایی خواهد کرد اما نکته اصلی اینجاست که به نظر می‌رسد مورینیو در یک طرف و زمین و زمان از قبیل هواداران، ایتالیایی‌ها، چلسی و بازیکنانش، آنچلوتی که با میلانو اصلا غریبه نیست و خیلی‌های دیگر در طرف مقابل قرار گرفته‌اند. بدون شک مورینیو خودش عاشقانه این نبردهای دراماتیک را ستایش می‌کند. اصلا بگذارید بگوییم که او خودش این غائله را به پا کرده و در آخر نیز شاید برنده شود! خب، او بازی «برنده- برنده» را می‌تواند چشم‌بسته مرور کند و مات کردن آنچلوتی ماموریت غیرممکنی نیست که از عهده‌اش برنیاید. این تقابل «توپ و تپانچه» است. بله، شما هم با ما به جای استفاده از واژه یکی برای همه با واژه «یکی در برابر همه» موافقید؟ حتما همینطور است چون توپ‌ها به سوی او نشانه رفته و ژوزه با تپانچه‌اش که همان زبان نیشدار اوست، می‌خواهد همگان را کیش و مات کند.
تبدیل رفاقت به دشمنی
داستان دوستی رومن آبراموویچ متمول و ژوزه مورینیو درست از زمانی شکرآب می‌شود که مورینیو تصمیم می‌گیرد در ترانسفر بازیکنان دخالت مستقیم داشته باشد. این موضوع دقیقا همان نقطه ضعفی است که میلیونر روسی به هیچ‌عنوان خوشش نمی‌آید که کسی دست به فرمت ایده‌آل او بزند. آبراموویچ که فکر می‌کند مانند یک آلبوم «تمبر» باید ستاره‌های دلخواهش را به کلکسیون چلسی بیاورد، زمانی که احساس می‌کند دخالت‌های مورینیو کار دستش خواهد داد، خیلی راحت در خروجی را به او نشان می‌دهد! این پروسه از ترانسفر «ماتیا کژمان» کلید می‌خورد؛ بازیکنی که تنها یک فصل پیراهن آبی‌های لندن را پوشید و خیلی زود به آتلتیکو واگذار شد. دقیقا در همان زمان‌ها بود که ژوزه مورینیو درباره دخالت آبراموویچ با طعنه می‌گوید: «آنها نباید فراموش کنند که من چلسی را ساخته‌ام. تا قبل از اینکه مربی‌ای مانند من پایش به اینجا باز شود، آنها حتی رنگ یک جام را هم ندیده بودند! من تاریخ جدیدی برای این باشگاه رقم زدم. سران باشگاه در گذشته بازیکنان بی‌مصرفی را به خدمت می‌گرفتند ولی وقتی می‌گویم به‌طور مثال ریکاردو کاروالیو و پائولو فریرا را می‌خواهم چون هم خوب آنها را می‌شناسم و هم مطمئنم که به درد تیم می‌خورند». درست همینجاست که ابروهای روس متمول به هم گره می‌خورد و رابطه دوستی نزدیکشان با نامه محترمانه اخراج و امضای آبراموویچ به پایان می‌رسد. پرونده نبرد اينتر ـ چلسي در ليگ قهرمانان اروپا
توپ و تپانچه
حسین جوادی-طناز احمدی مقدم:
ژوزه مورینیو؛ مربی خوش‌پوش با موهای جوگندمی و آن میمیک صورتی که هرکسی را جذب می‌کند.
اما اگر قرار باشد درباره زبان یا حرکات پانتومیمی‌اش حرف بزنیم باید خیلی راحت به آخر داستان اشاره کنیم... ایتالیایی‌ها دیگر او را نمی‌خواهند، همین! البته نه ایتالیایی‌ها بلکه زمین و زمان دست به دست هم داده تا پرچم ژوزه را پایین بکشند، حالا به هر طریقی یا فرمتی که شده. محرومیت، روزه سکوت، بایکوت کردن... و حالا در طرفداری از آنچلوتی با چلسی. چلسی! بله، رفیق دیروز، دشمن عزیز امروز. البته امروز نه ، امشب، آن هم در شاکله نبردی که سرنوشت اینترمیلان را بعد از سال‌ها ناکامی در لیگ‌قهرمانان رقم می‌زند. اما آیا فکر می‌کنید غریب‌نوازی ایتالیایی‌ها به نفع آنها تمام خواهد شد یا آنگلوساکسون‌ها؟ البته چلسی هم زیر سایه ناپدری روس بزرگ شده، پس می‌توان نتیجه گرفت در خفا اگر همه چیز به ضرر مورینیو باشد تنها رومن‌آبراموویچ که حسرت فتح لیگ قهرمانان را دارد، سود می‌برد. امشب ژوزه با یک تپانچه به جنگ توپ‌های آماده شلیک می‌رود؛ دوئلی که به هیچ عنوان قابل پیش‌بینی نیست، چون کسی که دستش روی ماشه قرار گرفته مردی است به نام آقای خاص. وقتی رابطه‌ای تبدیل به اتوبان یکطرفه شد تنها سکوت می‌تواند در اثر گذر زمان آن را به روزهای اولیه‌اش بازگرداند اما ژوزه مورینیو از آن قسم کاراکترهایی نیست که بتواند سکوت اختیار کند. او مدام در حال حرف زدن است و این بار جامعه فوتبال ایتالیا دیگر تاب تحمل آقای خاص را ندارد. مطبوعات، رسانه‌ها و همه مربیان ریز و درشتی که مورد هجوم انتقادهای نیشدار او قرار گرفته‌اند، دست به روزه سکوت زده‌اند تا شاید ژوزه را سرجایش بنشانند. این موضوع در حالی است که مرد پرتغالی، نرآتزوری را در فصل پیش به فتح اسکودتو نائل کرد و در حال حاضر نیز پسرانش در صدر جدول کالچو یکه‌تازی می‌کنند. اما پرخاشگری‌های او که از بدو ورودش به سرزمین چکمه‌ای هر روز پررنگ‌تر می‌شود این بار کار دستش داده. بله، جریمه‌ای که سران فوتبال ایتالیا برایش در نظر گرفته‌اند 3 جلسه محرومیت از همراهی پسرانش در رقابت‌های کالچو است و این موضوع آنقدر برای ژوزه دردآور است که می‌گوید: «فکر نمی‌کنم با محرومیت من مشکل فوتبال ایتالیا حل شود. لطفا مرا بازداشت کنید! من بخوبی می‌دانم که تنها مربی غیربومی شاغل در کالچو هستم و خوب می‌دانم ایتالیایی‌ها به هیچ‌عنوان از من خوش‌شان نمی‌آید». حالا که کار به اینجا رسیده خیلی از کارشناسان اعتقاد دارند این روزها آخرین سال‌هایی است که ایتالیا طعم فوتبال «مورینیو»یی را خواهد چشید و او خیلی زود دوباره به جزیره کوچ خواهد کرد. جزیره؟ آیا فوتبال انگلیس امن‌ترین مکانی است که او می‌تواند دوباره نوستالژی چلسی خودش را در آنجا جست‌وجو کند؟ اگر قرار باشد این موضوع را بخوبی «واکاوی» کنیم، بهتر است توجه‌مان را به نبرد امشب اینتر- چلسی اختصاص دهیم؛ رقابتی که آقای خاص را پس از 30 ماه دوری دوباره به رفقای قدیمی‌اش می‌رساند اما کدام رفقا؟ آیا منظورمان رومن آبراموویچ است؟ کسی که احساس کرد شخصیت مورینیو کم‌کم دارد از شخصیت آبی‌های لندن بالاتر می‌رود و انگار مربی پرتغالی صاحب مجموعه است نه میلیاردر روس! بدون شک، این اصلی‌ترین دلیلی بود که رومن نتوانست سایه سنگین مورینیو را تحمل کند. حالا از آخرین باری که مورینیو در «باکس» نیمکت چلسی قرار گرفته، سال‌ها می‌گذرد و دست تقدیر با فرمت قرعه‌کشی لیگ قهرمانان، آنها را روبه‌روی هم قرار داده ولی وعده‌گاه برای دیدار دوباره کمی متفاوت است. جوزپه‌مه‌آتزا با آن معماری قدیمی‌اش به‌عنوان میزبان از آنچلوتی و پسرانش پذیرایی خواهد کرد اما نکته اصلی اینجاست که به نظر می‌رسد مورینیو در یک طرف و زمین و زمان از قبیل هواداران، ایتالیایی‌ها، چلسی و بازیکنانش، آنچلوتی که با میلانو اصلا غریبه نیست و خیلی‌های دیگر در طرف مقابل قرار گرفته‌اند. بدون شک مورینیو خودش عاشقانه این نبردهای دراماتیک را ستایش می‌کند. اصلا بگذارید بگوییم که او خودش این غائله را به پا کرده و در آخر نیز شاید برنده شود! خب، او بازی «برنده- برنده» را می‌تواند چشم‌بسته مرور کند و مات کردن آنچلوتی ماموریت غیرممکنی نیست که از عهده‌اش برنیاید. این تقابل «توپ و تپانچه» است. بله، شما هم با ما به جای استفاده از واژه یکی برای همه با واژه «یکی در برابر همه» موافقید؟ حتما همینطور است چون توپ‌ها به سوی او نشانه رفته و ژوزه با تپانچه‌اش که همان زبان نیشدار اوست، می‌خواهد همگان را کیش و مات کند.
تبدیل رفاقت به دشمنی
داستان دوستی رومن آبراموویچ متمول و ژوزه مورینیو درست از زمانی شکرآب می‌شود که مورینیو تصمیم می‌گیرد در ترانسفر بازیکنان دخالت مستقیم داشته باشد. این موضوع دقیقا همان نقطه ضعفی است که میلیونر روسی به هیچ‌عنوان خوشش نمی‌آید که کسی دست به فرمت ایده‌آل او بزند. آبراموویچ که فکر می‌کند مانند یک آلبوم «تمبر» باید ستاره‌های دلخواهش را به کلکسیون چلسی بیاورد، زمانی که احساس می‌کند دخالت‌های مورینیو کار دستش خواهد داد، خیلی راحت در خروجی را به او نشان می‌دهد! این پروسه از ترانسفر «ماتیا کژمان» کلید می‌خورد؛ بازیکنی که تنها یک فصل پیراهن آبی‌های لندن را پوشید و خیلی زود به آتلتیکو واگذار شد. دقیقا در همان زمان‌ها بود که ژوزه مورینیو درباره دخالت آبراموویچ با طعنه می‌گوید: «آنها نباید فراموش کنند که من چلسی را ساخته‌ام. تا قبل از اینکه مربی‌ای مانند من پایش به اینجا باز شود، آنها حتی رنگ یک جام را هم ندیده بودند! من تاریخ جدیدی برای این باشگاه رقم زدم. سران باشگاه در گذشته بازیکنان بی‌مصرفی را به خدمت می‌گرفتند ولی وقتی می‌گویم به‌طور مثال ریکاردو کاروالیو و پائولو فریرا را می‌خواهم چون هم خوب آنها را می‌شناسم و هم مطمئنم که به درد تیم می‌خورند». درست همینجاست که ابروهای روس متمول به هم گره می‌خورد و رابطه دوستی نزدیکشان با نامه محترمانه اخراج و امضای آبراموویچ به پایان می‌رسد. ارسال نظر
پربیننده