دکلان هیل:
این تصمیم در برابر واردکنندگان قانونی این اجناس که با ورزش ارتباطی نداشتند، مزیت اقتصادی بزرگی را عاید باشگاه‌های ورزشی می‌کرد. دار و دسته‌های مافیایی روسیه در عرض چند ثانیه متوجه شدند باید در باشگاه‌ها دست به سرمایه‌گذاری بزنند. بر همین اساس باندهای گوناگون مافیایی کنترل چندین باشگاه را از آن خود کرده و رقابت‌شان را سر واردات کالای بدون مالیات آغاز کردند. البته هیچ یک از گروه‌های مافیایی به تنهایی موفق نشدند تمام بازار ورزشی را به‌طور کامل در اختیار خود بگيرند، هر چند آنگونه که شمار کشته‌شدگان نشان می‌دهد، تردیدی وجود نداشت که آنها در پی این هدف بودند.
تعدادی از خبرنگاران روس که با آنها حرف زدم، مدعی بودند بخش بزرگی از خشونت در دوران سیاه پس از فروپاشی شوروی با این موضوع ارتباط داشت که دارو دسته‌های مافیایی به خیابان‌ها ریخته و تمام آنهایی را که تهدیدی برای گسترش قدرت‌شان بودند از سر راه بر می‌داشتند. ورزش با چنین استدلالی در قیاس با دیگر بخش‌ها استثنا به شمار نمی‌آمد. به عنوان نمونه در سال 1993 دو جین از مدیران بانک‌های خصوصی در مسکو به روش مافیایی به قتل رسید. در سال 1999 خودروی BMW ماریا بوتیرسکایا که در رشته پاتیناژ فعالیت داشت بر اثر انفجار بمب به هوا رفت. شوالیر نوسویف، رئیس ورزش جوانان روسیه به شیوه‌ای مافیایی کشته شد و سرگئی لاتوشکوی 18ساله قهرمان مشتزنی جوانان اروپا زمانی که باشگاه بوکس را ترک می‌کرد به شکلی مرموز مورد حمله قرار گرفت و با شلیک 8گلوله به سر و سینه‌اش از پا در آمد. همه این موارد چند نمونه هستند و نمونه‌های بسیار دیگری از دیگر رشته‌های ورزشی وجود دارد.
البته شمار قتل‌ها در ورزش کاهش یافته است، با این حال قتل‌ها و اعمال خشونت‌آمیز هنوز هم وجود دارد، اما نه به اندازه و تعداد یک دهه پیش. در سالیان دهه 90 پلیس ایالتی آمریکا (FBI) با کمک مدارک دادگاهی کشف کرد که ویاچسلاو ایوانکف پدرخوانده مافیای روس در آمریکا بود. او به 10 سال حبس محکوم شد، چرا که از برایتون بیچ در بروکلین گروهی خشن را که به اخاذی می‌پرداختند، هدایت می‌کرد. بخشی از فرآیند دادرسی شامل شرکت سهامی«اسلاویچ» می‌شد که احتمالا به پولشویی برای ایوانکف می‌پرداخت. اما نام او در دفتر ثبت شرکت دیده نمی‌شد. در مقابل اسلاوا فتیسف به عنوان رئیس این شرکت خوانده می‌شد؛ بازیکن شناخته شده هاکی روی یخ که برای تیم‌های مطرحی در شوروی، آمریکای شمالی و همچنین تیم ملی روسیه بازی می‌کرد.
او در دوران بازی خود چندین و چند قهرمانی در رقابت‌های لیگ، استنلی کاپ و همچنین نشان‌های المپیک را به دست آورده بود. فتیسف هیچگاه به صورت کامل اعتراف نکرد که نامش به چه شکل در دفتر ثبت شرکتی وارد شده است که با مافیای روسیه در ارتباط بود. اسلاوا فتیسف در برابر همکاران من در برنامه تلویزیونی Frontline و روبرت فریدمان، روزنامه‌نگار آزاد که برملا کننده داستان بود، هرگونه ارتباط ایوانکف با این شرکت را انکار کرد (اگر چه بری اسلوتنیک در واقع تایید کرد که ایوانکف با شرکت یاد شده سر و کار داشت، البته این شرکت به گفته او قانونی بود و به واردات و صادرات می‌پرداخت). فتیسف دوباره به مسکو بازگشته و از سال 2008 وزیر ورزش روسیه است. چنانچه شخصی همانند دميتری چپل بخواهد در یک مسابقه دست به تبانی بزند، چگونه عمل می‌کند؟ تصمیم نخست این پرسش را در بر می‌گیرد که فرد می‌خواهد با چه کسی این ساخت و پاخت را سازماندهی کند. در این صورت پای 3گروه ممکن به میان می‌آید: داوران، بازیکنان تیم حریف و مدیران و دست‌اندرکاران تیم رقیب.
آنگونه که گفته‌های زیر نشان می‌دهد، چپل و مشاورانش تقریبا زمان زیادی را به بحث در این‌باره می‌پردازند که چه کسی باید تطمیع شود. چپل در این زمان در تلاش برای زد و بند اقدام به برقراری تماس با بازیکنان تیم حریف می‌کند. آنها حاضرند تبانی کنند، اما در ازای دریافت 60هزار دلار این کار را انجام می‌دهند. چپل این رقم را در اختیار ندارد، از همین رو با دوستی تماس گرفته و گفت و گوی زیر شکل می‌گیرد:
دوست: 60 هزار دلار؟ تیم این پول را می‌خواهد؟
چپل: بله.
دوست: لعنتی... خب پس حالا که نمی‌تونی باقی این پول را پیدا کنی، 40 هزار دلار به داوران بده.
چپل: غیر از این چه کاری از دستم برمیاد، لعنتی؟ می‌تونیم به اونا [بازیکنان] 60هزار تا یا 20 هزار تا بدیم. لعنتی. مهم‌ترین چیز نتیجه است [ساخت و پاخت] حالا با اونا صحبت می‌کنیم و می‌بینیم که شاید شد باهاشون کنار بیاییم. 40 تا می‌دیم، 20 تا هم بعدا. کثافت! اصلا تضمینی تو کار هست؟
دوست: آره. معلومه که تضمین لازمه.
چپل: آره، لعنتی. اونا به اندازه کافی دارن. خوک‌ها بیش از اندازه هم دارن [بازیکنان حریف]. این جور به نظر میاد.
دوست: شاید به داورا 30 تا [30 هزار دلار] بدی، لعنتی. و به بازیکنا بگی: لعنتیا اگر شما این کار را با گرفتن 30 تا نکنین، 30 تای دیگه رو به جای شما به دیگران می‌دم. لعنتیا!
ترجمه: محمد علیجانی بائی کتاب پنجشنبه ها:
پیروزی‌های مطمئن (48)
دکلان هیل:
این تصمیم در برابر واردکنندگان قانونی این اجناس که با ورزش ارتباطی نداشتند، مزیت اقتصادی بزرگی را عاید باشگاه‌های ورزشی می‌کرد. دار و دسته‌های مافیایی روسیه در عرض چند ثانیه متوجه شدند باید در باشگاه‌ها دست به سرمایه‌گذاری بزنند. بر همین اساس باندهای گوناگون مافیایی کنترل چندین باشگاه را از آن خود کرده و رقابت‌شان را سر واردات کالای بدون مالیات آغاز کردند. البته هیچ یک از گروه‌های مافیایی به تنهایی موفق نشدند تمام بازار ورزشی را به‌طور کامل در اختیار خود بگيرند، هر چند آنگونه که شمار کشته‌شدگان نشان می‌دهد، تردیدی وجود نداشت که آنها در پی این هدف بودند.
تعدادی از خبرنگاران روس که با آنها حرف زدم، مدعی بودند بخش بزرگی از خشونت در دوران سیاه پس از فروپاشی شوروی با این موضوع ارتباط داشت که دارو دسته‌های مافیایی به خیابان‌ها ریخته و تمام آنهایی را که تهدیدی برای گسترش قدرت‌شان بودند از سر راه بر می‌داشتند. ورزش با چنین استدلالی در قیاس با دیگر بخش‌ها استثنا به شمار نمی‌آمد. به عنوان نمونه در سال 1993 دو جین از مدیران بانک‌های خصوصی در مسکو به روش مافیایی به قتل رسید. در سال 1999 خودروی BMW ماریا بوتیرسکایا که در رشته پاتیناژ فعالیت داشت بر اثر انفجار بمب به هوا رفت. شوالیر نوسویف، رئیس ورزش جوانان روسیه به شیوه‌ای مافیایی کشته شد و سرگئی لاتوشکوی 18ساله قهرمان مشتزنی جوانان اروپا زمانی که باشگاه بوکس را ترک می‌کرد به شکلی مرموز مورد حمله قرار گرفت و با شلیک 8گلوله به سر و سینه‌اش از پا در آمد. همه این موارد چند نمونه هستند و نمونه‌های بسیار دیگری از دیگر رشته‌های ورزشی وجود دارد.
البته شمار قتل‌ها در ورزش کاهش یافته است، با این حال قتل‌ها و اعمال خشونت‌آمیز هنوز هم وجود دارد، اما نه به اندازه و تعداد یک دهه پیش. در سالیان دهه 90 پلیس ایالتی آمریکا (FBI) با کمک مدارک دادگاهی کشف کرد که ویاچسلاو ایوانکف پدرخوانده مافیای روس در آمریکا بود. او به 10 سال حبس محکوم شد، چرا که از برایتون بیچ در بروکلین گروهی خشن را که به اخاذی می‌پرداختند، هدایت می‌کرد. بخشی از فرآیند دادرسی شامل شرکت سهامی«اسلاویچ» می‌شد که احتمالا به پولشویی برای ایوانکف می‌پرداخت. اما نام او در دفتر ثبت شرکت دیده نمی‌شد. در مقابل اسلاوا فتیسف به عنوان رئیس این شرکت خوانده می‌شد؛ بازیکن شناخته شده هاکی روی یخ که برای تیم‌های مطرحی در شوروی، آمریکای شمالی و همچنین تیم ملی روسیه بازی می‌کرد.
او در دوران بازی خود چندین و چند قهرمانی در رقابت‌های لیگ، استنلی کاپ و همچنین نشان‌های المپیک را به دست آورده بود. فتیسف هیچگاه به صورت کامل اعتراف نکرد که نامش به چه شکل در دفتر ثبت شرکتی وارد شده است که با مافیای روسیه در ارتباط بود. اسلاوا فتیسف در برابر همکاران من در برنامه تلویزیونی Frontline و روبرت فریدمان، روزنامه‌نگار آزاد که برملا کننده داستان بود، هرگونه ارتباط ایوانکف با این شرکت را انکار کرد (اگر چه بری اسلوتنیک در واقع تایید کرد که ایوانکف با شرکت یاد شده سر و کار داشت، البته این شرکت به گفته او قانونی بود و به واردات و صادرات می‌پرداخت). فتیسف دوباره به مسکو بازگشته و از سال 2008 وزیر ورزش روسیه است. چنانچه شخصی همانند دميتری چپل بخواهد در یک مسابقه دست به تبانی بزند، چگونه عمل می‌کند؟ تصمیم نخست این پرسش را در بر می‌گیرد که فرد می‌خواهد با چه کسی این ساخت و پاخت را سازماندهی کند. در این صورت پای 3گروه ممکن به میان می‌آید: داوران، بازیکنان تیم حریف و مدیران و دست‌اندرکاران تیم رقیب.
آنگونه که گفته‌های زیر نشان می‌دهد، چپل و مشاورانش تقریبا زمان زیادی را به بحث در این‌باره می‌پردازند که چه کسی باید تطمیع شود. چپل در این زمان در تلاش برای زد و بند اقدام به برقراری تماس با بازیکنان تیم حریف می‌کند. آنها حاضرند تبانی کنند، اما در ازای دریافت 60هزار دلار این کار را انجام می‌دهند. چپل این رقم را در اختیار ندارد، از همین رو با دوستی تماس گرفته و گفت و گوی زیر شکل می‌گیرد:
دوست: 60 هزار دلار؟ تیم این پول را می‌خواهد؟
چپل: بله.
دوست: لعنتی... خب پس حالا که نمی‌تونی باقی این پول را پیدا کنی، 40 هزار دلار به داوران بده.
چپل: غیر از این چه کاری از دستم برمیاد، لعنتی؟ می‌تونیم به اونا [بازیکنان] 60هزار تا یا 20 هزار تا بدیم. لعنتی. مهم‌ترین چیز نتیجه است [ساخت و پاخت] حالا با اونا صحبت می‌کنیم و می‌بینیم که شاید شد باهاشون کنار بیاییم. 40 تا می‌دیم، 20 تا هم بعدا. کثافت! اصلا تضمینی تو کار هست؟
دوست: آره. معلومه که تضمین لازمه.
چپل: آره، لعنتی. اونا به اندازه کافی دارن. خوک‌ها بیش از اندازه هم دارن [بازیکنان حریف]. این جور به نظر میاد.
دوست: شاید به داورا 30 تا [30 هزار دلار] بدی، لعنتی. و به بازیکنا بگی: لعنتیا اگر شما این کار را با گرفتن 30 تا نکنین، 30 تای دیگه رو به جای شما به دیگران می‌دم. لعنتیا!
ترجمه: محمد علیجانی بائی ارسال نظر
پربیننده