نکته آخری که مطرح می‌کنم، توجه به قرآن است که بحمدالله بعد از پیروزی انقلاب، در میان ملت ما روزافزون بوده است و من باید از برادران عزیزی که این مراسم و تشکیلات و دعوت و مسابقات و تشویق عمومی را برای ملتمان فراهم کردند و نیز از برادران عزیزمان در حج و اوقاف که به این مسأله اهتمام ورزیدند، صمیمانه تشکر کنم. این اهتمام جای تقدیر و شکرگزاری دارد، اما حتی از این هم بیشتر و وسیع‌تر، باید نسبت به امر قرآن اهتمام ورزید، زیرا قرآن همه چیز ماست.
ما باید قبول کنیم که ملت ما در نیم قرن پیش از پیروزی انقلاب که واقعا مدت کمی نیست روزبه‌روز از قرآن فاصله گرفته و دور شده است. تا قبل از این
نیم قرن، مردم ما حتی آنهایی که سواد خواندن و نوشتن نداشتند غالبا می‌توانستند قرآن را از رو بخوانند. به همین جهت، این مکتبخانه‌ها نعمت بزرگی بود. چقدر کسانی از افراد مسن نسل قبل را ما می‌شناختیم که سواد خواندن و نوشتن نداشتند، نمی‌توانستند فارسی بخوانند و با آنکه زبانشان فارسی بود، نمی‌توانستند زبان خودشان را به صورت مکتوب بنویسند و بخوانند، اما می‌توانستند کتاب خدا را بخوانند و قرآن را بفهمند. آن سیاستی که رژیم وابسته فاسد خبیث دشمن را در این کشور بر سر کار آورد و بیش از 50 سال مسلط نگه‌داشت، یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌هایی که زد و ضررهایی که وارد کرد، همین بود که قرآن را به‌تدریج کنار گذاشت؛ تا آنجا که از میان جامعه ما، قرآن بیرون رفت، لذا در مدارس ما، درس موسیقی می‌دادند اما از آموزش قرآن خبری نبود! هر بچه‌ای که به دبستان و دبیرستان می‌رفت، نت موسیقی را یاد می‌گرفت، اما متن قرآن کریم را نمی‌آموخت! بنابراین ما را جدا کردند و از قرآن دور نگه‌داشتند.
من پیش از انقلاب، وقتی به وضع قرآن در جامعه خودمان نگاه می‌کردم و جوان‌هایی را که با این استعداد و شوق و علاقه از قرآن دور می‌ماندند، می‌دیدم، چه خون‌دلی می‌خوردم. خدا را شکر می‌کنیم، هرچند از ادای این شکر عاجزیم که با پیروزی انقلاب، ما را به قرآن برگرداند و با قرآن آشنا کرده و راه قرآن را به روی ما باز کرد. ما باید عقب‌ماندگی‌ها را جبران کنیم. ما با کسانی که زبان مادری‌شان عربی است، فرق داریم. آنها با اندکی سواد می‌توانند قرآن را بفهمند. البته متن قرآن متنی نیست که هر عرب بی‌سوادی بتواند آن را درست بفهمد. مقداری معلومات و معارف لازم است، اما بالاخره می‌توانند بفهمند در صورتی که فارسی‌زبان‌ها این طور نیستند. ما باید علاوه بر خواندن متن قرآن، ترجمه آن را هم یاد بگیریم. امروز، بحمدالله جوا‌ن‌های ما قرآن‌خوان هستند و خوب هم می‌خوانند. در سرتاسر کشور، ما قرای باارزش و ممتازی داریم که وقتی در مسابقات جهانی شرکت می‌کنند، گوی سبقت را از بقیه کشورها می‌ربایند و بحمدالله از اینگونه قراء کم هم نداریم. غیر از آنچه تاکنون انجام گرفته، 2 کار دیگر باید انجام بگیرد:
اول اینکه باید روخوانی قرآن، تمام ملت ما را شامل بشود. نباید یک نفر در میان ملت ما بماند که قادر نباشد قرآن را باز کند و به صورت صحیح بخواند. زن و مرد و کوچک و بزرگ و پیر و جوان، باید بتوانند قرآن را بخوانند. البته، باید برای این کار برنامه‌ریزی بشود. سازمان اوقاف، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت آموزش و پرورش، سازمان‌های گوناگون و مؤسسات دیگری که به عشق قرآن به وجود آمده‌اند، باید این کار را در ردیف اول وظایف خودشان قرار بدهند. این کار باید انجام بگیرد. نمی‌شود در کشوری که بر مبنای اسلام اداره می‌شود، قرآن را به دست یک نفر بدهیم و بگوییم بخواند اما نتواند این کتاب عزیز را باز کند و بخواند. بنابراین، همه باید بتوانند قرآن را بخوانند. البته، این قدم اول است.
کار دوم، رفتن به سمت فهم قرآن است. قرآن باید ترجمه بشود. ما تا امروز، ترجمه خوب کم داشته‌ایم و از این جهت فقیریم. بعضی از ترجمه‌هایی که در دسترس می‌باشد، بهتر است که اصلا نباشد؛ زیرا مورد اعتماد نیست! البته، بعضی بهتر است و بعضی هم نسبتا خوب می‌باشد که اخیرا در دسترس قرار گرفته است.
باید قرآن با ترجمه‌های متعدد منتشر شود. تعدد و تکرار هیچ ایرادی ندارد و زیادی نیست. اگر ما 10 ترجمه خوب قرآن هم داشته باشیم، زیاد نیست، زیرا هرکسی با مذاق و سبک فکر و سطح معلومات خود از یکی از آنها خواهد توانست استفاده کند. بنابراین، تعدد و تکرار اشکالی ندارد، منتها ترجمه باید صحیح باشد و اهل فن آن را ببینند. مردم این ترجمه صحیح را با متن قرآن بخوانند و بويژه شما که قرآن را تلاوت می‌کنید، آن قسمتی را که می‌خوانید، حتما ترجمه‌اش را بفهمید و بدانید که بدون دانستن ترجمه قرآن، قادر به تلاوت خوب نخواهید بود. من به برادرانی که اهل تلاوت قرآنند، مکرر یادآور شده‌ام که شما نمی‌توانید خوب تلاوت بکنید، در حالی که نمی‌دانید کجا باید وصل کنید، کجا باید وقف کنید و کجا را مناسب است با چه لحنی بخوانید. در حرف زدن معمولی هم، شما صدایتان را بالا می‌برید، پایین می‌آورید و بر تأثیرگذاری سخن می‌افزایید. اینها، لازمه کلام است. وقتی قرآن را تلاوت می‌کنید، باید بتوانید این کارها را بکنید و بدون اطلاع نمی‌شود این کارها را انجام داد. حفظ قرآن، قدم بعدی است که هرکس توفیق پیدا بکند، یقینا خیر کثیری به دست آورده است.
امیدواریم که خداوند همه ما را در دنیا و آخرت با قرآن محشور کند. ان‌شاءالله زندگی ما قرآنی باشد و به سمت اهداف این کتاب شریف حرکت کنیم و ممات ما هم با معرفت قرآن و در خدمت آن قرار گیرد.
سخنرانی رهبر معظم انقلاب در دیدار با قاریان
40 کشور جهان و جمعی از روشن‌ضمیران در سالروز بعثت رسول‌اکرم (صلی الله علیه و آله)- ۱۳۶۸/۱۲/۰۴
20 سال از يك رهنمود گذشت
نکته آخری که مطرح می‌کنم، توجه به قرآن است که بحمدالله بعد از پیروزی انقلاب، در میان ملت ما روزافزون بوده است و من باید از برادران عزیزی که این مراسم و تشکیلات و دعوت و مسابقات و تشویق عمومی را برای ملتمان فراهم کردند و نیز از برادران عزیزمان در حج و اوقاف که به این مسأله اهتمام ورزیدند، صمیمانه تشکر کنم. این اهتمام جای تقدیر و شکرگزاری دارد، اما حتی از این هم بیشتر و وسیع‌تر، باید نسبت به امر قرآن اهتمام ورزید، زیرا قرآن همه چیز ماست.
ما باید قبول کنیم که ملت ما در نیم قرن پیش از پیروزی انقلاب که واقعا مدت کمی نیست روزبه‌روز از قرآن فاصله گرفته و دور شده است. تا قبل از این
نیم قرن، مردم ما حتی آنهایی که سواد خواندن و نوشتن نداشتند غالبا می‌توانستند قرآن را از رو بخوانند. به همین جهت، این مکتبخانه‌ها نعمت بزرگی بود. چقدر کسانی از افراد مسن نسل قبل را ما می‌شناختیم که سواد خواندن و نوشتن نداشتند، نمی‌توانستند فارسی بخوانند و با آنکه زبانشان فارسی بود، نمی‌توانستند زبان خودشان را به صورت مکتوب بنویسند و بخوانند، اما می‌توانستند کتاب خدا را بخوانند و قرآن را بفهمند. آن سیاستی که رژیم وابسته فاسد خبیث دشمن را در این کشور بر سر کار آورد و بیش از 50 سال مسلط نگه‌داشت، یکی از بزرگ‌ترین ضربه‌هایی که زد و ضررهایی که وارد کرد، همین بود که قرآن را به‌تدریج کنار گذاشت؛ تا آنجا که از میان جامعه ما، قرآن بیرون رفت، لذا در مدارس ما، درس موسیقی می‌دادند اما از آموزش قرآن خبری نبود! هر بچه‌ای که به دبستان و دبیرستان می‌رفت، نت موسیقی را یاد می‌گرفت، اما متن قرآن کریم را نمی‌آموخت! بنابراین ما را جدا کردند و از قرآن دور نگه‌داشتند.
من پیش از انقلاب، وقتی به وضع قرآن در جامعه خودمان نگاه می‌کردم و جوان‌هایی را که با این استعداد و شوق و علاقه از قرآن دور می‌ماندند، می‌دیدم، چه خون‌دلی می‌خوردم. خدا را شکر می‌کنیم، هرچند از ادای این شکر عاجزیم که با پیروزی انقلاب، ما را به قرآن برگرداند و با قرآن آشنا کرده و راه قرآن را به روی ما باز کرد. ما باید عقب‌ماندگی‌ها را جبران کنیم. ما با کسانی که زبان مادری‌شان عربی است، فرق داریم. آنها با اندکی سواد می‌توانند قرآن را بفهمند. البته متن قرآن متنی نیست که هر عرب بی‌سوادی بتواند آن را درست بفهمد. مقداری معلومات و معارف لازم است، اما بالاخره می‌توانند بفهمند در صورتی که فارسی‌زبان‌ها این طور نیستند. ما باید علاوه بر خواندن متن قرآن، ترجمه آن را هم یاد بگیریم. امروز، بحمدالله جوا‌ن‌های ما قرآن‌خوان هستند و خوب هم می‌خوانند. در سرتاسر کشور، ما قرای باارزش و ممتازی داریم که وقتی در مسابقات جهانی شرکت می‌کنند، گوی سبقت را از بقیه کشورها می‌ربایند و بحمدالله از اینگونه قراء کم هم نداریم. غیر از آنچه تاکنون انجام گرفته، 2 کار دیگر باید انجام بگیرد:
اول اینکه باید روخوانی قرآن، تمام ملت ما را شامل بشود. نباید یک نفر در میان ملت ما بماند که قادر نباشد قرآن را باز کند و به صورت صحیح بخواند. زن و مرد و کوچک و بزرگ و پیر و جوان، باید بتوانند قرآن را بخوانند. البته، باید برای این کار برنامه‌ریزی بشود. سازمان اوقاف، سازمان تبلیغات اسلامی، وزارت آموزش و پرورش، سازمان‌های گوناگون و مؤسسات دیگری که به عشق قرآن به وجود آمده‌اند، باید این کار را در ردیف اول وظایف خودشان قرار بدهند. این کار باید انجام بگیرد. نمی‌شود در کشوری که بر مبنای اسلام اداره می‌شود، قرآن را به دست یک نفر بدهیم و بگوییم بخواند اما نتواند این کتاب عزیز را باز کند و بخواند. بنابراین، همه باید بتوانند قرآن را بخوانند. البته، این قدم اول است.
کار دوم، رفتن به سمت فهم قرآن است. قرآن باید ترجمه بشود. ما تا امروز، ترجمه خوب کم داشته‌ایم و از این جهت فقیریم. بعضی از ترجمه‌هایی که در دسترس می‌باشد، بهتر است که اصلا نباشد؛ زیرا مورد اعتماد نیست! البته، بعضی بهتر است و بعضی هم نسبتا خوب می‌باشد که اخیرا در دسترس قرار گرفته است.
باید قرآن با ترجمه‌های متعدد منتشر شود. تعدد و تکرار هیچ ایرادی ندارد و زیادی نیست. اگر ما 10 ترجمه خوب قرآن هم داشته باشیم، زیاد نیست، زیرا هرکسی با مذاق و سبک فکر و سطح معلومات خود از یکی از آنها خواهد توانست استفاده کند. بنابراین، تعدد و تکرار اشکالی ندارد، منتها ترجمه باید صحیح باشد و اهل فن آن را ببینند. مردم این ترجمه صحیح را با متن قرآن بخوانند و بويژه شما که قرآن را تلاوت می‌کنید، آن قسمتی را که می‌خوانید، حتما ترجمه‌اش را بفهمید و بدانید که بدون دانستن ترجمه قرآن، قادر به تلاوت خوب نخواهید بود. من به برادرانی که اهل تلاوت قرآنند، مکرر یادآور شده‌ام که شما نمی‌توانید خوب تلاوت بکنید، در حالی که نمی‌دانید کجا باید وصل کنید، کجا باید وقف کنید و کجا را مناسب است با چه لحنی بخوانید. در حرف زدن معمولی هم، شما صدایتان را بالا می‌برید، پایین می‌آورید و بر تأثیرگذاری سخن می‌افزایید. اینها، لازمه کلام است. وقتی قرآن را تلاوت می‌کنید، باید بتوانید این کارها را بکنید و بدون اطلاع نمی‌شود این کارها را انجام داد. حفظ قرآن، قدم بعدی است که هرکس توفیق پیدا بکند، یقینا خیر کثیری به دست آورده است.
امیدواریم که خداوند همه ما را در دنیا و آخرت با قرآن محشور کند. ان‌شاءالله زندگی ما قرآنی باشد و به سمت اهداف این کتاب شریف حرکت کنیم و ممات ما هم با معرفت قرآن و در خدمت آن قرار گیرد.
سخنرانی رهبر معظم انقلاب در دیدار با قاریان
40 کشور جهان و جمعی از روشن‌ضمیران در سالروز بعثت رسول‌اکرم (صلی الله علیه و آله)- ۱۳۶۸/۱۲/۰۴
ارسال نظر
پربیننده