نیلوفر کنگرانی:
برای ایجاد رنسانس و برای متمایز بودن باید دست به کارهای متفاوت زد و برای متفاوت بودن باید تاوان داد و بعد از تاوان دادن باید خود را برای گرفتن جشنی بزرگ آماده کرد و شاید استقلالی‌ها باید خود را برای جشنی بزرگ آماده کنند. استقلال در این بازی نماد کاملی از آنهایی بود که این تیم را ساخته‌اند؛ تیمی که به مصاف دشمنی قدر رفته بود و در عین اینکه از هر نظر مقابل تیم حریف کمتر بود با اتکا به خود و اعتماد به نفس توانست سربلند از میدان بیرون بیاید و دست به انجام کاری بزرگ بزند. استقلال، فارغ از تمام نتایجی که این فصل به‌دست آورده و بدون در نظر گرفتن آنچه در ادامه راه در انتظارش است، به تیمی خودکفا و لایق نامش تبدیل شده؛ تیمی که استقلال از
سر و رویش می‌بارد و همین می‌تواند هوادارانش را به ادامه راه امیدوار کند. بازی مقابل الاهلی علاوه بر 3 امتیاز شیرین یک پیغام بسیار خوب برای همه داشت. در این دیدار اگرچه استقلال بازی پرنقصی را به نمایش گذاشت اما محمد محمدی درخشید و فرهاد مجیدی به اندازه 3بازیکن دوید تا به همراه 9 بازیکن دیگر این 3 امتیاز را از آن خود کنند. این پیروزی در دوران رنسانس استقلال صورت گرفت و همین مساله است که بر ارزش‌های آن می‌افزاید. شاید نه‌تنها آبی‌پوشان بلکه هیچ تیم دیگری برایش پیش نیامده بود که در طول یک فصل با این همه تغییر مواجه شود. از مصدومیت‌های جباری و کوشکی و این بازیکن و آن بازیکن که بگذریم به محرومیت سیاوش اکبرپور، رضا عنایتی و حسین کاظمی می‌رسیم. بعد از آن عنایتی از این جمع جدا می‌شود و کادر فنی مجبور می‌شود تا وحید طالب‌لو و امیرحسین صادقی و آرش برهانی را به نیمکت اضافه کند. همه اینهاست که باعث می‌شود یک رنسانس در استقلال ایجاد شود و از دل آن محمد محمدی‌ها بیرون بیایند. بعد از این رنسانس است که استقلال کبیر رخ می‌نماید؛ استقلالی که برای بزرگ بودن احتیاجی به هیچ احدی ندارد. تفاوتی ندارد وحید طالب‌لویی باشی که سال‌هاست دروازه استقلال خانه‌ات بوده و فرقی نمی‌کند رضا عنایتی‌ای باشی که نام استقلال به گل‌هایت مدیون است. حتی اگر آقای گل فصل گذشته باشی باز هم روی نیمکت جایی برای نشاندنت پیدا می‌شود. تفاوتی ندارد ابتدای فصل یا میانه فصل یا روزهای اوج لیگ باشد؛ هر زمانی که می‌خواهد باشد در خروج برای آنها که می‌خواهند «سالار» باشند باز است. همین رنسانس از استقلال، استقلالی را می‌سازد که کبیر است چون به صغیران محتاج نیست و بی‌نیازی است که اقتدار می‌آورد. این اقتدار از آنجا ناشی می‌شود که دیگر وحید طالب‌لو، ناجی اول و آخر دروازه استقلال نیست بلکه دروازه‌بانی هست که صمد مرفاوی بابت او تاوان داده، بابت او تمام تحقیرها را تحمل کرده تا محمدی را بسازد که در عربستان او را سربلند کند. فرهاد مجیدی هنگام نشستن روی نیمکت دیگر وقتی برای کتاب خواندن ندارد چون باید به این فکر کند که چطور با چنگ و دندان جایش را در ترکیب استقلال پیدا کند چون کسی به او احتیاجی ندارد. همین می‌شود که به جایی می‌رسد که به اندازه 3 مهاجم جوان برای تیمش می‌دود و کمیته مبارزه با دوپینگ را به شک وامی‌دارد! حتی اگر صمد مرفاوی مجبور شود آرایش خط دفاعی تیمش را تغییر دهد و امیرآبادی را درون زمین بگذارد که با احتساب او باید 10 نفره به مصاف تیم حریف برود این کار را انجام می‌دهد اما جای امیرحسین صادقی روی نیمکت است. سیاوش اکبرپور هم متوجه این تغییرات شده و بعد از پایان محرومیتش فقط و فقط پاس گل می‌دهد تا از بازی عقب نماند. این می‌شود که استقلال روی پای خودش می‌ایستد و سر بلند می‌کند. این تیم برای ساخته شدن آبروها را به حراج گذاشته. واعظ‌آشتیانی به پای صمد مرفاوی تاوان‌ها داده و حتی تا پای اخراج پیش رفته، صمد مرفاوی پای اصولش ایستاد و سیبل سکوها شد تا آن استقلالی را بسازد که به کسی محتاج نیست و بازیکنانی که غیرت و تعصبشان را به پای صمد گذاشتند. اینجا همه قسمتی از وجودشان را گرو گذاشته‌اند تا استقلال را مستقل کنند. اینجا کسی به خاطر مدیر برنامه‌هایش در ترکیب قرار نمی‌گیرد و «آتو» داشتن فاکتوری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی محسوب نمی‌شود. اینجا برای هیچ بازیکنی در فصل آینده جا رزرو نشده است. اینجا استقلال است و پیراهنش را ارزان نمی‌فروشند که راحت بتوانی آن را بخری. اینجا استقلال است؛ تیمی که کم‌کم در حال بازپس گرفتن نام از دست
رفته‌اش است.
نگاهی خوشبینانه به استقلال
جده، نقطه آغاز رنسانس آبي‌ها
نیلوفر کنگرانی:
برای ایجاد رنسانس و برای متمایز بودن باید دست به کارهای متفاوت زد و برای متفاوت بودن باید تاوان داد و بعد از تاوان دادن باید خود را برای گرفتن جشنی بزرگ آماده کرد و شاید استقلالی‌ها باید خود را برای جشنی بزرگ آماده کنند. استقلال در این بازی نماد کاملی از آنهایی بود که این تیم را ساخته‌اند؛ تیمی که به مصاف دشمنی قدر رفته بود و در عین اینکه از هر نظر مقابل تیم حریف کمتر بود با اتکا به خود و اعتماد به نفس توانست سربلند از میدان بیرون بیاید و دست به انجام کاری بزرگ بزند. استقلال، فارغ از تمام نتایجی که این فصل به‌دست آورده و بدون در نظر گرفتن آنچه در ادامه راه در انتظارش است، به تیمی خودکفا و لایق نامش تبدیل شده؛ تیمی که استقلال از
سر و رویش می‌بارد و همین می‌تواند هوادارانش را به ادامه راه امیدوار کند. بازی مقابل الاهلی علاوه بر 3 امتیاز شیرین یک پیغام بسیار خوب برای همه داشت. در این دیدار اگرچه استقلال بازی پرنقصی را به نمایش گذاشت اما محمد محمدی درخشید و فرهاد مجیدی به اندازه 3بازیکن دوید تا به همراه 9 بازیکن دیگر این 3 امتیاز را از آن خود کنند. این پیروزی در دوران رنسانس استقلال صورت گرفت و همین مساله است که بر ارزش‌های آن می‌افزاید. شاید نه‌تنها آبی‌پوشان بلکه هیچ تیم دیگری برایش پیش نیامده بود که در طول یک فصل با این همه تغییر مواجه شود. از مصدومیت‌های جباری و کوشکی و این بازیکن و آن بازیکن که بگذریم به محرومیت سیاوش اکبرپور، رضا عنایتی و حسین کاظمی می‌رسیم. بعد از آن عنایتی از این جمع جدا می‌شود و کادر فنی مجبور می‌شود تا وحید طالب‌لو و امیرحسین صادقی و آرش برهانی را به نیمکت اضافه کند. همه اینهاست که باعث می‌شود یک رنسانس در استقلال ایجاد شود و از دل آن محمد محمدی‌ها بیرون بیایند. بعد از این رنسانس است که استقلال کبیر رخ می‌نماید؛ استقلالی که برای بزرگ بودن احتیاجی به هیچ احدی ندارد. تفاوتی ندارد وحید طالب‌لویی باشی که سال‌هاست دروازه استقلال خانه‌ات بوده و فرقی نمی‌کند رضا عنایتی‌ای باشی که نام استقلال به گل‌هایت مدیون است. حتی اگر آقای گل فصل گذشته باشی باز هم روی نیمکت جایی برای نشاندنت پیدا می‌شود. تفاوتی ندارد ابتدای فصل یا میانه فصل یا روزهای اوج لیگ باشد؛ هر زمانی که می‌خواهد باشد در خروج برای آنها که می‌خواهند «سالار» باشند باز است. همین رنسانس از استقلال، استقلالی را می‌سازد که کبیر است چون به صغیران محتاج نیست و بی‌نیازی است که اقتدار می‌آورد. این اقتدار از آنجا ناشی می‌شود که دیگر وحید طالب‌لو، ناجی اول و آخر دروازه استقلال نیست بلکه دروازه‌بانی هست که صمد مرفاوی بابت او تاوان داده، بابت او تمام تحقیرها را تحمل کرده تا محمدی را بسازد که در عربستان او را سربلند کند. فرهاد مجیدی هنگام نشستن روی نیمکت دیگر وقتی برای کتاب خواندن ندارد چون باید به این فکر کند که چطور با چنگ و دندان جایش را در ترکیب استقلال پیدا کند چون کسی به او احتیاجی ندارد. همین می‌شود که به جایی می‌رسد که به اندازه 3 مهاجم جوان برای تیمش می‌دود و کمیته مبارزه با دوپینگ را به شک وامی‌دارد! حتی اگر صمد مرفاوی مجبور شود آرایش خط دفاعی تیمش را تغییر دهد و امیرآبادی را درون زمین بگذارد که با احتساب او باید 10 نفره به مصاف تیم حریف برود این کار را انجام می‌دهد اما جای امیرحسین صادقی روی نیمکت است. سیاوش اکبرپور هم متوجه این تغییرات شده و بعد از پایان محرومیتش فقط و فقط پاس گل می‌دهد تا از بازی عقب نماند. این می‌شود که استقلال روی پای خودش می‌ایستد و سر بلند می‌کند. این تیم برای ساخته شدن آبروها را به حراج گذاشته. واعظ‌آشتیانی به پای صمد مرفاوی تاوان‌ها داده و حتی تا پای اخراج پیش رفته، صمد مرفاوی پای اصولش ایستاد و سیبل سکوها شد تا آن استقلالی را بسازد که به کسی محتاج نیست و بازیکنانی که غیرت و تعصبشان را به پای صمد گذاشتند. اینجا همه قسمتی از وجودشان را گرو گذاشته‌اند تا استقلال را مستقل کنند. اینجا کسی به خاطر مدیر برنامه‌هایش در ترکیب قرار نمی‌گیرد و «آتو» داشتن فاکتوری برای قرار گرفتن در ترکیب اصلی محسوب نمی‌شود. اینجا برای هیچ بازیکنی در فصل آینده جا رزرو نشده است. اینجا استقلال است و پیراهنش را ارزان نمی‌فروشند که راحت بتوانی آن را بخری. اینجا استقلال است؛ تیمی که کم‌کم در حال بازپس گرفتن نام از دست
رفته‌اش است.
ارسال نظر
پربیننده