دیدگاه

«سینمای مستقل و تجربی مسیر خود را پیدا کرده، به راه خود ادامه می‌دهد و می‌توان امیدوار بود که همچنان چراغش روشن بماند، گرچه توجه بیش از حد به سینمای بدنه موجب بی‌توجهی به این سینما شده است». بهنام بهزادی کارگردان جوان سینمای ایران که در جشنواره بیست‌وششم با فیلم مستقل «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» توانست نظر منتقدان را به خود جلب کند و در ماه‌های اخیر نیز مردم استقبال خوبی از فیلمش به عمل آوردند، با بیان این مطلب و تاکید بر اینکه «سبک فیلمسازی من تجربی نیست و کاملا بر مبنای سینمای کلاسیک استوار است، اما سینمایم سینمايي کاملا مستقل است»، گفت: سینمای مستقل تعریف مشخصی دارد چرا که سینمای مستقل بیش از هر چیز متفاوت با جریان حاکم سینمای روز است و چه از جهت فرآیند تولید و ساختار و چه از لحاظ فرم و محتوا کاملا متفاوت با سینمای بدنه است. وی افزود: در سینمای مستقل که بیشترین فاصله را با سینمای بدنه دارد رویکردها کاملا متفاوت است و شما می‌توانید با یک نگاه جدید به هر چیزی فیلمی را بسازید که فاصله زیادی با جریان مرسوم به سینمای بدنه داشته باشد. این کارگردان سینما درگفت‌وگو با فارس در پاسخ به این سوال که آیا سدی در مقابل سینمای مستقل وجود دارد یا خیر، گفت: نخستین‌ مسأله این است که در همه جای دنیا از سینمای مستقل که توانایی این را ندارد تا تولید کند و و تولید خود را در معرض دید مخاطب قرار دهد حمایت می‌شود، اما متأسفانه در ایران نه برای تولید و نه برای پخش این‌گونه آثار هیچگونه حمایتی انجام نمی‌شود. کارگردان فیلم «تنها دوبار زندگی می‌کنیم» با اشاره به مشکل اصلی فیلم‌های تجربی و مستقل در سینمای ایران گفت:‌ احتمالا با تفکر و پشتوانه مضمونی این‌گونه فیلم‌ها مشکل داریم چرا که سینمای مستقل، سینمایی است که احتیاج به حمایت دارد و اگر از آن حمایت نشود، باید بساط خود را جمع کند و در ایران لزوم این حمایت‌ها بیشتر احساس می‌شود. وی افزود: امکانات تولید فیلم در ایران به شکل خصوصی بسیاربسیار کم است. به همین دلیل دولت می‌تواند از این نسل فعال فیلمسازی استفاده کند تا همچنان سینمای ملی ما پایدار بماند اما متأسفانه هیچ‌کدام از این کارها انجام نمی‌شود، به علاوه اینکه در یک جدال نابرابر، بخش دولتی می‌آید و پشت سینمای مستقل را خالی می‌کند و در یک انتخاب طبیعی و تنازع بقا رفته رفته این سینما حذف می‌شود و بلایی که امروز سر سینمای ما آمده است، رخ می‌نماید. بهزادی تصریح کرد: البته برای صاحبان سینما، این فرض که به سود خود فکر کنند طبیعی است اما به همان اندازه این فرض برعهده دولت نیز قرار دارد تا از فیلم‌هایی حمایت کند که زیر سایه سینمای بدنه و تجاری قرار گرفته‌اند و اگر از این‌گونه آثار حمایت نشود شاهد مرگ سینمای فرهنگی خواهیم بود. وی همچنین با اشاره به نقش تفکر مناسب مدیریتی در هدایت صحیح این نوع سینما گفت: به اعتقاد من هدایت‌ها یک نوع احتیاج به تفکر مدیریتی دارند و تفکری که این نوع نگاه را بشناسد و هم ابزار و عوامل مناسب در اختیارش باشد تا بتواند اصولی حرکت کند، دیده نمی‌شود چرا که شاید در بیشتر موارد مدیریت‌های ما غیرفرهنگی هستند و شناخت خوبی از این مقوله ندارند و حتی اگر این شناخت را نیز دارند، متأسفانه ابزار مناسب را برای کار اصولی در اختیار ندارند. بهزادی خاطرنشان کرد: به عنوان مثال «محمد آفریده» وقتی در مدیریت انجمن سینمای جوان و مرکز گسترش دستش باز بود، توانست فعالیت‌های بسیار خوبی انجام دهد اما در چند سال گذشته آنقدر دستش را بستند که نتوانست به‌خوبی این جریان را مدیریت کند و حتی نتوانست فیلم‌های تولیدی خود را به مرحله اکران برساند. بهزادی با تاکید بر این نکته که مقصر اصلی این جریان را سیاستگذاران گذشته سینما می‌داند، خاطرنشان کرد: این مسؤولان‌ گذشته عمیقا ترجیح می‌دادند تا این فیلم‌ها از چرخه سینما خارج شوند یا در نهایت از چرخه عرضه سالم محروم بمانند و در واقع به اعتقاد من این اتفاق کاملا آگاهانه رخ داده است و حتی برنامه‌ریزی شده بود. این کارگردان سینمای ایران خاطرنشان کرد: به عبارت بهتر حتی می‌شود رویکرد دوستان را در این زمینه مورد ارزیابی قرار داد و با عنوان موارد متعدد انگاره‌های این تفکر و برنامه‌ریزی را برای محروم کردن سینمای تجربی و مستقل از چرخه سالم اکران برشمرد. وی ادامه داد: به عنوان مثال به یک فیلم که در جشنواره از سوی منتقدان مورد توجه قرار می‌گیرد، ورود می‌کنند و حتی رأی هیأت داوران را نیز تغییر می‌دهند، پروانه نمایش آن فیلم را به تأخیر می‌اندازند، برایش پروانه نمایش سوری صادر می‌کنند تا از زیر فشار اهالی رسانه خلاص شوند و حتی پس از اینکه پروانه نمایش صادر کردند در پشت پرده تلاش می‌کنند تا آن فیلم هرگز اجازه اکران پیدا نکند. بهزادی تاکید کرد: در نهایت این تفکر مدیریتی، یک فیلم را در یک شرایط ابتر باقی می‌گذارد تا به نوعی هم جواب منتقدان خود را داده باشد که من پروانه نمایش صادر کردم و هم در پشت پرده تلاش می‌کند تا آن فیلم نمایش سالمی نداشته باشد.