دنیاخمامی:
در «کلانتر3» شاهد ابداع یک ژانر جدید به نام کمدی- پلیسی هستیم. از اینکه آغاز هفته‌مان اینقدر مفرح و خوب است، خوشحالیم. چقدر دلمان برای سریال پلیسی ناب تنگ شده، سریالی که مخاطبش را هالو فرض نکند، سریالی که پلیس توانایی‌های از پیش تعیین شده نداشته باشد و برای یک بار هم که شده دست‌هایش را به نشانه تسلیم بالا ببرد، مگر این همه پرونده در کلانتری‌ها خاک نمی‌خورند، پس چرا پلیس‌های سریالمان اینقدر نابغه هستند؟!
سریال کلانتر3 سومین سری سریال کلانتر است. سری اول این سریال خیلی خوب بود و تقریبا می‌توان آن را یکی از پروژه‌های قوی پلیسی در آن سال‌ها دانست. سری دوم این مجموعه تقریبا با همان سر و شکل دوباره روی آنتن شبکه اول سیما رفت اما سری سوم به شکلی نازل روانه آنتن شده که ما را در توانایی‌های محسن شاه‌محمدی به شک می‌اندازد. واقعیت این است که سریال از لحاظ بصری هیچگونه جذابیتی ندارد و صحنه‌ها و چیدمان آن و حتی طراحی لباس آنقدر کسالت‌بار است که رغبت دیدن را از مخاطب می‌گیرد. به‌عنوان مثال ظاهر هنرپیشه برای بیننده خیلی مهم است چون تنها چیزی که از او می‌بیند، ظاهر است. در این سریال سرگرد امیری (ایرج نوذری) دچار اضافه وزن بسیاری است و از این لحاظ توجه منفی مخاطب را همواره معطوف به خود می‌کند. او اندام ورزیده یک پلیس را ندارد. (نوذری با ظاهر آن کاراکتری که در «پدرخاک» عهده‌دار نقشش بود، بسیار فاصله دارد) از این مساله که بگذریم، می‌رسیم به اصل قصه، چه خوب می‌شد که شاه‌محمدی معماهای پلیسی را از کسانی که در این زمینه فعالیت می‌کنند حتی با تحقیق در کلانتری‌ها از آنها می‌خرید تا قصه‌ها اینقدر پر از اطناب و ملال‌آور نمی‌شد.
اغلب قصه‌هایی که برای این مجموعه نوشته شده از پرداختی ضعیف و ساده‌انگارانه برخوردار است. انگار شاه‌محمدی می‌داند که با مخاطبانی طرف است که حوصله فکر کردن ندارند و همین که بدانند قاتل کیست موجب می‌شود شامگاه شنبه‌شان مفرح بگذرد. این سطحی‌ترین نگاهی است (حتی اگر هم واقعیت داشته باشد) که می‌توان به مخاطب داشت. با این سوژه‌های کپک‌زده به شعور مخاطب توهین نکنید!
من قاتل نسترنم! تو رو خدا تمامش کنید!
چیزی حدود 4 هفته است که شاهد جریان قتل «نسترن» هستیم و همچنان مثلا نمی‌دانیم قاتل کیست؟ این قصه می‌تواند یک خط سرگرم‌کننده و البته جنایی باشد اما اینکه بخواهیم داستانی را که می‌شود نهایت در 2 قسمت جمع‌بندی کرد تا 4 قسمت با کمترین اطلاعات تحویل تماشاگر داد، بدترین ظلمی است که می‌توان در حق او کرد. فرض کنیم قاتلی یک نفر را به قتل رسانده حال به هر دلیلی، اینکه بخواهیم تمام راه‌ها را برویم و تمام افراد را در هر قسمت قاتل کنیم که بیشتر شبیه یک مستند جنایی است، ما باید راه‌های کوتاه شده یک معما را ببینیم که اطلاعات و پیش‌فرض‌هایی را به مخاطب بدهد در غیر این صورت ما سوم شخص مفردی هستیم که تنها یک بیننده‌ایم و هیچ درگیری‌ای با قصه پیدا نمی‌کنیم، چرا که فقط یکسری کاراکتر می‌بینیم که هیچگونه توضیحاتی درباره آنها داده نشده و ما باید منتظر تمام شدنش باشیم. قسمت «نسترن» هم به همین شکل است. زنی به قتل رسیده و هر قسمت تمام اطرافیان او یکی‌یکی قاتل شناخته و بازداشت می‌شوند. همه اینجا مظنون هستند و مخاطب در پایان آنقدر از این طولانی بودن و کش دادن الکی خسته می‌شود که پیش خود می‌گوید: من قاتل نسترنم! تو رو خدا تمومش کنید!
این مثلاً عاشقانه‌هایتان را دوست نداریم!
وقتی با یک قصه زمخت و خطرناک در دایره جنایی روبه‌رو هستیم باید کمی آن قصه را پیچ و تاب دهیم تا کسانی را که از دنبال کردن حوادث لذت نمی‌برند یا شاید می‌ترسند به سمت خود بکشانیم اغلب کارگردانان داخلی و خارجی سعی می‌کنند این وسط قصه عاشقانه یا روابط عاطفی قرار دهند. شاه‌محمدی هم سعی کرده این کار را انجام دهد که البته سعی او پسندیده است! اما نکته‌ای که وجود دارد این است که کاراکترها و بازیگرانی که می‌خواهند بار درام را بر دوش بکشند (فرهاد مهادیان و لیلا موسوی) آنقدر خشک و جدی هستند که وجودشان هیچگونه درامی در قصه ایجاد نمی‌کند بلکه گاهی روابطشان منزجرکننده است و با اعصاب تماشاچی بازی می‌کند. پلیس زن همچنان در سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی مهجور است و هیچگونه تلاشی هم برای نرم و زیبا به تصویر کشیدن او نمی‌شود و همچنان انگار فقط حکم یک عروسک خیمه‌شب‌بازی را دارد که به دست مردان پلیس، بازی داده می‌شود و هیچگونه جذابیتی برای زنانی که با اشتیاق این مجموعه را دنبال می‌کنند ندارد و این ارتباطات برایشان مسخره می‌نماید. نمایش این گونه ارتباطات سطح پایین و ساده بیشتر به درد سریال‌های دسته چندم می‌خورد نه سریالی برای شبکه فاخر ملی. این مثلا عاشقانه‌هایتان را دوست نداریم! نکته دیگر اینکه اغلب بازیگرانی که در این سری از سریال کلانتر به عنوان بازیگر میهمان بازی می‌کنند در قسمت‌های گذشته هم بودند. این موضوع 2 فرضیه را به ما تفهیم می‌کند یا بازیگر در سینما و تلویزیون کم داریم؟ یا آقای شاه‌محمدی علاقه فراوانی به تکرار آدم‌های خاص دارد. فرضیه اول خود به خود با دیدن چهره‌های مختلف در پروژه‌های متفاوت رد خواهد شد و در صورت صحت فرضیه دوم هم که دیگر چیزی نمی‌توان گفت جز اینکه آقای شاه‌محمدی... هرجور راحتی!
سوتی‌های سریال
کاراکتر غلام را خیلی دوست داشتیم. فهمیدیم پتانسیل بازیگری در ایران خیلی بالاست!!
غلام ادعا می‌کند قاتل است و وقتی می‌بینیمش از هنگام قتل تا زمانی که دستگیر می‌شود لباسش را عوض نکرده است!
سرگرد امیری وارد خانه می‌شود و با لباس کار در حالی که حوله روی کاپشنش است سر میز می‌نشیند و شام می‌خورد.
ناصر، شوهر نسترن با جوراب مشکی می‌خواهد از آسایشگاه پنهانی فرار کند، بدون جوراب وارد محوطه و حیاط می‌شود و با جورابی سفید محل را ترک می‌کند، حواستان به راکوردها باشد!!
سروان شایان گویا از فیلترهای کلانتری از لحاظ ظاهری رد نشده و هر هفته بر آرایش ظاهری‌اش افزوده می‌شود، بگذارید دیگر وارد جزئیات نشویم... .
خانمی که همکار سروان الهام است دائما کنار او ایستاده و گویا در توضیح بازی او در فیلمنامه نوشته شده: کنار سروان الهام بایست و حرف نزن!
به هر تقدیر شاید در این یادداشت نگاه خیلی تندی به این مجموعه شده باشد اما این نگاه تند نشأت گرفته از این موضوع است که سطح توقع ما از شاه‌محمدی بالاتر از این کلانتری است که شنبه‌ها به خورد ما می‌دهد.