تردید نکنید که سرالکس فرگوسن آدم عجیبی است. زیادی هم نمی‌شود سر به سرش گذاشت. اگر باور ندارید، از بکام، نیستلروی، یاپ‌استام، کریس رونالدو، گابریل هاینتزه و... بپرسید! این نمونه‌ای است از حرف‌‌های عجیب او که پیش از این کمتر به آنها اشاره شده است:
این پسره حیف شد!
رودفان نیستلروی با ماجرای عجیبی به منچستر پیوست. فرگوسن آنقدر او را می‌خواست که با وجود اینکه مشخص شد رودی مصدومیتی شدید دارد، باشگاه را وادار کرد یک فصل صبر کنند تا او خوب شود و به اولدترافورد بیاید. رودی به یونایتد ملحق شد و عالی هم کار کرد. گل‌هایش فرگی را به خیلی جاها رساند. یک‌بار که نیستلروی مصدوم بود، فرگی گفت: «ما دوباره به این پسره احتیاج داریم. توی این بازی خیلی موقعیت از دست دادیم ولی حالا دوباره باید رودی بیاد تا موقعیت‌هامون گل بشه». او بارها از مهاجم هلندی‌اش تعریف کرد ولی بعدها که رابطه‌اش با او به هم خورد، مهاجم جوانش را مثل آب خوردن دور انداخت. او را به رئال‌مادرید فروخت و زمانی هم که دید او در ترکیب رئال عالی کار می‌کند، با خونسردی گفت:«این پسره حیف شد. اون می‌تونست اینجا به همه چیز برسه!»
هنوز درد می‌کنه!
دیوید بکام روزی چشم و چراغ یونایتد بود. هواداران منچستر برایش می‌مردند. البته آن موقعی که او حسابی گل کرده بود و رسانه‌ها درباره‌اش از فرگوسن سوال می‌کردند، رئیس به آنها می‌گفت: «بکام هم مثل بقیه بازیکنای جوان دیگه، 18سالشه. همین» ولی بکام بزرگ شد و ستاره اول یونایتد. حاشیه‌های زیادی داشت که فرگی را مجبور می‌کرد بعضی وقت‌ها حالش را بگیرد. حتی یک‌بار کفش پرتابی از سوی رئیس هم ابروی بکام را پاره کرد ولی رئیس همچنان می‌گفت او را نمی‌فروشد. در آوریل 2003 که همه می‌گفتند بکام می‌رود، فرگوسن می‌گفت: «از این سوالا اصلا نپرسین. نه بکام و نه هیچ ستاره دیگه‌ای رو نمی‌فروشم. سوال بعدی...» ولی بکام هم بالاخره از یونایتد رفت و آنکه ماند، فرگوسن بود... .
ای غول بیابونی...
پیتر اشمایکل یکی از اسطوره‌های 2 دهه اخیر منچستریونایتد است. نقش بارز او در 2 قهرمانی پیاپی یونایتد در لیگ جزیره و برتری در اروپا در آن فینال رویایی مقابل بایرن‌مونیخ بر هیچکس پوشیده نیست. وقتی او می‌خواست از منچستر برود، فرگوسن با چشمانی اشکبار بدرقه‌اش کرد. چند سالی هم طول کشید تا دروازه‌بانی مطمئن (مثل فان‌درسار) جای خالی او را پر کند ولی همه اینها دلیل نمی‌شود که فرگی با اشمایکل دانمارکی هم دعوا نکرده باشد. رئیس درباره یکی از دعواهایش با اشمایکل که البته ختم به خیر هم شد، می‌گوید: «پیتر مثل غول بیابونی جلوی من ایستاده بود. مثل یه برج سر به فلک کشیده. بقیه بازیکنان هم داشتن نگاهمون می‌کردن. من سرمو بلند کردم، یه نگاهی بهش انداختم و فکر کردم «اگه این پسره منو با مشت بزنه، می‌میرم». بالاخره یکی پیدا شد که جلوی فرگی بایستد. گرچه، اشمایکل هم رفت و فرگی هنوز هم در اولدترافورد می‌پلکد!
علاقه‌های پدرانه
بی‌شک رایان گیگز یکی از وفادارترین شاگردان فرگوسن است. حدود 20 سالی می‌شود که پسر ولزی در اولدترافورد بازی می‌کند. فرگوسن درباره نخستین دیدارش با او می‌گوید: «نخستین‌باری که این پسره رو دیدم خوب یادمه. 13 سالش بود و مثل یه سگ کوچولو، توی زمین فوتبال بالا و پایین می‌پرید و یه تیکه کاغذ رو دنبال می‌کرد...» و رایان هنوز هم برای فرگی بازی می‌کند... .