این روزها عزرائیل دق‌الباب بلد نیست. از منفذی که فکرش را هم نمی‌کنی سراغت می‌آید. یک بار خلبان توپولف می‌شود، یک بار رنگ سرطان می‌گیرد و هزار بار شوکران را تقدیمت می‌کند. کوچ منصور میرآصفی هم از همین دست قصه‌هاست. با مرگ حرف زد، با مرگ راه رفت، با مرگ چای نوشید و با مرگ مرد. ساده ساده و هیچکس نپرسید او درون تنگنای دلش چه‌ها نهفته بود. منصور امیرآصفی متولد 26 تیر 1312، در خیابان ری محله باغ آصف‌الدوله به دنیا آمد. کاشف استعدادهای بسیاری بود. خودش از سال 1330 زیر نظر علی‌الهی در باشگاه شرق توپ زدن را تجربه کرد تا بعدها پروین، قلیچ‌خانی، جانملکی و... را به فوتبال ما معرفی کند. بنیانگذار مکتب کیان روزی زیر قداره «باندبازی» قید پرطرفدارترین تیم ایرانی را زد و هیچکس هم نرفت بپرسد ناامن‌ترین نیمکت دنیا چرا در طرفهًْ‌العینی وطن‌خواه، کونوف و امیرآصفی را بلعید. کسی کنکاش نکرد متوجه شود متین‌ترین مرد فوتبالی ما که بهمن ثقفیان همبازی سابقش در کیان در وصفش می‌گوید: «یک بار داشتم سیگار می‌کشیدم وقتی منصورخان مرا دید از شرم سیگار را روی دستم خاموش کردم» چرا فقط 3 ماه روی آن نیمکت برزخی دوام آورد. مظهر شرف، ادب و معرفت بود. ایویچ حق داشت به احترامش کلاه از سر بردارد و بگوید این ایرونی بی‌نظیر است. بی‌نظیر بود و فوتبال ما مثل خیلی از بی‌نظیرها زیر تابوتش به یاد می‌آورد که می‌شد با او مهربان‌تر بود. منصور دستخط‌های بچگانه خیلی‌ها را تصحیح کرد و مرفاوی ساخت، فنونی‌زاده تربیت کرد، بابازاده را اوج داد و شمع وجودش رفته‌رفته سرد شد. خنده‌دار بود، گریه برای این تراژدی کفایت نمی‌کند وقتی می‌بینی مرکب رهوار فوتبال را پدرخوانده‌ها نعل زده‌اند و نخستین کاپیتان المپیک ایران در سال 1964 توکیو، دور از فوتبال به عزرائیل سلام و با دنیا خداحافظی می‌کند. قصه دلدادگی فوتبال آماتور از شرم نداری، خود را در دامن حرفه‌ای‌گری کشت و رویاهایش را به دار کشید. همانجا ایستاد تا مضحک‌ترین قصیده سوررئال فوتبال را تماشا کند. ققنوس خاکستر شده، جوانه نزد، یا شاید هم زد و از هر ذره خاکسترش کسانی قدعلم کردند که منشور اخلاقی هم برایشان نسخه شفابخش نداشت. کسی رد آن لگد روی در رختکن فلان تیم پرطرفدار را نگرفت تا بعدها نخواهد ضمن عرض پوزش، ستاره‌ها را از کلانتری با ضمانت بیرون بیاورد. همه این رازها درون دل این مرد دوست‌داشتنی که همبازیانش می‌گویند روزی در انزلی آنقدر خوب بازی کرد که در خیابان هم تشویقش می‌کردند، نهفته ماند. فوتبال اگر مظهر تمدن است، اگر بوی جامعه‌شناسی آن را فرا گرفته، اگر می‌خواهد مدینه فاضله باشد، اگر انسان‌سازی می‌کند، اگر، اگر، اگر،... نه، این اگرها را دیروز در امجدیه تشییع کردیم. حالا تنها رفیقش خاک است و خبری از توپ و زمین چمن و بازوبند کاپیتانی که بر بازو می‌بست نیست.کاپیتان حالا در خاک آرمیده است و شکی وجود ندارد که در این دنیای خاکی فقط نام او بر سر زبان‌ها می‌ماند. یادش گرامی و بدرود کاپیتان!