علی آبان افتلتی
ندانستی و نمی‌دانستی و احتمالا هرگز نخواهی دانست این ره که تو می‌روی به حسرتگاه است. برادرت را خانه‌نشین کردی، پدرت را با مهر سکوت برابر زیاده‌خواهی‌ات خاموش کردی، اهل شهر را وعده دادی، رسیدی به استان، از استان به پایتخت و حالا وقتش رسیده بود که صاحب قدرت شوی، آخر، تمام سبقت‌های بیجا و با جا، تمام بلندپروازی‌ها، خدای نکرده وعده وعیدهات برای همین بود که روزی به جایی برسی، روزنامه‌ها عکست را در صفحه اول چاپ کنند، مصاحبه‌هایت را همه ببینند، برایت دست بزنند و هورا بکشند و امضا و عکس ازت بگیرند و تو سرخوش و مست از این همه توجه و طرفداری و جانبداری که گویی خلق شده‌ای فقط برای همین پدیده جهانی! آن روز رسید، به صندلی‌ای که می‌خواستی رسیدی، خدا را بنده نبودی، فقط تو حق بودی و حق می‌گفتی و غافل از آنکه تو معیار سنجش حق نبودی و نیستی بلکه حق، معیار سنجش تو بود و هست. روزهای خوش و بهاری و طراوت کم‌کم سپری شد، بهار لذت‌ها به تابستان بی‌حوصلگی رسید و نهایتا خزان جدایی از صندلی فرارسید. نمی‌دانستی چرا کم‌حوصله‌ای؟ در حیرت بودی که چرا آن همه شادی‌ها و لبخندها و بادهای غبغب مثل بادکنکی خوابید؟!
ندانستی و نمی‌دانستی و احتمالا هرگز نخواهی دانست این ره که تو می‌روی به حسرتگاه است. برادرت را خانه‌نشین کردی، پدرت را با مهر سکوت برابر زیاده‌خواهی‌ات خاموش کردی، اهل شهر را وعده دادی، رسیدی به استان، از استان به پایتخت و حالا وقتش رسیده بود که صاحب قدرت شوی، آخر، تمام سبقت‌های بیجا و با جا، تمام بلندپروازی‌ها، خدای نکرده وعده وعیدهات برای همین بود که روزی به جایی برسی، روزنامه‌ها عکست را در صفحه اول چاپ کنند، مصاحبه‌هایت را همه ببینند، برایت دست بزنند و هورا بکشند و امضا و عکس ازت بگیرند و تو سرخوش و مست از این همه توجه و طرفداری و جانبداری که گویی خلق شده‌ای فقط برای همین پدیده جهانی! آن روز رسید، به صندلی‌ای که می‌خواستی رسیدی، خدا را بنده نبودی، فقط تو حق بودی و حق می‌گفتی و غافل از آنکه تو معیار سنجش حق نبودی و نیستی بلکه حق، معیار سنجش تو بود و هست. روزهای خوش و بهاری و طراوت کم‌کم سپری شد، بهار لذت‌ها به تابستان بی‌حوصلگی رسید و نهایتا خزان جدایی از صندلی فرارسید. نمی‌دانستی چرا کم‌حوصله‌ای؟ در حیرت بودی که چرا آن همه شادی‌ها و لبخندها و بادهای غبغب مثل بادکنکی خوابید؟!اما فهمیده بودی که چیزی را از دست خواهی داد؛ چیزی بسیار عزیز و کم‌نظیر، چیزی که ارزش بودن و حضور تو را از نظر تو اثبات می‌کرد، بله، منظورم آن صندلی بزرگ بود و میز شیشه‌ای و زنگ اخبار منشی و ماشین مدل بالای دولتی که دیگر می‌خواستند تنهایت بگذارند و به دیگری سپرده شوند و تو نمی‌دانستی که هر سلام هرچه قدر شیرین باشد به تلخی وداع نمی‌ارزد. به قول حسین پناهی آنچه میخواهی بین سلام و خداحافظ قرار بده اما حواست باشد که با چه واژه‌هایی پرش می‌کنی، خدمت، محبت، دلسوزی، تفکر، اندیشه، مردمداری و... یا خیانت، قدرت‌طلبی، کشتار، بی‌رحمی و مردم‌گریزی. حال حتما بین این 2 واژه کلمه‌هایی قرار دادی که عذاب وجدان گرفته‌ای یا درصدد جبرانش هستی یا میخواهی به آن اعمال خودمحوری ادامه‌دهی که وقت کم‌آوردی! اما هرچه بود، تمام شد. باید برگردی به جای اولـت، نه شوق اولیه ماند و نه طراوت وسطیه بلکه فقط تلخی آخریه ماند و به تعبیر صوفی و عارف ابوعلی ثقفی که می‌گوید: اف از این شغل‌های دنیا که چون بر کسی اقبال کند مشغله باشد و چون برگردد، حسرت بود. و برای تو مشغله‌ای نبود اما حسرت فراوان نصیب تو شد (همین).