حسین میزان
دت‌هاست «کار ویژه» رسانه‌ها در نظام‌های مختلف تغییر کرده و رسالت اولیه آنها تا حدود زیادی رنگ باخته است. گرچه غرب اکنون هم از رسانه به عنوان «رکن چهارم دموکراسی» یاد می‌کند اما به واقع رسانه به ابزار کشورهای پاتریمونیالیستی و امپریالیستی برای پیشبرد اهدافشان بدل شده است. «بی‌بی‌سی» به عنوان بنگاه خبرپراکنی دولت انگلیس همین نقش را در سیاست خارجی بریتانیا برعهده دارد. در ایالات متحده هم رسانه‌هایی نظیر سی‌ان‌ان، فاکس‌نیوز، سی‌‌بی‌اس و... این نقش را ایفا می‌کنند. نزدیک به 10 سال است برخی کشورهای پاتریمونیال منطقه نظیر عربستان هم تلاش‌هایی را برای استفاده از رسانه‌ها به سبک غربی آن کلید زده‌اند، شبکه العربیه بهترین شاهد تلاش سعودی‌ها در این زمینه است.« العربیه» که به واسطه سیاست‌های مقاومت‌ستیزانه‌اش در میان حلقه مقاومت منطقه به «العِبریه» معروف شده است، تلاش دارد با استفاده از حربه‌های مختلف القائات دروغینی را علیه مقاومت و شیعیان به اذهان متبادر سازد.
این شبکه که با حمایت و پشتیبانی شاهزاده طلال و شاهزاده بندر از سرمایه‌داران خاندان سعودی راه‌اندازی شد، سیاست‌های خود را به صورتی عریان و در عین حال غیرحرفه‌ای دنبال می‌کند. در جریان جنگ غزه به‌رغم آنکه یک طرف جنگ، دولت منتخب فلسطین قرار داشت، العربیه آشکارا از سیاست‌های اسرائیل دفاع می‌کرد. پس از جنگ غزه هم شواهد مختلفی که از جانب دولت منتخب فلسطین ارائه شد، نشان داد در شرایطی که مردم بی‌پناه غزه زیر آتش سنگین صهیونیست‌ها قرار داشته‌اند،
شبکه العربیه به عنوان ستون پنجم رژیم صهیونیستی عمل می‌کرده و موقعیت نیروهای مقاومت را به صهیونيست‌ها گزارش می‌داده است. به همین خاطر بود که خبرنگار العربیه در غزه دستگیر و سپس از این منطقه اخراج شد. به واسطه همین کارنامه سیاه، بسیاری معتقدند که اساسا این شبکه در پوشش خبری به جاسوسی برای رژیم عبری مشغول است.
در لبنان و در جریان جنگ 33 روزه هم این شبکه مرتبا از حزب‌الله انتقاد می‌کرد و می‌کوشید که دستاوردهای عظیم حزب‌الله را نادیده بگیرد. سران العربیه که توسط سعودی‌ها بشدت تجهیز و تهییج می‌شوند در جریان اعتراضات مدنی لبنان هم از هیچ کوششی برای حمله به مقاومت فروگذاری نکردند.
در جریان جنگ یمن هم این قضیه صادق بود و العربیه برای زیر سوال بردن شیعیان حوثی و به راه‌انداختن جنگ روانی علیه آنها به هر حشیشی
دست یازید.
این شبکه درباره ایران هم، چنین روندی را ادامه میدهد و به صورتی عریان سیاست‌های ایران‌ستیزانه‌ای را علیه جمهوری اسلامی تدوین کرده و به اجرا می‌گذارد. تا پیش از دستگیری عبدالمالک ریگی و مضمحل شدن گروهک تروریستی جندالشیطان، این شبکه تنها حامی رسانه‌ای این گروهک تروریستی محسوب می‌شد و همه بیانیه‌ها و فیلم‌های این گروهک توسط این شبکه منتشر می‌شد.
در حوادث پس از انتخابات ایران هم العربیه همه تلاش خود را برای به خیابان کشیدن مردم و ایجاد آشوب‌های خیابانی به کار بست و از طریق مصاحبه از معارضان معلوم‌الحال جمهوری اسلامی، علیه ایران جنگ روانی به راه می‌انداخت. تا جایی که یک مقام وزارت خارجه رژیم صهیونیستی از شبکه العربیه و روزنامه الشرق‌الاوسط (که آن هم توسط سعودی‌ها حمایت می‌شود) به دلیل حمایت از مخالفان جمهوری اسلامی ایران، قدردانی کرد. این مقام صهیونیست گفت: العربیه و روزنامه الشرق‌الاوسط همانطور که در زمان جنگ 22 روزه غزه از ما حمایت کردند و در کنار ما ایستادند امروز نیز در کنار ما از مخالفان ایران حمایت می‌کنند. وی ادامه داد: اگر به شبکه العربیه نگاه کنید و آرم آن را نبینید، تصور می‌کنید که این یک شبکه تلویزیونی اسرائیلی است.
جالب آنکه زیپی لیونی، وزیر سابق خارجه اسرائیل نیز در زمان جنگ 22 روزه گفته بود: رسانه‌هایی نظیر العربیه، برترین سفرای اسرائیل در جهان عرب هستند.
به واقع بررسی سیاست‌های العربیه نشان میدهد، افزون بر اینکه این شبکه به واسطه پیروی از سیاست‌های رژیم سعودی با ایران تقابل منافع دارد، مشکل راهبردی دیگری با ایران و دیگر نظام‌های دموکراتیک دارد. العربیه به عنوان شبکه‌ای که توسط حکومتی توتالیتر و پاتریمونیال حمایت می‌شود چشم دیدن نظام‌های دموکراتیک را ندارد. وجود دموکراسی‌های عظیم در منطقه، نظیر آنچه در ایران وجود دارد می‌تواند مطالبات دموکراتیک را در چنین کشورهایی ایجاد کند. بنابراین آل سعود به هیچ‌وجه حاضر نیست، نظام‌های مردمی را برتابد.
العربیه در حال حاضر هم تلاش دارد این سناریو را در عراق تکرار کند. این شبکه به همراه شبکه‌های تلویزیونی الانبار، الشرقیه و البابلیه که به واقع نسخه بومی العربیه تلقی می‌شوند، تلاش دارد توهم تقلب را به مردم عراق القا کند و این کشور را به ورطه آشوب‌های خیابانی بکشاند و می‌کوشد که با اسم رمز تقلب آشوب را در عراق رقم زند.به واقع به نظر می‌رسد، رژیم سعودی و به تبع آن شبکه العربیه 2 گروه دشمن را برای خود تعریف کرده است. گروه اول حلقه مقاومت منطقه هستند که به اسلام راستین مومنند و اسلام آمریکایی را بر نمی‌تابند. سران آل سعود معتقدند که بسط گفتمان اسلام ناب که تئوريسین آن معمار کبیر انقلاب اسلامی است، می‌تواند کیان آنها را مضمحل سازد.
دومین گروهی که سعودی‌ها دشمن می‌پندارند، نظام‌های دموکراتیک منطقه نظیر ایران هستند. این نظام‌ها به مثابه خاری در چشم سعودی‌ها و دیگر حکام مستبد عرب تلقی می‌شوند که مردمشان تاکنون رنگ صندوق‌های رأی را هم ندیده‌اند. بر این اساس تلاش می‌کنند از طریق مقابله با آنها و مانع تراشی در روند دموکراتیزاسیون کشورهایی نظیر عراق از به راه افتادن جنبش‌های آزادی‌بخش در کشورهای متبوع‌شان جلوگیری کنند.