درست در هفته درختکاری رویه نابودی فضای سبز با قطع درختان در جنگل‌های النگ‌دره گرگان و باغ 2 هکتاری شمال تهران به اوج رسید. شاید به همین دلیل شورایعالی استان‌ها در مقابل این رفتار‌ها دست به تصویب آیین‌نامه‌ای زد که شاید این رفتار‌ها به کمترین حالت برسد. در جلسه علنی پنجشنبه هفته گذشته شورایعالی استان‌ها، آیین‌نامه اصلاح قانون حفظ گسترش فضای سبز در شهرها تصویب شد. این آیین‌نامه که سال 1359 در شورای انقلاب و 13 مرداد‌ماه 1388 در مجمع تشخیص مصلحت نظام مصوب شده بود در آخرین اجلاسیه شورایعالی استان‌ها با اصلاحاتی به تصویب رسید. بر اساس این مصوبه برای نظارت بر حسن اجرای قانون و آیین‌نامه اجرایی آن و تشخیص باغات، کمیسیونی مرکب از یکی از اعضای شورای اسلامی شهر، مدیرعامل سازمان پارک‌ها و فضای سبز،یک نفر به انتخاب شهردار و معاون خدمات شهری شهرداری تشکیل می‌شود. همچنین شهرداری موظف است، برای صدور پروانه ساختمانی در عرصه‌های با مساحت بیش از 500 متر مربع که در محدوده شهر قرار دارد نظر این کمیسیون را دریافت و مطابق آن عمل کند. براساس این مصوبه هر گونه جابه‌جایی درختان توسط مالکان، متصدیان، ذی‌نفعان و شهرداری در محدوده و حریم شهر و در معابر و اماکن عمومی و خصوصی با اخذ مجوز از کمیسیون موضوع ماده 18 امکان‌پذیر است و در غیر این‌صورت شهرداری موظف به جلوگیری خواهد بود.
همچنین شهرداری‌ها موظفند هر سال نسبت به پلاک‌کوبی حداقل 20 درصدی فضای سبز خود اقدام کنند. این اجلاسیه تنها به تصویب این آیین‌نامه محدود نشد چون شورایعالی استان‌ها بررسی تفاهمنامه آموزش شوراها توسط این شورا و دانشگاه پیام‌نور را هم تصویب کرد. مهدی چمران در کسوت رئیس شورایعالی استان‌ها در آغاز سی‌امین جلسه عمومی این شورا با تبریک هفته درختکاری اظهار داشت: درختکاری و گسترش فضای سبز ضروریات کشور ما است چراکه بیشتر قسمت‌ها و مناطق کشور ما از شرایط خوب فضای سبز برخوردار نیستند و به جز منطقه‌ای در شمال کشور در بقیه نقاط از خشکی هوا و کمبود فضای سبز رنج می‌بریم. وی ادامه داد: متاسفانه در شهرهایی که با تشدید گسترش فضای شهری روبه‌رو هستیم زیان‌های زیادی را برای شهر و شهروندان شاهدیم که امیدواریم با تصویب طرح گسترش فضای سبز در این جلسه از ادامه این رویه و تخریب فضای سبز جلوگیری کنیم. چمران تصریح کرد: در گذشته درختان در مناطق با اقلیم و آب و هوای خشک تقدس پیدا می‌کرد و درخت آنقدر دارای ارزش می‌شد که آن را موجودی مقدس می‌دانستند.