بهرنگ فتوحی:
به نظر می‌رسد وضع مدیریت محیط زیست کشور با آمدن محمدی‌زاده، رئیس فعلی سازمان متبوع این حوزه شکل و شمایل تازه‌ای به خود گرفته به گونه‌ای که وی منش مدیریتی خود را بر ایجاد بستر تعامل بیشتر با نهادهای دولتی برای کاهش تخریب محیط زیست کشور قرار داده که این مهم تاکنون از سوی روسای پیشین این سازمان نادیده گرفته می‌شد. بر اساس گزارش‌ها و اظهارنظرهای صریح و در پرده، دستگاه‌های دولتی که در بخش‌های مختلف عمرانی کشور مشغول به خدمات‌رسانی هستند بیشترین آسیب‌ها را به محیط زیست وارد می‌کنند و به نظر می‌رسد ایجاد تعامل با این دستگاه‌ها و ارائه مشاوره‌های زیست محیطی از سوی سازمان متولی حفاظت محیط زیست کشور می‌تواند بهترین راه برای کاهش آثار تخریبی توسعه در کشور باشد. این مطلب را روز گذشته محمدباقر صدوق، معاون محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست، که از او به عنوان یکی از سرسخت‌ترین مدافعان محیط زیست و یکی از رک‌ترین معاونان سازمان یاد می‌کنند، در جلسه‌ای با حضور خبرنگاران نیز تایید کرد. صدوق با بیان اینکه دستگاه‌ها، پیمانکاران و کارخانه‌های دولتی بزرگ‌ترین تخریبگران محیط زیست هستند، نقش بخش خصوصی را در تخریب محیط زیست کمرنگ خواند و رسالت سازمان متبوعش را در دوره جدید، ممانعت از تخریب محیط زیست به دست واحدهای دولتی با کمک رسانه‌ها عنوان کرد. وی گفت: یکی از موارد تعامل رسانه‌ها با سازمان، مساله جاده پارک ملی گلستان است. با توافقی که با فرماندار داشته‌ایم، وزارت راه باید هرچه زودتر از پارک ملی گلستان خارج شود و جاده را به عرض 6/11 متر بازگرداند. قسمت‌هایی که بیش از این عدد نیز تعریض شده‌اند باید شخم زده شوند و درختکاری شوند. وي گفت: ارتباط نزدیک رئیس سازمان و رئیس‌جمهور بسیار ارزشمند است و در بسیاری از موارد به نفع محیط زیست تمام می‌شود. او افزود: نمونه بارز این مساله، دیواره‌ای است که در مرز ایران و افغانستان در حال کشیده شدن است. ما تفاهم کرده بودیم که در این دیواره، مجراهایی برای عبور آب رود هیرمند تعبیه شود تا دریاچه «هامون» حقابه مناسب دریافت کند اما نیروی انتظامی این مجراها را مسدود کرد. صدوق تصریح کرد: خوشبختانه اخیراً رئیس‌جمهور دستور رفع انسداد این مجراها را صادر کرده است. اما در یک نگاه دیگر در شرایط کنونی کشورمان در بخش‌ها و عرصه‌های گوناگون محل نزاع نافرجام میان توسعه‌های غیرپایدار و محیط زیست شده که باید منتظر بود و دید که آیا محمدی‌زاده به عنوان رئیس سازمانی که وظیفه‌اش حفاظت از محیط زیست است، می‌تواند بر آتش این جنگ آب سرد درایت و مدیریت بپاشد یا آنکه تخریب‌ها در جبهه‌های گسترده ادامه خواهد یافت.