«ما باید در قالب تیم به میدان برویم. کلاس فردی همیشه ما را به پیش نمی‌برد. این مایه آبروریزی است. امسال هم درست به اندازه سال‌های پیش تلخ و ناراحت‌کننده است.» این بخشی از رنج‌نامه گوتی در پایان دیدار چهارشنبه‌شب تیم‌های رئال‌مادرید و المپیک لیون از دور برگشت مرحله یک‌هشتم نهایی رقابت‌های لیگ قهرمانان اروپاست. کاپیتان کهکشانی‌ها حق دارد. این باخت مایه آبروریزی است اما امسال بيش از سال‌های پیش تلخ و ناراحت‌کننده است، چرا که فلورنتینو پرس برای دیدن رئال در فینال سانتیاگو برنابئو 250 میلیون یورو خرج کرده بود و اکنون هم این چند صد میلیون یورو بر باد رفته است و هم رویای دهمین قهرمانی قوهای سپید در سانتیاگو برنابئو. امسال بسیار ناگوارتر از سال‌های پیش است؛ از تمام 5 بار پیاپی‌ای که رئال در همین مرحله با لیگ قهرمانان اروپا وداع گفت. ال پائیس، روزنامه معروف اسپانیایی خطاب به پرس نوشت: «عنوان، خریدنی نیست، به دست‌آوردنی است». رویای ارتش 250 میلیون یورویی پرس بر باد رفت. رئال در سانتیاگو برنابئو برابر میهمان فرانسوی به تساوی یک بر یک بسنده کرد و هم اکنون باید همه تمرکز خود را معطوف لالیگا کند. دور یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان اروپا برای کهکشانی‌ها ایستگاه آخر بود و مادریدی‌ها باید همانند 5 سال گذشته در این ایستگاه از قطار لیگ قهرمانان پیاده شوند. یوروهایی که صرف تشکیل ورژن دوم کهکشانی‌ها شد و «هالیوودیسم» به کار پرس و رئال‌مادرید نیامد. نه کریستیانو رونالدو و نه کاکا نتوانستند مانع از حذف زودهنگام مادریدی‌ها شوند. هدف نهایی باید در پرونده‌ها بایگانی شود. از حضور در فینال 22 مه خبری نیست. مانوئل پیگرینی نیز باید نگران جایگاهش در رئال باشد. امسال قرار بود دوران دوم کهکشانی‌ها باشد اما چهارشنبه بار دیگر معلوم شد، با پول فراوان هم نمی‌شود به جایی رسید. نبرد چهارشنبه رئال – لیون «واترلوی مادریدی‌ها» شد. پرس بدون شک خواب این ناکامی را هم نمی‌دید. او می‌گفت: «جام‌هایی اروپایی ارثیه ما هستند». اما با حرف زدن کاری از پیش نمی‌رود و به همین خاطر ارثیه مادریدی‌ها - دست کم امسال - به تیم دیگری می‌رسد. ستاره‌ها اکنون چاره‌ای جز عذرخواهی از هواداران‌شان ندارند. ایکر کاسیاس: «از هوادارانمان تقاضای بخشش داریم.» در این میان یک نفر باید نقش قربانی را بر‌عهده بگیرد اما او چه کسی است؟ مانوئل پیگرینی؟ مهندس شیلیایی خیال این کار را ندارد: «من کناره‌گیری نخواهم کرد و از مبارزه دست برنخواهم نداشت. فکر می‌کنم کناره‌گیری آن هم در نقطه شروع بی‌معنا باشد. روشن است که همگی‌مان ناراحت باشیم اما فکر نمی‌کنم‌پروژه ما یک ساله باشد». پیگرینی تنها نیست و حامیانی برای خودش دارد. از جمله خورخه والدانوی آرژانتینی که مدیر کل باشگاه به شمار می‌آید: «برنامه ما ادامه کار با مربی است». یا ایکر کاسیاس: «ما همگی پشت سر او ایستاده‌ایم و به او هم این را گفته‌ایم. ما بازیکنان مقصران اصلی هستیم». پیگرینی دیر یا زود درخواهد یافت که مادریدی‌ها به خاطر صبوری با مربیانشان هیچ شهرتی ندارند. اکنون رویای 22 ماه مه می‌تواند به کابوسی برای مادریدی‌ها تبدیل شود، البته اگر آبی و اناری‌ها در سانتیاگو برنابئو حاضر شوند و از آن بدتر از قهرمانی‌شان در قلب دشمن دفاع کنند! در این صورت قهرمانی در لالیگا هم شاید نتواند تسلی‌بخش اندوه فراوان هواداران تیم مادریدی شود. آنها نوشته‌های طعنه‌آمیز روزنامه‌ها را تا مدت‌ها به یاد خواهند داشت. از جمله این تیتر Sport - روزنامه معروف چاپ بارسلونا – را که «حقیقت بی‌رحم برای قوهای سپید: 300 میلیون یورویی که به سطل زباله ریخته شد». روزنامه‌های مادریدی نیز بیکار ننشستند و حمله‌هایی تند را علیه تیم شهرشان به راه انداختند. آنها از جمله به این نکته اشاره داشتند که سران رئال در خریدهای خود به جنجال‌آفرینی و تجمل بیش از توانمندی ورزشی توجه داشتند. ال پائیس می‌نویسد: «عامل هالیوودی موثر نبود. با چرخش توپ کیفیت بازیکنان مطرح می‌شود. در فوتبال همه چیز شدنی است، البته نه برای آنهایی که زمین فوتبال را با بازار بورس اشتباه گرفته‌اند». AS هم نوشت: «کابوس دوباره برگشت». و ال موندو حذف رئالی‌ها را با وقوع زمین لرزه مقایسه کرد و بدترین جریمه برای ستارگان مادریدی را تماشای لیگ قهرمانان از سکوهای ورزشگاه یا صفحه‌های تلویزیون بر شمرد. ABC هم در گزارش خود نوشت: «ششمین شکست کهکشانی». مارکا، روزنامه نزدیک به باشگاه رئال مادرید در این میان خواستار سر پیگرینی شد و خطاب به او نوشت: «بیرون!»