مراسم تشییع پیکر ابوطالب امام روز پنجشنبه با حضور جمعی از دوستان و یاران نزدیک او از مقابل خانه هنرمندان ایران به سمت قطعه هنرمندان بهشت‌زهرا(س) انجام شد. در ابتدای این مراسم، بیانیه انجمن عکاسان ایران را صادق کاووس‌لو به نمایندگی از هیات مدیره این انجمن خواند: باید از چیزی تأثیرگذارتر بگوییم، حتی اگر لازم است سکوت کنیم؛ سکوتی درخور باور. ابوطالب در سال‌های اخیر اصرار داشت که نامش در کنار عکس‌هایش کورش ابوطالب امام ثبت شود. تا مدت‌ها با ویلچر او را می‌دیدیم که برای مبلغی که وعده داده بودند برای عکس‌هایش بگیرد تا برای درمانش هزینه کند، این طرف و آن طرف می‌رفت. در همه این سختی‌ها کسی در مقابل او روسپید نبود به جز همسرش که این رزم را معنا کرد. اگر ابوطالب 8 سال رزمندگی کرد، همسرش عمری را رزمید. بیایید امروز بر خودمان گریه کنیم. کم شدن یکی از ما بر آمار مصاحبه‌های ما می‌افزاید. بیایید دست
بر دست نگذاریم تا یکی از ما کم شود. پیام این رزمنده را که استقامت و صبوری است دریابیم. ابوطالب 8 سال جنگید و سال‌ها پس از جنگ در بستر بیماری بسر برد. بیایید چنان کنیم با رزمندگانمان که شایسته است.
ایستادگی را از او بیاموزیم
در ادامه سیدعباس میرهاشمی یکی از همکاران و دوستان نزدیک ابوطالب امام پشت تریبون قرار گرفت و درباره او گفت: ابوطالب را همه کسانی که باید می‌شناختند، شناختند. او بیش از هر چیزی به ماندگاری فکر می‌کرد و همیشه می‌گفت آنچه باقی می‌ماند همین عکس‌هاست و خودش هم با عکس‌هایش ماندگار شد. وی ادامه داد: ابوطالب خاص بود و فرزانه افتخاری همسر گرامی وی به پایش ایستادگی کرد، امیدوارم که همه ما این ایستادگی را از او بیاموزیم. خسرو سینایی، فیلمساز و یکی دیگر از دوستان ابوطالب امام نیز به‌عنوان سخنران بعدی در جایگاه قرار گرفت و گفت: استقامت، سازندگی و باور به زندگی را باید از کسی آموخت که اگر چه زندگی به او ظلم کرده و هر روز ناتوان‌تر می‌شد اما تا آخرین لحظه زندگی را باور داشت و با رفتنش به ما آموخت که استقامت معنای دیگری دارد.