!
علیرضا سجادپور در برنامه پنجشنبه شب
«رو به فردا» به ایراد نقطه نظرات خود درباره پرسش‌های مطرح شده پیرامون سینمای ایران پرداخت.
ما چه بخواهیم و چه نخواهیم در وسط میدان و عرصه تقابل جهانی حضور داریم و اینجا جایی نیست که ما سلاح مهم این عرصه را فراموش کنیم یا تغافل کنیم. اگر کسی بخواهد ما را به سمت تغافل از این سلاح ببرد، خواسته یا ناخواسته به ما ضربه می‌زند و خیانت می‌کند. من این توصیه را دارم همانطور که مدیران ارشد کشور و در رأس‌شان رهبر معظم انقلاب توجه ویژه از نوع توسعه و پیشرفت اولا به عرصه فرهنگ و ثانیا به موضوع سینما دارند و بعد نفر اول اجرایی کشور (ریاست‌جمهوری) این نگاه توسعه‌ای را دارند، می‌خواهم بگویم که همه ارکان جامعه که توجه دارند به مصلحت‌های نظام و آن چیزی که خون‌های زیادی به پایش ریخته شد تا برقرار بماند، مقوله سینما را باید حتما جدی بگیریم.
بعضی‌ها می‌خواهند حواس نظام را به چند چیز معطوف کنند که ته ته آن، این است که ما اسلحه سینما را بگذاریم زمین. چرا یک عده می‌خواهند نظام از سلاح سینما محروم باشد؟! در حالی که اتفاقا ایران یکی از کشورهایی است که زیرساخت خوبی در سینما دارد.
مقام معظم رهبری در دیدار با سینماگران در سال 85 که بارها پخش شد و کدگذاری شد، مشخصا می‌فرمایند که سینما باید وارد مباحث انتقادی اجتماعی شود و مسائل مردم را مطرح کند و سینماگران نیز مباحث مربوط به مردم را نشان دهند.
خطوط قرمز ما چرا اینقدر زیاد بود که سینمای ما را تبدیل به یک سینمای پاستوریزه کرد؟ سینمایی که آن‌وقت در روی میز سینما همه خالی است اما 2طرفش یک چیزهایی ریخته است. در یک طرف میز سینما انواع آثار سطحی، مبتذل و پوچ ریخته است که صرف سرگرمی هستند و تازه این هم نیستند. آن طرف میز هم آثار تفکربرانگیز منحرف هستند که اصلا موضوع را غلط دیده بودند و آدرس غلط به مخاطب می‌دهند. این وسط میز سینمای ایران خالی بود از چه آثاری؟ از آثار تفکربرانگیز سالم خالی است و این حرفی است که من 10 سال پیش، 5 سال پیش، یک سال پیش و همین امروز می‌زنم.
ما باید خطوط قرمز را روشن کنیم اما برخی آنقدر خطوط قرمز را زیاد می‌کنند تا خط قرمز اصلی پایمال شود. وقتی شما می‌گویید دغدغه یعنی چه؟ سینمای فعال، جسور و نقدکننده یعنی چه؟ یعنی دارید نزدیک می‌شوید به یکسری خطوط. حالا اگر یکسری از مدیران اینقدر در این خطوط زیاده‌روی کرده باشند و سختگیری کنند، دیگر فاتحه سینمای دغدغه متفکر اجتماعی خوانده است.
بعضی‌ها می‌گویند ما خطوط قرمز را کنار گذاشته‌ایم. من اصلا از این حرف تعجب می‌کنم. مگر می‌شود شما فکر داشته باشید و خط قرمز نداشته باشید؟!.. خطوط قرمز ما 2 چیز است و اصلا همیشه 2 چیز باید می‌بود. اول خط قرمز اخلاقی و دوم خط قرمز اعتقادی است. فیلمی که می‌آید به اصول و ارکان اعتقادی ما توهین می‌کند، شرعا و عرفا وظیفه ما این است که کاملا جلوی آن بایستیم. اما واقعا سوال من این است که نقد یک شخصیت، نقد یک قشر، نقد یک موضوع اجتماعی، کجایشان خط قرمز است و چه کسی گفته است اینها خط قرمز هستند؟! در سختگیرانه‌ترین حالت، زرد و صورتی هستند.
پای هر چه به صراحت و شفافیت گفته شده می‌‌ایستیم. اینکه فیلم‌های توقیفی را مطرح می‌کنند و می‌گویند راهی برای رسیدن به سینمای آرمانی است، از کجای حرف‌های ما در آمده است؟ ما نگاه به آینده داریم اما زخمی از گذشته مانده است که نمی‌توان به آن بی‌توجه بود و باید کمی به این زخم بپردازیم اما این ما را از نگاه به آینده دور نخواهد کرد. پس این یک مقدار بی‌انصافی عامدانه است که دوستان سرباز رقبا می‌شوند. ما به صراحت و شفافیت اعلام کرده‌ایم که ژانر‌های مورد نظر ما چیست. ژانر‌های مورد نظر ما پرداختن به موضوع جنگ نرم است. جنگ نرم موضوع مهمی است برای ما. سینمای اخته پاستوریزه اصلا فکر پرداختن به جنگ نرم را می‌تواند بکند؟!.
انتقاد ده‌نمکی از اپوزیسیون‌نوازی مدیران فرهنگی
در این برنامه، مسعود ده نمکی هم به صورت تلفنی به بیان نقطه نظراتش پرداخت.
الان غریبه‌نوازی و اپوزیسیون‌نوازی به یک درد مبدل شده است. من فکر می‌کنم اگر قرار است بگوییم 10 فیلم رفع‌توقیف شده‌اند، در مقابل باید 100 تا 200 فیلم متناسب با آرمان‌ها تولید شوند.
توقعی که از دوستان است خیلی بالاست و متناسب با شعارهای داده شده است، یعنی تحول، ما می‌توانیم، عدالت و... من فکر می‌کنم براساس شعارهایی که داده می‌شد در حوزه سینما توقع یک تحول اساسی می‌رود. حالا اگر در پایان این 4 سال این اتفاق افتاد می‌توانیم بگوییم که دوستان موفق عمل کرده‌اند اما اگر این کارنامه مثبت نبود می‌شود گفت که شعارهای خوبی داده شد ولي در عمل اجرایی نشد. حالا اینکه چرا عملی نشد آسیب‌شناسی جدی می‌خواهد.
مردمی که رأی داده‌اند از همه از رئیس جمهور گرفته تا دیگران توقع دارند تا عمل به این آرمان‌ها عملیاتی شود و کوچک‌ترین اشتباه در معرض قضاوت و زیر ذره‌بین خواهد رفت، چون از 2 طرف تحت فشار هستند. از یک طرف رقبا که نمی‌خواهند اتفاق جدیدی بیفتد و از یک طرف رفقا که توقعات زیادی دارند و این توقعات ایجاب می‌کند تا دوستان شتاب به خرج بدهند.