سال 88 در حالی آغاز شد که حرکت درهم‌تنیده احزاب و رسانه‌ها برای استقبال از فصل انتخابات هر لحظه شدت می‌گرفت و به موازات آن جریانی در حال شکل‌گیری بود که تناسب چندانی با فرهنگ انتخاباتی ایران نداشت؛ جنبشی در بستر گفتمان دوم خرداد و به هژمونی میرحسین موسوی که از همان ابتدا با هدف جریان‌سازی، تمهیدگر تئوری‌های ناهماهنگ و غیرمعقولی شد تا بتواند با کسب بدنه اجتماعی بالا، موج قابل توجهی را در روند انتخابات ایجاد کند؛ گفتمان‌های پارادوکسیکالی که در عین دفاع از خط امام(ره)، سایه حمایت از مطرودان امام(ره) همچون نهضت آزادی را یدک می‌کشید و نماد‌های متناقض تبلیغاتی که با سوءاستفاده از هیجانات مذهبی، سبز می‌شد و حتی به تن‌پوش سگ‌های قلاده‌گیران غربی میرحسین هم تبدیل می‌شد و... . جبهه اصلاحات درصدد آن بود تا با عملیات نرم و براندازی خاموش بتواند بالاترین حجم هوادار را برای کاندیدای این جریان به ارمغان آورد. طرحی زودبازده که توانست برای مهره خاک گرفته اصلاحات 13 میلیون رای خریده و بلافاصله پس از آن و با اعلام شکست موسوی، جمعیتی اغتشاشگر را به خیابان‌ها آورد. اما نتیجه این پروسه تنها برای 4 ماه نخست سال88، یعنی شکل‌گیری جنبش، ایجاد موج و جریان‌سازی پیش از انتخابات و بهره‌برداری ناقص از آن در حین و یک ماه بعد از انتخابات بود چراکه با گذشت مدتی از انتخابات و همزمان با برگزاری دور اول دادگاه‌های متهمان حوادث پس از انتخابات، اولین سیلی به صورت اصلاحات نشست و طعم تئوری‌های توهم‌زده طراحان دوم خرداد را به مذاق سران و فعالان این جریان نشاند؛ دادگاه‌هایی که طی آن برجسته‌ترین شخصیت‌های اصلاحات زبان به اعتراف باز کرده و بعضا از احزاب متبوع خود استعفا دادند. شاید مهم‌ترین رهاورد آن ماه‌ها (تابستان 88) آرایش قابل قبول نیروها در صف فتنه و به طبع در برابر آن بود. با شفاف‌سازی‌های رهبری و رسوایی‌های مکرر در حرکت ساختارشکن اصلاح‌طلبان، جریان فتنه با ریزش نیروهایی که هنوز رگی از جنس انقلاب در تنشان بود و همچنین رویش سرطانی جریان‌های ضدانقلاب روبه‌رو شد تا جایی که طی چند ماه، کار جریان فتنه به جایی رسید که نه‌تنها آرمان‌های امام(ره) را زیر پا گذاشت که به تصویر رهبر کبیر انقلاب هم جسارت کرده و عاشورای حسینی توسط حامیان دوم خرداد، هتک حرمت شد و همین بود که 2 فصل پاییز و زمستان 88 به دوران فروپاشی جریان اپوزیسیون تبدیل شد؛ روزهایی سخت برای اصلاحات که شاید خاطرات تلخش برای همیشه در کام رهبران آن بماند؛ روزهایی که جمعیت
به اصطلاح معترض به انتخابات، به اراذل و اوباش و هتاکان به مقدسات مردم تبدیل شده بود. روزهایی که خاتمی، موسوی و کروبی به عنوان سران فتنه در هیچ اجتماعی حضور پیدا نمی‌کردند مگر آنکه به فضاحت طرد شده و حتی گاهی مجبور به گریز می‌شدند. برهه‌ای که هر اظهار نظر تجدیدنظرطلب‌ها از سوی رسانه‌های ضدانقلاب و بلندگوهای آمریکایی و اسرائیلی بارها تکرار شده و فریاد شادی دشمنان ایران را بلند می‌کرد و فتنه‌گران را بیش از پیش در باتلاق حذف و سقوط فرو‌می‌برد و دورانی که به موازات همه این شوربختی‌ها برای جریان آنارشیست، ملت همراه با رهبر و نظام و گاهی پیش‌تر از مسؤولان، همواره در صف اول مبارزه با جریان فتنه بود. البته جریان فتنه دفن شد... زمستان رفت و روسیاهی‌اش به نام فتنه و کام فتنه‌گران باقی ماند؛ زمستانی که در استقبال بهاری نو، خانه‌تکانی فضاهای سیاسی را از ماه‌ها پیش به چشم دیده و این روزها شاهد آخرین پسماند‌های فتنه است که آن هم به زباله‌دانی ریخته می‌شود.
زمستان 88 رفت و روسیاهی‌اش به صورت شخصیت‌هایی ماند که از پس ماه‌ها خیانت به ملت و نظام ایران و لجاجت در برابر مداراهای رهبری، به اخراج خودخواسته از نظام تن سپردند! زمستان 88 رفت و روسیاهی‌اش به تن رسانه‌هایی ماند که از پس ماه‌ها تخریب و توهین، دست در دست رسانه‌های ضدانقلاب برای مثلث هدایتگر فتنه (آمریکا، اسرائیل و انگلیس) خوش رقصیدند و... البته نکته مهم این است که روند گزینش مردمی و مطالبه عمومی برای ادامه حیات احزاب و رسانه‌ها در فضای سیاسی کشور که طی ماه‌های اخیر با توجه به ایجاد فضای فتنه و ضرورت مقابله با آن در جامعه شفافیت مناسبی یافته است، متوقف نخواهد شد.
قابل توجه رسانه‌ها، شخصیت‌ها و نخبگانی که هنوز مستی از سرشان نرفته و میان اتخاذ مواضعی شفاف، سرگردان مانده‌اند، باید هشدار داد که اگر چه بهار در راه است، ولی همین بهار بود که برای بسیاری از هم‌قطاران نخبگان نظام، مقدمه زمستان نابودی شد و یقینا زمستان‌های بعدی برای اهالی مواضع چندپهلو بزودی خواهد رسید. چنانکه خداوند در قرآن می‌فرماید:
مذبذبین بین ذلک لا الی هولاء و لا الی هولاء و من یضلل‌الله فلن تجدله سبیلاً.