علی‌آبان افتلتی
از قدیم‌ترها می‌گفتند: «هر کسی بالای آن کوه برود هرگز برنمی‌گردد.» این جمله‌های اهالی محلی بود، پیرمردها اعتقاد داشتند که بالای آن حفره‌ای وجود دارد که هر موجودی را از 10 متری می‌کشد به سمت خود و می‌بلعد ولی هرچه از آنها پرسیده می‌شد که شما مگر به چشم خودتان دیدید، کسی جواب مثبتی نمی‌داد، فقط می‌گفتند ما هم شنیدیم.
از قدیم‌ترها می‌گفتند: «هر کسی بالای آن کوه برود هرگز برنمی‌گردد.» این جمله‌های اهالی محلی بود، پیرمردها اعتقاد داشتند که بالای آن حفره‌ای وجود دارد که هر موجودی را از 10 متری می‌کشد به سمت خود و می‌بلعد ولی هرچه از آنها پرسیده می‌شد که شما مگر به چشم خودتان دیدید، کسی جواب مثبتی نمی‌داد، فقط می‌گفتند ما هم شنیدیم.
فردا صبح هنوز آفتاب تیغ نزده بود از جوانان محلی که 5 نفر انتخاب شده بودند تا بالای کوه بروند، کوله‌پشتی و چادر و غذا و آب و کبریت برداشتند و حرکت کردند. در کوچه آدم‌های زیادی ایستاده بودند تا از رفتنشان جلوگیری کنند، پیرزنی گفت: شما جوان و جاهل و خام هستید، به حرف بزرگ‌ترها گوش کنید و برگردید، یکی از جوانان گفت: ننه! خلاصه باید فهمید آن بالا چه خبر است. مرد کاملی که موهای 2 رنگی داشت، دست گذاشت روی شانه یکی از جوانان و گفت: از قدیم گفتند کسی که سرش را توی تنور می‌برد، داماد برنمی‌گردد، پس برگردید. هر کدام حرف‌هایی زدند و نصیحت و سرزنش کردند اما گوش کسی بدهکار نبود. خلاصه با 2 اسب و مقداری آذوقه راه افتادند. آن روز زن‌های روستا غذاهای نذری زیادی پختند به سر سلامتی جوان‌ها که سلامت برگردند. جوانان پس از 2 ساعت رسیدند پای کوه، از پای کوه تا قله آن که به سختی می‌شد رفت بالا، حداقل 3 ساعتی راه بود. به زحمت و خطر زیاد می‌شد با قدم‌هایی در فاصله‌های 5 سانتیمتر به بالا رفت. نیم ساعتی مسیر کوه را بالا رفتند. احساس خستگی بر آنها غالب شد. کمی نشستند و آب و نان خوردند و تیغ‌های زیادی را که در لباس و بدن و پاهایشان فرورفته بود به زحمت و درد بیرون کشیدند. دوباره حرکت کردند، چند قدم نرفته بودند که سنگی از بالای کوه سرازیر شد غلتان غلتان رسید به آنها، نه جای فرار داشتند و نه جای پس و نه جای پیش! ناباورانه ایستادند تا سنگ رسید. از میان 2 جوان گذشت و همین کافی بود که هر دوی آنها را پرت کند به چند متر پایین‌تر. یکی از کمر شکست و دیگری یک پا را شکسته دید. 3 نفر دیگر آنها را گوشه‌ای خواباندند و پا و کمرشان را بستند و رهسپار شدند.
آفتاب دیگر داشت می‌رسید وسط آسمان! 3 جوان رفته رفته رنگ از صورتشان پریده بود. با ترس و نگرانی نزدیک شدند به دهانه غار روی کوه. با اینکه خیلی ترسیده بودند اما جرأت پیدا کردند چون شنیده بودند از 10 متری آدم‌ها را می‌بلعد، وقتی بلعیده نشدند، رفتند گوشه گودال روی کوه نشستند. با کمی ترس و شجاعت آرام آرام سرشان را خم کردند به سمت گودال. هر کدام فکر می‌کرد هر لحظه بلعیده می‌شود ولی ناباورانه چشمشان افتاد به درختی که به شکل هیولایی بود و روی شاخه بلندش بقچه‌ای تیره‌رنگ جا خوش کرده بود. تصمیم گرفتند بقچه را بردارند، هر چه تلاش کردند برابر گرما و هوای خفه‌کننده گودال بزرگ نتوانستند دوام بیاورند، بارها تلاش کردند اما عقب‌نشینی کردند و آب بر سر و صورتشان زدند. جوان بزرگ‌تر گفت: تا متوجه نشویم این بقچه چیست، برنمی‌گردیم، 2 جوان دیگر گفتند: حتما باید برش داریم. یکی از آنها گفت: هر کدام از شما یک پای مرا بگیرید و آویزانم کنید شاید بتوانم برش دارم. شاید سوختم و خفه شدم اما دست خالی برنمی‌گردید. 2 جوان با کمی مِن و مِن و نه و نو نهایتا راضی شدند. جوان طبق نقشه آویزان شد. آنقدر پایین رفت که نهایتا به زحمت دستانش رسید به بقچه، خون در رگ‌های سرش خشک شده بود، چشم‌هایش سیاهی رفت، با 2 دستش بقچه را گرفت اما انگار سنگی بزرگ بود چسبیده به درخت. چند بار تکانش داد ولی نتوانست، دیگر حس کرد دارد تمام می‌کند، با خودش گفت من که باید کشته بشوم و می‌شوم، می‌ارزد این بقچه را از روی این غول درختی بردارم، با تمام نیرو و کمک از خدای بزرگ بقچه را از درخت جدا کرد. بقچه که جدا شد، آتشی از گودال زد بیرون، درخت سوخت و ریخت و بقچه محو شد. از حرارت زیاد جوانان پای دوستشان را رها کردند و افتاد در گودال و هیچ اثری از او ندیدند. با اندوه زیاد و قلبی گرفته برگشتند به پایین کوه. بین راه هر کدام یکی از آن جوان‌های صدمه دیده را به دوش گرفتند و تا اذان مغرب طول کشید که رسیدند پای کوه، جمعیت آنها را بغل کردند، برای جوان کشته شده گریستند و برای پیروزی آنها تبریک گفتند. دیگر کسی از آنجا و هیچ جا نمی‌ترسید؛ نه دیگر غول درختی بود و نه بقچه جادویی!