این روزها که برگ‌های تقویم به آخر رسیده، از همه جا از محله‌ها، کوچه‌ها و خانه‌ها بوی تازگی به مشام می‌رسد، حتی خاطرات هم تازه شدند؛ خاطرات روزهای رفته و آدم‌های رفته. در سالی که آخرین روزهای آن را سپری می‌کنیم هنرمندان گرانقدری از عرصه موسیقی از میان ما رفتند؛ هنرمندانی که ساز و آوازشان همیشه در خاطرمان سبز خواهد بود. با نگاهی به فعالیت‌های این هنرمندان در آستانه سال جدید یاد و خاطره‌شان را گرامی می‌داریم.
پرویز مشکاتیان
هنرمند نامی و استاد سنتور ایران که آوای سازش در آلبوم‌های بیداد، آستان جانان، سِرّ عشق، نوا و دستان هرگز از یادها نخواهد رفت. استاد مشکاتیان زاده 24 اردیبهشت 1334 در نیشابور بود. او کار هنری خود را در 6 سالگی با پدرش، مرحوم حسن مشکاتیان که استاد سنتورنوازی و آشنا با ویولن و سه‌تار بود، آغاز کرد و ردیف میرزا عبدالله را نزد نورعلی برومند و داریوش صفوت و مبانی موسیقی ایرانی را نزد استادانی چون محمدتقی مسعودیه، عبدالله دوامی، سعید هرمزی و یوسف فروتن فراگرفت. در کارنامه کاری استاد مشکاتیان همکاری با نوازندگانی چون حسین علیزاده (سرپرست گروه عارف و گروه شیدا) و محمدرضا لطفی (سرپرست گروه شیدا) و همچنین خوانندگانی نظیر محمدرضا شجریان، علی جهاندار، ایرج بسطامی، علیرضا افتخاری، حمیدرضا نوربخش، علی رستمیان و شهرام ناظری دیده می‌شود. او همچنین در فستیوال جهانی موسیقی که در کشور انگلستان برگزار شد، مقام نخست را به دست آورد.
فرامرز پایور
فرامرز پایور، استاد برجسته موسیقی ایرانی، آهنگساز و نوازنده سنتور و از جمله تأثیرگذارترین چهره‌های موسیقی ایرانی و اصلی‌ترین پایه‌گذار گروه‌نوازی در موسیقی سنتی ایرانی بوده است. شهرت او در سنتورنوازی بیش از همه به نواسازی او مربوط می‌شود. از ویژگی‌های سنتورنوازی وی می‌توان به کم و زیاد کردن یا خفه کردن مناسب و بموقع صدای سنتور اشاره کرد که تبحر وی در آن، زبانزد اهالی موسیقی است. شهرناز، پرنیان، شهرآشوب، دلنواز، پرده عشاق، سروش بهار و لیلی و مجنون عناوین برخی از آلبوم‌هایی هستند که پایور در آن سنتورنوازی کرده است.
فرمان بهبود
نام او در فهرست نوازندگان نامی پیانو همیشه مطرح بوده است. او سال‌ها ضمن تدریس پیانو و تربیت شاگردانی چون کیاوش صاحب‌نسق با هنرستان عالی موسیقی ملی و کارگاه موسیقی کودکان و نوجوانان تلویزیون همکاری داشت و در چندین کنسرت موسیقی مجلسی نیز شرکت کرده بود.
شهریار فریوسفی
یکی از برجسته‌ترین دوره‌دیدگان هنرستان ملی و از شاگردان هوشنگ ظریف بود که سونوریته و تنوع سبکی وی در نوازندگی تار او را از دیگر تارنوازان متمایز می‌ساخت. او در دهه 60 که آثار بی‌نظیر موسیقی جمعی ایران تولید شده، فعالیت بسیار زیادی داشته است.
علی‌اکبر مهدی‌پور دهکردی
یکی از نوازندگان موسیقی مقامی بود که سرنا و کرنا می‌نواخت. موسیقی «تحویل سال نو» که به موسیقی نوروزنامه در ایران شهرت دارد، یکی از برجسته‌ترین ساخته‌های وی به شمار می‌رود.
عباسقلی رنجبر
عباسقلی رنجبر، نوازنده نامی دوتار و از بخشی‌های صاحبنام بود که پس از حاج‌قربان سلیمانی یکی از شاخص‌ترین چهره‌های موسیقی نواحی منطقه خراسان به شمار می‌رفت. استواری وی در اجرا و استیل منحصر به فردش در صحنه باعث شد در دومین جشنواره موسیقی نواحی کرمان به عنوان پدیده جشنواره شناخته شود.
مصطفی گرگین‌زاده نوازنده ترومپت و خالق آهنگ به یاد ماندنی «بردی از یادم»، تهمورث کشکولی خواننده برجسته موسیقی محلی قشقایی، ولی رحیمی استاد کمانچه‌نوازی و آخرین بازمانده از نسل عاشیق‌های خراسان شمالی، قادر عبدالله‌زاده معروف به قاله مره و نوازنده ساز شمشال در کردستان، سیمین آقارضی درمنی نوازنده ساز قانون، حسن یوسف‌زمانی هنرمند موسیقی فولکلور، محمدحسین کیانی خواننده موسیقی مقامی، حسان اگزار چنانی‌زاده حماسه‌خوان معروف اهل خوزستان که 2 روز پس از اجرایش در جشنواره موسیقی فجر از دنیا رفت، سیدغلامرضا دبیری نوازنده ترومبون و پیانو، رامتین مجاهدنیا نوازنده تار و سه‌تار، حسین ببی دایره‌نواز نامی منطقه خراسان، کمال‌خان هوت راوی و خنیاگر نامدار منطقه سیستان و بلوچستان، سیدغلامرضا دبیری، محمدرضا مقدم‌راد، سیدمحمد نجم‌الدین، سیدمحمد میرفخرایی، سیدحسن شجاع‌مداحی، هوشنگ زهتاب و حسین صبحدل از دیگر هنرمندان عرصه موسیقی بودند که در سال 88 درگذشتند.