گویی نمی‌خواهیم هیچگاه و هیچ موقع از دکان خودخواهی بیرون بیاییم و دست از خریدن متاع خود فریبی برنمی‌داریم و چنین است که وقتی در خورجین ما خودفریبی باشد باید هم سر انجام به وادی فریب و شکستن توهمات خوش رویاگونه برسیم. این حکایت بشدت در میان گفت‌وگوهای فوتبالی جریان دارد. نگاهی به چند گفت‌وگو در این زمینه می‌اندازیم.
گفت‌وگوی پس از بازی ملوان و پرسپولیس
بازی به اتمام می‌رسد و مطابق معمول سرمربیان 2 تیم با گردن‌های افراشته شده سخن از تیم و نظام تاکتیک خود می‌گویند. علی دایی براحتی مدعی است که تیمش را داوری و عدم دقت در ضربات آخر ضربه زده است و سخن از این دارد که ملوان‌ها را بخوبی آنالیز کرده است اما به این پرسش‌ها پاسخ نمی‌دهد که به چه عنوان در این بازی رو به بازی مستقیم آورده و تنها سعی داشته که از راه آسمان به دروازه ملوان رخنه کند؟ آیا علی دایی به این دلیل این تفکر تاکتیکی را نداشته که می‌پنداشته زمین بندر انزلی آماده بازی غیرمستقیم نیست؟ می‌پرسیم به چه علت پس از دیدن زمین همچنان به این کار اصرار داشته و مرتبا توپ‌ها را از هر نقطه زمین روی دروازه سانتر می‌کرده است؟ از او می‌پرسیم با حضور هوار محمد، عادل کلاه‌کج، خلیلی، مجتبی زارعی، محمد و... چرا باید توپ‌ها روی دروازه سانتر می‌شد و اسم آن را تاکتیک برتر نامید؟ پرسپولیس در همین بازی دید که می‌توانست از طریق زمین هم به گل برسد پس چرا علی دایی صحبت از ضعف داوری می‌کرد؟ از دایی می‌پرسیم براستی تیم ملوان شایسته باخت بود؟ تیمی که 2 موقعیت تک به تک و یک پنالتی را از دست می‌دهد را می‌توان تیم شایسته شکست نامید؟
از سوی دیگر، پورغلامی هم سخن از برتری ملوان می‌گفت. به جرات می‌توان گفت که ملوان در این بازی پس از زدن گل زودهنگام عقب‌نشینی کرد و در بسیاری از مواقع شبه بازی از روش‌های تیم‌های عربی را نمایش داد. آیا مربی چنین تیمی باید در آخر بازی صحبت از شانس تیم پرسپولیس می‌کرد؟ پورغلامی اذعان داشت که تاکتیک پرسپولیس قدیمی است، می‌پرسیم چرا ضدتاکتیک همین تاکتیک علی اصغری را پیاده نکرد؟ به چه دلیل این همه فرصت ایستگاهی به تیم پرسپولیس داد؟ چرا شجاعت در میان مردان قوی سپید دیده نشد؟ برسر آن ملوان شجاع دهه 50 و 60 چه آمده است؟ به یاد داریم که زمین تختی انزلی را مرداب رقیبان قوی سپید می‌دانستند پس چرا در روز جمعه ملوانی‌ها سعی در کشتن وقت داشتند؟
همین قصه در آخرین مصاحبه سرمربی تیم ملی ایران وجود دارد. او می‌گوید تا سعیدلو و کفاشیان بخواهند، او در تیم ملی می‌ماند. عقب‌نشینی اینچنینی از سوی سر مربی تیم ملی چندان هم عجیب نیست، او که تا چند ماه پیش اعلام می‌کرد تا مردم بخواهند در تیم ملی است، حالا که جایگاه مردمی خود را ضعیف می‌بیند، می‌گوید تا روسایش که هردم سازی می‌زنند او را بخواهند، می‌ماند. از سوی دیگر می‌گوید تیم ملی پیشرفت‌هایی داشته است. از او می‌پرسیم پیشرفت‌های تیم ملی چه بوده است؟ تیم ملی در چه فازی پیشرفت کرده است؟ و دامنه این سخنان گزاف به جایی می‌رسد که می‌گوید تیم ملی خوب هم نتیجه گرفته است. آیا در بین فوتبال دوستان ایرانی کسی هست که نتایج تیم ملی با قطبی را نتایج خوب بداند؟ و این کل ماجرا نیست، او اعلام می‌کند که شأن تیم ملی ایران بالاتر از مربیان ترکیه‌ای است، می‌پرسیم اگر شأن تیم ملی ایران بالاتر از مربیان ترکیه‌ای است پس چطور هدایت آن به دست امثال او، دایی، قلعه‌نویی، مایلی‌کهن و برانکو افتاده است؟ از سوی دیگر، فاتح تریم را همه می‌شناسند، او در میلان و فيورنتينا هم مربیگری کرده است و در یورو 2008 یکی از بهترین تیم‌های اروپا یعنی ترکیه را هدایت می‌کرد؛ مردی چون گونش هم با تیم ملی ترکیه به مقام سوم جام جهانی رسید و کسی در ایران نیست که از قابلیت‌های مصطفی دنیزلی بگذرد. حال چه شده است که جناب امپراتور خود را بالاتر از مربیانی چون تریم، گونش و دنیزلی می‌داند؟ براستی او نمی‌داند فاصله فوتبال ترکیه با ما چقدر است؟ چرا مربیان ایرانی اینقدر فرافکنی برای حفظ خود دارند؟ و این داستان تا به کی ادامه دارد؟