همه زندگی‌ام
SMS کوتاهی بود
که بین من و تو
رد و بدل شد:
«دوستت دارم»
خدایا؛ هر وقت به این روزها می‌رسم، حال غریبی دارم، یک‌سال دیگر هم گذشت اما مرا با گذشته‌ها چه کار؟ مهم سالی است که می‌آید.
دلم می‌خواهد سال جدید را قبل از هر کس به چند گروه تبریک بگویم: 1- تمام مادران زحمتکش و شاغل که حتی در حال غذا خوردن می‌دوند و آنقدر می‌دوند که کسی متوجه پیر شدن آنها در عیدهای مکرر نمی‌شود، مادرها همیشه مادرند، پیر هم که شوند باید سفره هفت‌سین بچینند و گندم سبز کنند و حرف ناامیدی نزنند، مادرها نباید گله و شکایت کنند، برای همین شاید کسی متوجه پیر شدن آنها نمی‌شود. اما اگر هم مادر باشی هم شاغل، دو پایگاه خوب برای دویدن داری و دو دلیل خوب برای اینکه خدا کمی بیشتر از دیگران گندمت را سبز کند.
2- تمام آنها که نزدیک عید شهر را تمیز می‌کنند، اول از همه هنرمندان، که ذهن ما را تمیز می‌کنند. چند فیلم و نمایش خوب در روزهای آخر سال، هوای شهر را تمیزتر کرد. دوم معلمان و دبیران که ذهن بچه‌هایمان را تمیز می‌کنند و احتمالا به خاطر این همه آلودگی رفتاری و رسانه‌ای در جامعه، باید قوی‌ترین گردگیری را داشته باشند تا بچه‌ها کمی نزدیک عید آرام گیرند و سوال‌های عجیب نپرسند، مثل اینکه «تعطیلات عید را چکار کنیم؟» این دیگر از آن سوال‌هاست، وقتی من بچه بودم حق داشتم این سوال را بپرسم ولی اگر بچه‌ای این سوال را بپرسد خانواده خسته و بی‌حوصله... امروزی سریعا او را به روان‌پزشک معرفی می‌کنند که «بچه ما هنوز مستقل نشده»مثل اینکه بچه امروز حق ندارد تفریح بخواهد، آن هم از پدر و مادران پرکار، بیش‌فعال، موفق، خسته و خیلی چیزهای دیگر...
3- تمام خانه‌تکان‌ها، چه پشت پنجره و چه آویزان از پنجره و چه بر کف زمین... آخر، خانه‌تکانی، مثل عید است که خبر نمی‌کند، معلوم نیست آخرش به کجا برسد! همین پارسال مادر یکی از همکاران، موقع خانه‌تکانی در زیرزمین گیر کرد و با بخار سفیدکننده‌ها به دیار برتر شتافت، به دیاری که در آن از سفیدکننده‌ها و خانه‌تکانی خبری نیست، بنابراین جای تعجب نیست اگر انتهای خانه‌تکانی به هر کجا برسد، مثلا به پیدا کردن یک دفترچه خاطرات قدیمی ...
دیروز موقع خانه‌تکانی، دفتر خاطرات 14 سالگی‌ام را پیدا کردم، چقدر شور و عشق برای زندگي در آن موج می‌زد، و برای مردمی که دوستشان می‌داشتم، خیلی از آنها دیگر زنده نیستند اما عشق آنها پشت هر پنجره در عید برايم دست تکان می‌دهد، این چیزی نیست که بتوانی از مردم این شهر بگیری! هر چیز را که از مردم بگیریم شور و شادی اتفاقی نو را نمی‌توانیم از مردم بگیریم. اتفاقی که با وقوع سال جدید و «حول حالنا» همراه است، این «حول حالنا» را هر طور که می‌خواهید تفسیر کنید! هر چه که هست معنای آن «امید» است، این هدیه عید متعلق به همه مردم است. دلم می‌خواست عید 89 را به چند گروه دیگر هم تبریک بگویم از جمله بازنشسته‌ها، بیماران، آنها که هنوز نمی‌دانند بیمارند و آنها که شغل‌شان ناامید کردن مردم است، خدايا الي احسن‌الحال. در دفترچه خاطراتم، شعر کوتاهی می‌بینم: عید‌ها شعر نمی‌گویم/ نام تو را چراغانی می‌کنم.