سال 88 از آن سال‌هایی بود که نمی‌توان گفت تلویزیون غوغا کرد! هرچه بود در سطح ماند و اگر رسوخی بود بیشتر معطوف به نام‌هایی شد که منطبق بر تصور همیشگی‌مان کارشان خوب بود و ما را پای تلویزیون نشاندند. در این مجال کم هم تنها می‌توان به سریال‌ها رسید و وقتی برای تحلیل برنامه‌ها و جنگ‌ها یا هرچیز دیگر نمی‌ماند. از ابتدای سال سری دوم مجموعه‌ای را دیدیم که قسمت نخستش بسیار خوب بود، اما‌ای‌کاش«مرد دو هزار چهره» در حد همان هزار چهره باقی می‌ماند چرا که این هزار چهره تازه‌اش اصلا به دلمان نچسبید و با توجه به توانایی‌های مهران مدیری کمی متعجب‌مان کرد. پس تاحدودی این فرضیه هم اثبات شد که در ایران همان تک‌سری‌سازی هر سوژه جالب است مگر در حد کلاه‌قرمزی و پسرخاله و سروناز و... .
قبل از نوروز88 وعده داده شده بود که آخرین ساخته تلویزیونی حسن فتحی در ایام عید پخش شود اما این اتفاق نیفتاد و تا تابستان به انتظار «اشک‌ها و لبخند»هایی که حسن فتحی به روی صورتمان می‌نشاند ماندیم. اما این بار به یک مجموعه صرفا سرگرم‌کننده رسیدیم که بسیارخوب شروع شد اما به شبه هجویه‌ای رسید که پایان‌بندی‌اش ارضایمان نکرد (بازی بسیار خوب مهدی هاشمی و هومن برق‌نورد را البته فراموش نمی‌کنیم). اشک‌ها‌ولبخندها با سلیقه مخاطب عام زیاد همخوانی نداشت و دیالوگ‌های بسیار شعرگونه و سختش نتوانست مخاطبان را آنچنان که باید جذب خود کند. اما بعد از پخش این سریال در شبکه3 سیروس مقدم که ید طولا و البته جادویی در کارگردانی یک مجموعه در کوتاه‌ترین زمان ممکن دارد، باردیگر سریالی مخاطب‌پسند تحویل آنتن داد. «رستگاران» پس از «نرگس» دومین تجربه درام‌سازی روتین مقدم بود که برای شب‌های گرم تابستانی بد نبود. وقتی عادت نکنیم که سریال‌های روتین فقط خوراک خنده‌مان را فراهم کنند، سریالی مثل «رستگاران» یا چندی بعد از آن «گاوصندوق» که از همان شبکه سوم پخش شد، مخاطبان زیادی را به سوی خود خواهد کشاند. «گاوصندوق» اولین سریال مازیار میری کارگردان سینما بود. کارگردانی که کاملاً حرفه‌ای پا به میدان رقابت تلویزیون و سریال‌سازی گذاشت. «گاوصندوق» تقلای کارگردانی است که می‌خواهد اثبات کند در تلویزیون هم می‌تواند والحق هم توانست(این سریال با بازی بسیار خوب افشین هاشمی همراه بود که از دید نگارنده پدیده سال تلویزیون است). در همین روزها یوزارسیف اسطوره خیلی‌ها شد. سریال «یوسف پیامبر» به کارگردانی فرج‌الله سلحشور جمعه‌ها خیلی‌ها را پای شبکه اول نشاند. این سریال در خارج از کشور هم پخش شد و مخاطبان خود را پیدا کرد. یوسف پیامبر(ع) داستانی مذهبی به روایت سلحشور بود که هرچند انتقادهایی را به خاطر اطناب زیاد در پی‌داشت اما در کل دیده شد. در روزهای منتهی به ماه مبارک رمضان گذشته هرروز خبری مبنی بر سریال‌هایی که قرار بود در این ماه پخش شود منتشر می‌شد اما در نهایت 3 سریال به آنتن شبکه‌های 1، 2 و3 راه یافت که در این میان «پنجمین خورشید» علیرضا افخمی مخاطب بیشتری را به خود جذب کرد. سریالی که هرچند به گفته برخی از افراد اثری اقتباسی و به تعبیر نادرست برخی دیگر تقلیدی بود، اما بخوبی از کار درآمده و یکی از پرمخاطب‌ترین سریال های88 شد. «پنجمین خورشید» داستان تخیلی و در عین حال زیبایی داشت که نمی‌توان در میان بهترین سریال‌های تلویزیونی سال88 نادیده‌اش گرفت. اما «درچشم باد» که نمره‌ای بالاتر از قبولی در پرونده تلویزیون 88 دارد؛ سریالی که هم روایت تاریخ است هم بیان دغدغه‌های ملی و سنتی جعفری جوزانی با پررنگی عشق‌های البته اساطیری و دل‌نشین! در همین زمینه دیگر سریال تاریخی سال 88 کاری از محمدرضا ورزی بود با نام «سال‌های مشروطه» که این سریال هم از آن دست سریال‌هایی بود که کارگردان جوانش زحمت زیادی برای تولید در زمان اندک کشیده بود؛ از افکت‌های تصویری زیادی برخوردار بود و انصافا (نادیده می‌گیریم تمام حرف‌هایی که درباره این سریال مبنی بر روایت جانبدارانه تاریخ و عدم امانتداری داستانی زده شد) سریال خوبی بود. اما در میان بدترین ساخته‌های سال 88 نمی‌توانیم نامی از سریالی مثل «کلانتر3» که با موج انتقادات روبه رو بود و همچنان نیز هست نبریم، بیایید در سال 89توانایی‌های شاه محمدی را از خاطر نبریم! از این بدتر مجموعه‌های خارجی تلویزیونی امسال بود مثل سریال امپراتور دریا، حلالم کن، کلید اسرار و... . کاش امسال مسؤولان در انتخاب سریال برای پخش کمی به سطح سلیقه مخاطبان هم توجه کنند. در کل تلویزیون نتوانست در سال 88، انتظارات را برآورده کند. تنها برای وقت‌های فراغت کمی سرگرم‌مان می‌کرد. البته باید دید شما به عنوان مخاطب از تلویزیون چه می‌خواهید، اگر در حد نشستن و تخمه شکستن باشد پس مطمئنا راضی خواهید بود اما اگر غیر از این انتظار داشته‌اید می‌دانم در حال حاضر چه حالی دارید.