امید حسینی:
بعد از درگذشت مرحوم حجت‌الاسلام والمسلمين حاج سيداحمد خمینی، افراد و گروه‌هایی خاص که عقده زیادی نسبت به امام و فرزند عزیزش داشتند، سعی کردند این کینه خود را در قالب شایعه و دروغ به جامعه القا کنند. بعضی‌ها مدعی شدند که حاج احمد در اواخر عمر از برخی تصمیمات خود پشیمان شده بود و برخی هم سعی کردند با توجه به انتقادهای حاج احمد خمینی، درگذشت ناگهانی او را به نظام اسلامی نسبت دهند!توطئه دسته اول با توجه به متن صریح وصیتنامه و رنجنامه و شهادت دوستان و نیز شهادت مخالفان او از جمله آقای منتظری و دفتر وی، خنثی شد، چرا که اگر حاج احمدآقا حقیقتا پشیمان شده بود و اختلافات بین او و آقای منتظری هم حل و فصل شده بود، دیگر نیازی نبود که آقای منتظری تا آخرین لحظه و دفتر وی هم تا همین الان، از رنجنامه او و خود او کینه به دل داشته باشند! اما دسته دوم؛ رد ادعای این جماعت، نیاز به بازخوانی مجدد صحبت‌های آن‌روز حاج احمد خمینی دارد. همچنین باید شرایط زمانی آن روز کشور را در نظر گرفت، چرا که بدون در نظر گرفتن آن، نمی‌توان بخوبی معنا و مفهوم انتقادها و گلایه‌های حاج احمد خمینی را درک کرد. باید ببینم حاج احمد خمینی چه می‌گفت؟ از چه کسانی گلایه می‌کرد؟ از چه جریانی؟ از چه شرایطی؟ از چه سیاستی؟ و امروز همان جریان کجاست و از چه افرادی حمایت می‌کنيم؟! از همه مهم‌تر اینکه ببینیم مدعیان دوستی حاج احمد خمینی، امروز مواضعشان به کدام جریان نزدیک است؟!بخش زیادی از سخنان سید احمد خمینی بازمی‌گردد به فضای کشور در دولت سازندگی. عمده انتقادهای وی متوجه 2مساله است؛ اول شکایت از عدم تحمل انتقاد توسط مسؤولان کشور، دوم گلایه از وضع محرومان و مستضعفان و بازگشت سرمایه‌داران ضدانقلاب که به طور خلاصه به برخی از این انتقادها اشاره می‌کنيم. حاج احمد خمینی با توجه به وضع خاص دولت هاشمی و عدم امکان انتقاد سالم مردم از مسؤولان، از این وضع گلایه می‌کند: «باید توجه داشت که طرح آزادانه دیدگاه‌ها و آرای مختلف برای حفظ و بقای اصول اساسی ارکان نظام و انقلاب ضروری است. یک روحانی چه امام جمعه، چه پیش نماز، چه منبری، چه مرجع و چه شخصیت حکومتی باید دائما به افراد نزدیک این مساله را گوشزد کند که آزادی لازمه دین است و اینگونه گمان نکنند که فلانی شخصیت بزرگی است و هیچ کس نباید بگوید بالای چشم او ابروست!»وی البته باز هم در همین سخنرانی تصریح می‌کند: «میزان تشخیص حق و باطل و ملاک عمل برای ما رهنمود‌های مقام رهبری به عنوان ولی و پایه اساسی نظام و انقلاب است و حکم ایشان حرف نهایی در همه صحنه‌هاست».
6/3/72
اما شاید یکی از حساس‌ترین و بحث‌برانگیزترین سخنرانی‌های حاج احمد خمینی، سخنان او در جمع مدیران وزارت اطلاعات در مهرماه سال 73 باشد. وی در این سخنرانی ابتدا کارکنان وزارت اطلاعات را سربازان گمنام امام زمان(عج) می‌نامد و ادامه می‌دهد: از اول گفتیم که اینگونه سرمایه‌داران به غیر از منافع شخصی به چیزی معتقد نیستند. چون جو عمومی کشور مذهبی است، با یک ته ریش و تسبیح، خود را مسلمان دوآتشه جا می‌زنند و به کار خودشان مشغول می‌شوند. اینکه در ادارات فساد و رشوه‌خواری است به این علت است که ما از اول برخورد قاطعی با اینگونه افراد نداشته‌ایم. وقتی می‌بینید عده‌ای بی‌ضابطه و از برخورد آرام نظام سوءاستفاده کرده و وارد کشور می‌شوند، اموالشان را پس می‌گیرند و براحتی فعالیت‌های گذشته خود را ادامه می‌دهند و کم‌کم به صورت شبکه‌های حرفه‌ای وارد مراکز اقتصادی و تولیدی، ادارات و دانشگاه‌ها می‌شوند، باید انتظار داشت که جوان‌های انقلابی که تا دیروز در برابر گلوله‌های دشمن می‌ایستادند امروز بی‌تفاوت شوند!»وی سپس نکاتی را درباره احترام به آزادی بیان مطرح می‌کند و باز به‌طور شفاف می‌گوید که منظورش چیست: «حذف حصارهای خودسانسوری لازمه تحقق جامعه سالم است. مردم ما، انقلاب، نظام، امام، رهبر و کشورشان را دوست دارند. بنابراین لازم است در کمال آزادی حرفشان را بزنند. این جوی که الان درست کرده‌اند و مردم را از دستگاه اطلاعات می‌ترسانند به مصلحت انقلاب و نظام نیست. نباید این جو باشد، چرا مطبوعات و نمایندگان مجلس بعد از موضع رئیس محترم جمهوری جرات پیدا می‌کنند و حرف دلشان را بیان می‌کنند! همین حرف‌ها را که قبل از سخنرانی رئیس‌جمهور می‌دانستند،
چرا نمی‌گفتند؟»
18/7/73
البته عنوان این نکته ضروری است که ما هرگز این انتقادهای حاج احمد خمینی را از دولت، به منزله دشمنی و مخالفت او با هاشمی تلقی نمی‌کنیم اما به هر حال نباید فراموش کرد که حاج احمد از سیاست‌های فرهنگی و اقتصادی دولت هاشمی و عدم توجه کافی به آزادی بیان و رفع محرومیت‌ها گلایه داشت. البته خود آن مرحوم در سخنان دیگری به این شبهه مخالفت پاسخ می‌دهد: «بعضی‌ها ایجاد شبهه می‌کنند که من با آقای هاشمی اختلاف نظر دارم، اما حقیقت مطلب اینگونه نیست و ما در اصول کلی وحدت رویه داریم و اصلا هیچ اختلافی در میان ما وجود ندارد».
26/4/72
فراموش نکنیم که اولین منتقد آن وضع، شخص رهبری بودند که بارها درباره اشرافی‌گری و عدم توجه کافی به بحث عدالت اجتماعی به مسؤولان بویژه دولت تذکر داده بودند: «جامعه اسلامی با عدل و قسط است که قوام پیدا می‌کند. بدون عدل ممکن نیست. ولو همه ارزش‌های مادی و ظاهری و دنیایی فراهم شود، اگر عدالت نباشد، در حقیقت هیچ کاری نشده است».
30/3/71
اینکه چرا با وجود همه این انتقادها، باز هم عدالت اجتماعی چندان جدی گرفته نشد، بحث دیگری است که باید در جای خود مطرح شود اما نتیجه گیری: نتیجه اینکه با مروری بر مواضع و انتقادهای آن روز حاج احمد خمینی دقیقا مشخص می‌شود که وی از چه شرایطی و از چه وضعی گلایه داشت و عاملان و مسببان آن وضع هم چه کسانی بودند؟! اما سوال اینجاست که آن جریان و آن کارگزاران، در دولت اصلاحات که مدعی دوستی با حاج احمد خمینی هستند، چه می‌کردند؟!