دوكوهه

سر برسجده خاک پاک گذاشتی و داری سرمی‌سایی به افلاک. نه، تو در زمین نیستی. نشسته‌ای در آسمان و داری خدا را سجده می‌کنی که «فکه» را آفرید.

فکه، زمینی است که روزی در آن، ستاره‌ها موج می‌زدند، ستاره‌ها رفته‌اند اما نور ستاره‌ها همچنان دارد «سوسو» مي‌كند. اینجا باید برای «نگاه»، چشم‌ها را شست و چشمه‌ها را از «گناه» خالی کرد.

اینجا باید عقده‌ها را گشود و گرد و غبار را از قالی دل، زدود.

اینجا باید درود فرستاد به ستاره‌هایی که خدا، حافظ‌شان بود.