سرانجام همان اتفاقی رخ داد که در طول
یک سال و نیم گذشته مرتب زمزمه‌اش به گوش می‌رسید اما طرفین با قدرت هر چه تمام‌تر تکذیبش می‌کردند؛ غلامحسین پیروانی که روز 15 دی سال 1387 به عنوان سرمربی تیم ملی امید انتخاب شده بود روز گذشته رسما از سمت خود کناره گیری کرد. روزهای پایانی سال گذشته شایعاتی مبنی بر نارضایتی پیروانی از مبلغ قراردادش شنیده می‌شد اما نه علی کفاشیان حاضر به شفاف سازی در این باره بود و
نه افشارزاده و شخص پیروانی رغبتی به رسانه‌ای کردن این موضوع داشتند. با این وجود روز گذشته جلسه‌ای در فدراسیون فوتبال برگزار شد که نه در آن غلام پیروانی حضور داشت و نه علی کفاشیان، بلکه این امیر حسین پیروانی به عنوان نماینده برادر بزرگ‌تر و فریدون معینی در کسوت رئیس کمیته نوجوانان فدراسیون بودند که رو در روی هم قرار گرفتند و بعد از کمی صحبت روی یکدیگر را بوسیدند و گفتند؛ شما را به خیر ما را به سلامت! این اتفاق روز گذشته در وضعیتی رخ داد که تیم ملی امید 14 اردوی بلند و کوتاه مدت را در طول یک سال و نیم گذشته برگزار کرده بود و انتظار می‌رفت غلام پیروانی، امید‌های کشورمان را در بازی‌های آسیایی گوانگجو همراهی کند. حالا با کنار کشیدن این مربی و در آستانه شروع این بازی‌ها و همچنین رقابت‌های مقدماتی المپیک 2012 لندن مشخص نیست چه آینده‌ای در انتظار تیم ملی امید کشورمان است؛ تیمی که بیش از 36 سال است رنگ المپیک را ندیده و با این وضعیت بعید است طلسم این عدد قطور شکسته شود.
غلام پیروانی و سرودن شعر به جای دلیل!
چرا برادران پیروانی راضی به تمدید قرارداد خود نشدند؟ آیا مخالفت افشارزاده با سرمربی ایرانی عامل این جدایی بود؟ آیا پیروانی خواسته‌ای داشت که فدراسیون در محقق کردن آن عاجز بود یا موضوع دیگری وجود داشت که رسانه‌ها از آن بی خبر بودند؟ یک ساعت از انتشار برکناری پیروانی از تیم ملی امید می‌گذشت که سرمربی سابق مقاومت را پیدا کردیم و این سوالات را با او مطرح کردیم. اما فکر می‌کنید چه چیزی دستگیرمان شد؟ باز هم حاشیه رفتن و نپرداختن به موضوع اصلی. غلام پیروانی در این باره با زیرکی گفت:«دلایل متعددی وجود داشت که ادامه همکاری من را با این تیم سخت کرده بود. نهایتا پس از جلسه‌ای که امروز(روز گذشته) بین امیر حسین برادرم و آقای معینی به عنوان نماینده آقای کفاشیان انجام شد به این نتیجه رسیدم که با تیم امید همکاری نکنم و در زمان دیگری در خدمت این تیم باشم.» او سپس محور بحث را عوض کرد و درباره آینده این تیم گفت:
«پیشاپیش برای سرمربی آینده تیم امید هر شخصی که می‌خواهد باشد آرزوی موفقیت می‌کنم چون جوانان بسیار خوبی به لحاظ فنی در این تیم هستند که همگی آینده خوبی دارند.» او سپس با همان لحن همیشگی‌ای از کنار رفتنش کاملا ابراز رضایت کرد و با پیش کشیدن تشکر از فدراسیون فوتبال، ادامه داد:«در مدتی که با این بازیکنان بودم جز خوبی از آنها چیزی ندیدم و اگر بحثی هم با بازیکنان داشته‌ام پدرانه بوده است و امید دارم که ناراحتی‌ای از من نداشته باشند. از فدراسیون فوتبال هم تشکر می‌کنم که این بار سنگین را از دوش من برداشت و من با کمال رضایت و بدون اینکه از کسی ناراحت باشم این تصمیم را گرفتم. برای فدراسیون و تیم ملی و مردم آرزوی موفقیت دارم.» و پایان حرف‌های تلگرافی او مصادف شد با سرودن شعری که شاید کمی دقت در محتوای آن کلید باز کردن این معما باشد. پیروانی گفت:« من حرفم را با دو بیت شعر به پایان می‌برم که در آن حرف‌های زیادی نهفته است. ترک من و وصل رخ دلبر شدنی نیست/ این کار محال است میسر شدنی نیست/ هر شیشه نگردد به جهان لولو مرجان/ هر سنگ درخشنده که گوهرشدنی نیست».
امیرحسین پیروانی و اشاره مبهم
به مشکل مالی
نماینده غلام پیروانی که به نیابت از او مجاز به اعلام قطع همکاری برادرش با امیدها بود بعد از پایان نشست با معینی به گونه‌ای حرف زد که هیچ مغایرتی با صحبت‌های غلامحسین نداشته باشد. امیرحسین درباره این جلسه گفت: «در نشستی که امروز در محل فدراسیون فوتبال برگزار شد به نمایندگی از غلامحسین پیروانی سرمربی تیم در آن حضور یافتم و تصمیم مشترک خود را به اطلاع مسؤولان فدراسیون فوتبال رساندم.» اما او مثل برادرش با بیان اینکه عوامل متعددی باعث قطع این همکاری شد، از عنوان آنها خودداری کرد. او تنها به صورت کد دار گفت: «در طول یک سال فعالیت در تیم امید هیچ برخورد نامناسبی با ما صورت نگرفت اما شرایط حاکم در این تیم برای ادامه همکاری مناسب نبود.» پیروانی درباره شایعات اخیر مبنی بر اختلافات سرمربی و مربی تیم با مسؤولان کمیته ملی المپیک و درخواست این کمیته برای جدایی آنها اظهار داشت: «از نظر کمیته ملی المپیک بی اطلاعم، اما این جدایی براساس تصمیم شخصی اتخاذ شده و کمیته ملی المپیک هیچ نقشی در این زمینه نداشته است.»حالا صورت مساله کمی روشن‌تر شد؛ امیرحسین پیروانی می‌گوید فدراسیون با آنها برخورد مناسبی داشته و مهم‌تر از همه کمیته ملی المپیک هم نقشی در جدایی آنها نداشته است بنابراین تنها المانی که دراین بین باقی می‌ماند بحث مالی است. غلام پیروانی معتقد است چرا سرمربی تیم ملی(قطبی) در صورتی که به مثابه او ملیتی ایرانی دارد باید رقمی در حدود یک میلیارد دریافت کند اما کادر فنی تیم ملی امید باید رقمی به مراتب کمتر بگیرد؟ این مشکلی بود که از روز اول تا به حال وجود داشت اما گویی حرف زدن درباره مسائل مالی آنقدر سری بود که طرفین حاضر به افشایش نشدند تا سرانجام کار به قطع همکاری منجر شود. بهتر است مجددا نگاهی به شعر غلامحسین پیروانی بیندازید!