30سال است تا استغفار همی کنم

علی آبان افتلتی

چون من حالم خوب است پس همه خوبند. وقتی خانواده من مریض نیستند، پس همه سلامتند. چون من هر شب سر راحت بر
بالین می‌گذارم بنابراین در جامعه کسی نیست که با سری پرمشغله و ذهنی مشوش به رختخواب برود. اینجا حتی یک نفر نیست که غم نداشته باشد. یادت هست رفیق! آن سال موقعی که سیل آمده بود و بسیاری خانه‌ها رفت زیر آب و زمین‌ها نابود شد، وقتی شنیدی خانه و زمین‌های تو زیر آب نرفتند، لبخند زدی و شاد شدی. گفتی: خداجان، قربونت برم که من ضرر ندیدم و حتی یک جشن کوچکی هم برپا کردی، دوستانت را جمع کردی و باقی ماجرا... و من به چند سال پیش از تو سفر کرده بودم، به دوره‌ای که زلزله آمده بود و شهری بزرگ نیست و نابود شد. نگاه می‌کردی به تلویزیون به بچه‌هایی که روی دست پدر یا مادرشان با چهره‌ای غبارگرفته و خونین جان داده بودند و تو بچه‌هایت را در آغوش می‌فشردی و دائم بوسه بر رخسارشان می‌زدی، نگاه می‌کردی به همسرت که سر حال و آرایش کرده روی مبل نشسته بود و می‌گفت: مرد! کانال را عوض کن دارم افسردگی می‌گیرم و تو یکی از شبکه‌های شاد را انتخاب کردی که مبادا همسرت افسردگی بگیرد. درست همان لحظه‌ای که کودکی روی پاهای مادرش نشسته بود و دائم صدایش می‌کرد اما هیچ جوابی از مادرش نشنیده بود. زیر لب می‌گفتی چه خوب شد که در این شهر زندگی می‌کنیم و جان سالم به در بردیم. رفیق! دنیا همیشه به کام افرادی ثابت، ثابت نیست. اگر قرار باشد بلا ببارد مطمئنا نوبت همه جا می‌رسد. بسیار سیران بودند که در چشم به هم زدنی گرسنه ماندند و برعکس! بسیار آدم‌های کوچک بودند و در چشم به هم زدنی در پی تلاش، زحمت، اراده و لطف حق بزرگ شدند و قابل احترام و بسیاری همیشه‌سواره‌ها، همیشه پیاده شدند و همیشه پیاده‌ها، همیشه سواره! و تو حتی یکبار نگفتی چرا باید ناراحت نباشم از مصیبت‌های برادران و خواهران و چرا من باید سلامت و تندرستی خودم را بر دیگران ترجیح بدهم؟ اینجاست که حکایتی از ترجمه رساله قشیریه در شرح حال صوفی معروف به نام سمری سقطی قابل یادآوری است: سمری سقطی که از بزرگان صوفیه است، می‌گوید: 30 سال تا استغفار همی کنم از یک منکر که کردم، گفتند: چگونه بود؟ گفت: آتش اندر بغداد افتاد. کسی مرا خبر آورد که دکان تو نسوخت. گفتم: الحمدلله و 30 سال است تا پشیمانی همی خورم تا چرا خویشتن را از مسلمانان بهتر خواستم. همین.

چون من حالم خوب است پس همه خوبند. وقتی خانواده من مریض نیستند، پس همه سلامتند. چون من هر شب سر راحت بر بالین می‌گذارم بنابراین در جامعه کسی نیست که با سری پرمشغله و ذهنی مشوش به رختخواب برود. اینجا حتی یک نفر نیست که غم نداشته باشد. یادت هست رفیق! آن سال موقعی که سیل آمده بود و بسیاری خانه‌ها رفت زیر آب و زمین‌ها نابود شد، وقتی شنیدی خانه و زمین‌های تو زیر آب نرفتند، لبخند زدی و شاد شدی. گفتی: خداجان، قربونت برم که من ضرر ندیدم و حتی یک جشن کوچکی هم برپا کردی، دوستانت را جمع کردی و باقی ماجرا... و من به چند سال پیش از تو سفر کرده بودم، به دوره‌ای که زلزله آمده بود و شهری بزرگ نیست و نابود شد. نگاه می‌کردی به تلویزیون به بچه‌هایی که روی دست پدر یا مادرشان با چهره‌ای غبارگرفته و خونین جان داده بودند و تو بچه‌هایت را در آغوش می‌فشردی و دائم بوسه بر رخسارشان می‌زدی، نگاه می‌کردی به همسرت که سر حال و آرایش کرده روی مبل نشسته بود و می‌گفت: مرد! کانال را عوض کن دارم افسردگی می‌گیرم و تو یکی از شبکه‌های شاد را انتخاب کردی که مبادا همسرت افسردگی بگیرد. درست همان لحظه‌ای که کودکی روی پاهای مادرش نشسته بود و دائم صدایش می‌کرد اما هیچ جوابی از مادرش نشنیده بود. زیر لب می‌گفتی چه خوب شد که در این شهر زندگی می‌کنیم و جان سالم به در بردیم. رفیق! دنیا همیشه به کام افرادی ثابت، ثابت نیست. اگر قرار باشد بلا ببارد مطمئنا نوبت همه جا می‌رسد. بسیار سیران بودند که در چشم به هم زدنی گرسنه ماندند و برعکس! بسیار آدم‌های کوچک بودند و در چشم به هم زدنی در پی تلاش، زحمت، اراده و لطف حق بزرگ شدند و قابل احترام و بسیاری همیشه‌سواره‌ها، همیشه پیاده شدند و همیشه پیاده‌ها، همیشه سواره! و تو حتی یکبار نگفتی چرا باید ناراحت نباشم از مصیبت‌های برادران و خواهران و چرا من باید سلامت و تندرستی خودم را بر دیگران ترجیح بدهم؟ اینجاست که حکایتی از ترجمه رساله قشیریه در شرح حال صوفی معروف به نام سمری سقطی قابل یادآوری است: سمری سقطی که از بزرگان صوفیه است، می‌گوید: 30 سال تا استغفار همی کنم از یک منکر که کردم، گفتند: چگونه بود؟ گفت: آتش اندر بغداد افتاد. کسی مرا خبر آورد که دکان تو نسوخت. گفتم: الحمدلله و 30 سال است تا پشیمانی همی خورم تا چرا خویشتن را از مسلمانان بهتر خواستم. همین.