«D.D»! نه، این اسم رمز عملیات متفقین علیه نازی‌ها در ساحل نرماندی در سال 1943 نیست و نه تنها موضوع به ساحل نرماندی در شمال فرانسه مربوط نمی‌شود بلکه کاملا بر عکس D.D نشانه‌ای مربوط به ساحل جنوبی ریورا و بندر مارسی است.
«دیدیه دشان»! این نامی است که با آن انتظار 17 ساله OM (لقب المپیک مارسی) برای بالا بردن یک جام قهرمانی، هر چقدر هم کوچک، به سر آمد. در آخرین قهرمانی مارسی دشان بازوبند کاپیتانی مارسی را بر بازو بسته بود و حالا هم او مرد اول المپیک است ولی
روی نیمکت.
هفته پیش او مارسی را به قهرمانی جام لیگ فرانسه رساند و به یک انتظار طولانی پایان داد و در ضمن خود را به عنوان پرافتخارترین مرد فوتبال فرانسه معرفی کرد. تابستان گذشته که دی‌دی به ساحل جنوبی فرانسه باز می‌گشت پیدا بود که تنها یک چیز در ذهن او چرخ می‌زند؛ «یا مرگ یا افتخار»، درست مثل سال‌های ابتدایی دهه 90 که او و آسمانی‌های مارسی روزهایی باشکوه را با این ترجیع‌بند تجربه می‌کردند.
مارسی هفته پیش در فینال جام لیگ، صدرنشین لوشامپیونا و رقیب خود برای عنوان این فصل لیگ را یک-3 شکست داد تا بعدازظهر فردايش شاگردان دشان روی یک اتوبوس بدون سقف از آفتاب بهاری و هلهله مردمی که به بندر ویوی مارسی آمده بودند لذت ببرند.
جام لیگ فرانسه ظاهرا کم ارزش‌ترین عنوان هر فصل فوتبال گل‌هاست اما در این سال‌ها به یک رقابت بسیار دشوار و حتی خطرناک بدل شده است. پاری‌سن‌ژرمن قهرمان سال 2008 پیروزی‌اش را در ورزشگاه خانگی پارک دوپرنس در حالی جشن گرفت که گروهی از هواداران یک نوار نوشته عظیم را برپا کرده بودند که مستقیما رئیس‌جمهور جدید را که طبق سنت فینال جام لیگ به ورزشگاه آمده بود هدف قرار می‌داد، شعاری که نزدیک بود به سکته نیکلا سارکوزی منجر شود. او تهدید کرد که اگر این نوار نوشته پایین نیاید پارک دوپرنس را ترک می‌کند و سرانجام هواداران پاریسی راضی شدند از این شعار صرفنظر کنند تا جشن قهرمانی‌شان به هم نخورد.
سال گذشته هم در چنین روزهایی بود که لیگ فوتبال حرفه‌ای فرانسه (LFP) پس از سردی پخش‌کنندگان تلویزیونی در خرید حق پخش جام لیگ به زحمت افتاد ولی رئیس LFP، «فردریک تیریز» و همکارانش به تکاپو افتادند تا به هر قیمت ممکن اعتبار از دست رفته را به سومین رقابت مهم فصل (پس از لوشامپيونا و جام حذفی) باز گردانند و در فینال هفته گذشته وقتی 2 قطب مهم فوتبال گل‌ها، بوردو و مارسی با ترکیب اصلی‌شان پا به پارک دوپرنس گذاشتند این هدف تا حد زیادی تحقق یافت. لورن بلان در حالی قوی‌ترین ترکیب ممکن را به این بازی گسیل کرده بود که بوردو تنها 3 روز بعد باید در برخورد تمام فرانسوی مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا شرکت می‌کرد.
سرانجام بلان، یوآن گورکوف و مروان شاماخ را بیرون کشید تا کمی به ساق‌هایشان استراحت دهند اما این اتفاق تا پس از گل غافلگیر کننده ماتیو والبوئنا که باعث برتری 2- صفر مارسی و مغلوبه شدن فینال شد، روی نداد.
برای تیم پیروز فینال، این قهرمانی احساسي واقعا خوشایند را پس از 17 سال دوری از عنوان، سقوط، رسوایی، بحران مالی و حسرت به دنبال داشت و واقعا جای روبرت لوئی درایفوس مالک اسبق مارسی در این جشن خالی بود، مردی که در تمام این سال‌های سیاه OM را همراهی کرد اما دوام نیاورد و سال گذشته پس از نبردی طولانی با سرطان‌خون درگذشت.
در عوض این دشان بود که به این قهرمانی حسی تاریخی بخشید. او همان جوان موبور خنده‌رویی بود که در نخستین فینال لیگ قهرمانان در مونیخ 1993آن جام نقره فام را بالا برد و این برای هواداران محبوب‌ترین باشگاه فرانسه هوادارانی که از استان پروونس، مهد استقلال‌طلبان جنوبي، می‌آیند معنایی عمیق دارد. فتح جام لیگ شاید کوچک‌ترین افتخار ممکن در تاریخ المپیک مارسی باشد اما کیفیت رسیدن به این جام ظاهرا کوچک آن را طوری دیگر جلوه می‌دهد.
قهرمانی با دشان مربی، هواداران مارسی را به یاد سال‌های با شکوه سپید و آسمانی‌ها می‌اندازد، به یاد اسطوره‌هایی مثل ژان‌پیر پاپن، مارسل دسایی، عبدی‌پله، فرانکو سائوزی و سرانجام باسيل بولی که آن شب در مونیخ با پیشانی‌اش مارسی را قهرمان اروپا ساخت. این پیروزی همچنین با قول دشان همراه بود که به هواداران نوید می‌داد عناوین دیگر هم از راه خواهند رسید. دشان آمده تا با اعتبار خود به سربازانش اعتبار ببخشد. او همان کسی است که کانتونا در دوران بازیگری‌اش با عنوان «تانکر آب» از او یاد می‌کرد که این به‌خاطر زحمت و فداکاری بی‌نهایت او در قلب تیم‌ملی فرانسه بود. حضور او در ولودروم در نگاه اول آنقدرها هم رویایی به نظر نمی‌رسید. با آمدن دشان، مارسی پس از بی‌سابقه‌ترین ولخرجی‌ها در بازار نقل وانتقالات تابستان نه تنها در مرحله گروهی با لیگ قهرمانان وداع گفت که با شکست از بنفیکا از لیگ اروپا هم بیرون ماند، درحالیکه با وجود فاصله اندک 3 امتیازی با بوردوی صدرنشین، تیم دشان تنها آخرین و ششمین مدعی فصل است. البته در هفته‌های اخیر تیم به خود آمده است. پیروزی بر بوردوی قدرتمند در فینال جام لیگ به دنبال پیروزی حساس بر لیون آن هم در ولودروم شکل گرفت که برای هواداران مارسی کمتر از پیروزی در داربی
پاریس– مارسی ارزش ندارد. حالا پس از جام روحیه‌بخش، مارسی یک شب پس از 5 مدعی نخست باید به مصاف لانس برود. در حالی که بوردو و لیون هر دو با ساق‌هایی خسته از لیگ قهرمانان اروپا می‌آیند، پر کردن فاصله 3 امتیازی تا صدر جدول برای دشان حیاتی است. این شاید عجیب‌ترین رقابت قهرماني در میان لیگ‌های معتبر اروپایی باشد. 6 تیم همزمان در کورس قهرمانی هستند در حالی که کمتر از 8 هفته تا پایان راه باقيمانده است. در این رقابت‌ها دشان رفته رفته به ترکیبی باثبات دست یافته، مساله‌ای که در فصول اخیر در ولودروم بی‌سابقه بوده است. دی‌دی حتی در راه ثبات بخشیدن به تیمش با یاغی‌هایی مثل والبوئنا و بن‌عرفا کنار آمد و آنها را به نوعی در کنار خود نگاه داشت تا مارسی امیدوارتر از هر زمان دیگری برای تکرار آخرین قهرمانی لیگ در سال 1993 باشد، حتی امیدوارتر از فصل قبل که با اریک گرتس تا یک قدمی فتح لوشامپیونا رفت. شکی نیست که در این یک سال تغییری جدی در مسیر فوتبال فرانسه صورت گرفته و بازگشت مارسی به اریکه قدرت نیز بخشی از این تحول است. حکومت 7ساله لیون بر لوشامپیونا اگرچه اعجاب‌انگیز و مانند یک افسانه بود ولی در عین‌حال باعث به‌وجود آمدن حس ترس در دیگر قطب‌های فرانسه شد و نتیجه این شد که حالا بوردو، لیل، مون‌پلیه، اوسر و مارسی در کنار لیون برای قهرمانی می‌جنگند و دیگر هیچ قطب برتری وجود ندارد؛ درست برخلاف فوتبال تک قطبی آن 7سال.
ششگانه قهرمانی خبر از فوتبالی پویا در فرانسه می‌دهد و اما در عین‌حال نباید فراموش کرد که در لابی‌های قدرت تنها 4 قطب حضور دارند. اخیراً روزنامه اکیپ فاش کرده که نمایندگان 4 باشگاه لیون، بوردو،مارسی و پاری‌سن‌ژرمن مشغول مذاکراتی سری برای به دست‌گرفتن زمام قدرت در فوتبال فرانسه هستند. بی‌ثباتی فدراسیون و تیم ملی هم به این موضوع کمک می‌کند. پس از قربانی ساختن المپیک مارسی تحت لوای فوتبال سالم اما در حقیقت تحت تاثیر رقابت‌های سیاسی، حالا فوتبال این کشور به نتیجه‌ای مهم رسیده و آن لزوم محکم شدن پایه‌های قطب‌های باشگاهی است، درست مثل انگلستان، اسپانیا، آلمان و ایتالیا. این موضوع حکایت از جدی‌تر شدن پدیده فوتبال در جامعه فرانسه دارد. شاید شکوفایی 2 فصل اخیر لوشامپیونا ناشی از همین تحول باشد و به همین خاطر است که برای نخستین بار 2 تیم فرانسه را درگیر جنگ قدرت در اروپا می‌بینیم. برخورد لیون ـ بوردو یک نشانه است از آغاز عصری جدید در فوتبال باشگاهی فرانسه.