احسان محمدی:
30 سالگی در زندگی مردم عادی هنوز «جوانی» به شمار می‌آید اما برای ورزشکاران این سن، زمان وارونه شدن ساعت شنی بازنشستگی است؛ سنی که آنها از گوشه و کنار می‌شنوند که «پیر» شده‌اند و باید «بنزین سبز» در کالبد تیم تزریق شود و اندک اندک جای خود را به جوان‌ترها بدهند، این سنت روزی به کام آنها بوده و بزرگ‌تری را کنار زده‌اند و حالا باید جای خود را به جوان‌تری بدهند. معمولا مقاومت سودی ندارد و خود آنها حتی در صورت نشان دادن سرسختی می‌بینند که همان بهتر که از گود خارج شوند و آنچه از اعتبار در سالیان گذشته اندوخته‌اند را بر باد ندهند اما در فوتبال این سال‌های ایران این پیرمردهای «سی و چند ساله» چرا کنار نمی‌روند؟ گرچه شاید انتخاب کریم باقری 37 ساله به عنوان بهترین بازیکن سال 88 فوتبال ایران، در بزرگ‌ترین نظرسنجی فوتبال (برنامه 90) نوستالژیک باشد و لذت برده باشیم اما به همان اندازه هم قابل تامل است. این روزها نشانی از پدیده‌ها در فوتبال نیست، اگر هم باشد مثل جرقه‌ای در یک فصل هستند و در فصل بعد دوباره زیر سایه سنگین یا درخشش بازیکنان مسن‌تر گم می‌شود. قرار بود در این فوتبال جوانانی چون سیدجلال رافخایی، احسان خرسندی، سوشا مکانی، سجاد فیض اللهی، شهرام گودرزی، محسن مسلمان، وحید امرایی، مسعود زارعی، مصطفی چترآبگون و... ستاره شوند اما چه شد که در انتخاب بهترین‌های فوتبال ایران باید نام‌هایی چون کریم باقری، فرهاد مجیدی، علی کریمی، مهدی مهدوی‌کیا و... تکرار شود؟! کریم باقری در سال‌های میانی دهه 70 بازیکن جوان تیم کشاورز بود، مرحوم سیروس قایقران بازوبند کاپیتانی را به بازوی او بست و نامش یگانه شد، او در سال‌های پایانی دهه 70 در ایران و آسیا هافبکی کم همتا بود ولی چرا باید در 37 سالگی هنوز بهترین و تاثیرگذارترین بازیکن پرسپولیس باشد؟ جوان‌ترهای این تیم چرا درخشش مستمری ندارند؟ فرهاد مجیدی که این روزها در ایران و آسیا عصای دست آبی‌های پایتخت است هنوز 18 سال نداشت که از تیم بهمن و از سوی محمد مایلی‌کهن به تیم ملی فراخوانده شد. مجیدی یکی از پدیده‌های جوان دور مقدماتی مسابقات جام جهانی 1998 فرانسه بود، از آن روزها 12 سال می‌گذرد اما هنوز فرهاد مجیدی ستاره استقلال است! مهدی مهدوی‌کیا بعد از جدایی از بانک ملی و پیوستن به پرسپولیس با گل‌هایش در بازی رویایی 4-2 مقابل چین چهره شد، این قصه افسانه 13 سال پیش است! اما این روزها یکی از کلیدی‌ترین ستاره‌های استیل آذین مهدی مهدوی‌کیاست، در کنار او علی کریمی به همین اندازه نام و اعتبار دارد؛ بازیکنی که از تیم فوتسال فتح به پرسپولیس آمد و در سال‌های آخر دهه 70 خلاصه تاکتیک تیم پرسپولیس این بود؛ «از هرکجا که می‌شود توپ را برسانید به علی کریمی، خودش یک جوری گل را می‌زند!» او بازی‌های ملی‌اش را انجام داده، در بایرن مونیخ و فوتبال دور از ایران تجربه‌هایش را کرده،آردهایش را بیخته و الکش را آویخته و هیچ انگیزه فوق‌العاده‌ای برای درخشش ندارد اما هنوز یکی از بهترین‌های فوتبال ایران است. جوان‌ها کجا هستند؟! بنزین سبز شوخی نیست؟! خنده دار نیست که تنور فوتبال ایران را پدیده‌های دهه 70 گرم می‌کنند؟ پشت خسرو حیدری و میلاد زنیدپور و یکی، دو بازیکن دیگر قایم نشویم، یعنی بازدهی این فوتبال (پدیده‌سازی) تا این حد فقیرانه است؟!
به این لیست می‌توان سعید رمضانی (فولاد خوزستان)، حمیدرضا بابایی (استقلال اهواز)، سهراب بختیاری‌زاده(صبای قم)، حسین معمار (پیکان)، یدالله سلیمانی (پاس همدان)، رجب‌زاده (مس کرمان) و... را نیز افزود که هنوز از بهترین‌های تیم‌هایشان هستند. درخشش کریم باقری و دیدن گل‌های بی‌نظیرش، ذکاوت فرهاد مجیدی و شادی‌های بعد از گلش، دریبل‌های کشویی کریمی، کاشته‌های مهدوی‌کیا و... لذت‌بخش است اما این زخم 3 ماه دیگر وقتی شاهد حضور کره شمالی در جام جهانی 2010 باشیم تازه می‌شود. این زخم در بازی اسفبار مقابل تایلند در ورزشگاه آزادی هم تازه شد، وقتی علیرضا علیفر گزارشگر بازی از گل دقیقه 90 جواد نکونام چنان از جگر فریاد شادمانی برآورد که گویی دوباره خداداد عزیزی دروازه استرالیا را گشوده است!
محبوبیت از دست رفته افشین قطبی چیزی نیست که با دعوت حیرت‌انگیز از علی کریمی و وعده باز بودن دروازه تیم ملی برای مهدوی‌کیا بازگردد، قطبی اگر می‌خواهد از این راه محبوبیت به دست بیاورد بهتر است از مجتبی محرمی، جواد زرینچه، سیدمهدی ابطحی و مجید نامجومطلق هم دعوت به عمل بیاورد. ما از آنها خاطره‌های خوبی داریم و ممکن است برای قلقلک دادن احساس نوستالژیک‌مان بلیت بخریم و به ورزشگاه بیاییم اما این کارها دردی را دوا نمی‌کند، آینده از آن جوان‌ترهاست، حتی اگر کریم باقری تا 60 سالگی هم برای پرسپولیس بدرخشد و هر سال بهترین بازیکن ایران شود، فوتبال ما باید برای جایگزین کردن یک بازیکن به جای کریم 61 ساله فکری بکند، به همان اندازه که کریم باقری، فرهاد مجیدی، سهراب بختیاری‌زاده، حمیدرضا بابایی و دیگر فوتبالیست‌های پیر قابل ستایش هستند جوان‌ترها را باید شماتت کرد که تن داده‌اند به این شرایط، مدیران باشگاه‌ها را باید سرزنش کرد که برای یک امتیاز ناقابل شعور بینندگان تلویزیونی و تماشاگران فوتبال را تحقیر می‌کنند. اگر می‌خواهیم چند سال دیگر پس از کسب نتیجه مساوی مقابل مالدیو به خیابان نریزیم و جشن شادمانی نگیریم، باید بیش از این جوان‌ترها را وادار به جنگیدن کنیم.