خیلی دور، خیلی نزدیک

محمدرضا سرشار^*:

حدود 2 سال پیش، در سفری به مشهد، با آقای رضا میرکریمی(نویسنده و کارگردان فیلم‌هایی چون زیر نور ماه، خیلی دور خیلی نزدیک، به همین سادگی و...) همراه شدیم. در راه، صحبت از ساده زیستی رهبر انقلاب شد. آقای میرکریمی خاطره‌ای از رهبر معظم انقلاب تعریف کرد که بسیار جالب و روشنگر بود. به نظرم رسید بیان آن برای دیگران نیز بتواند روشنگر برخی مطالب باشد. آقای میرکریمی می‌گفت (نقل به مضمون): «هر وقت در جریان کار و زندگی زیاد به من فشار [روانی] وارد می‌آید، در هر مرحله‌ای که باشم، همه چیز را رها می‌کنم و - گاهی از همان سر کار- تلفنی به خانه می‌زنم و یک راست به فرودگاه می‌روم. همان جا بلیتی تهیه می‌کنم و عازم مشهد می‌شوم. آنجا زیارتی [و درد دلی] با امام رضا‌^(ع) می‌کنم و آرام می‌شوم، و برمی‌گردم. یک بار - در یکی از همین سفرها - توی هواپیما نشسته بودم و در خودم بودم که دیدم در قسمت جلوي هواپیما انگار وضع متفاوتی است. به این معنی که کسانی را می‌دیدم که از جاهای مختلف هواپیما، یکی‌یکی به قسمت جلو می‌رفتند. آنجا کنار یکی از صندلی‌ها می‌نشستند. با شخصی که روی آن صندلی نشسته بود چیزهایی می‌گفتند و می‌شنیدند. بعد، خوشحال و راضی، بازمی‌گشتند و سر جایشان می‌نشستند. کنجکاو شدم بدانم قضیه چیست. از یکی از کسانی که از آنجا بازمی‌گشت، موضوع را پرسیدم. گفت: «کسی که آنجا نشسته، مقام معظم رهبری است». هم بسیار تعجب کردم و هم خوشحال شدم. به قسمت جلوي هواپیما رفتم و از فردی که معلوم بود محافظ است، پرسیدم: می‌شود رفت، با آقا صحبت کرد؟ گفت: بله. قدری صبر کن تا کسی که پهلوی آقاست، صحبتش تمام شود. از فرصت استفاده کردم و پرسیدم: چرا آقا با پرواز عمومی به مشهد می‌روند؟! گفت: آقا فقط سفرهای رسمی دولتی را با پرواز اختصاصی می‌روند. سفرهای شخصی [که عمدتا هم سفر زیارتی به مشهد است] را مثل همه مردم، با پروازهای عمومی می‌روند. پرسیدم: یعنی می‌روند برایشان بلیت هم می‌خرند؟! گفت: بله. مثل همه مسافرهای معمولی، برایشان بلیت می‌خرند. بدون اطلاع یا تشریفات خاص، می‌آیند سوار هواپیما می‌شوند و راهی می‌شوند. تازه توی هواپیماست که خدمه پرواز و مسافران، متوجه حضور ایشان می‌شوند. صبر کردم تا صحبت نفر قبلی تمام شد. جلو رفتم. خودم را معرفی کردم و...».

با خود گفتم: از کسی که عمری را به سادگی و با حداقل امکانات مادی زیسته و اکنون رهبری انقلابی‌ترین نظام‌های سیاسی - و البته مذهبی - جهان را برعهده دارد، جز این همه ملاحظه و دقت در استفاده از بیت‌المال و قائل شدن مرز و تفاوت بین کار شخصی و کار حکومتی نیز انتظار نمی‌رود. کاش دیگر مسؤولان نظام، خاصه آنان که این لباس مقدس را - که در حقیقت لباس رسول اکرم (ص) است - بر تن دارند هم، لااقل نصف ایشان، در رعایت مسائل مالی و امکانات بیت‌المال، خدا را در نظر می‌گرفتند و تقوا می‌ورزیدند.

* نویسنده و منتقد ادبی