آزاده صالحی:
نقاشی قهوه‌خانه‌ای که به آن اصطلاحا نقاشی «خیالی‌سازی» نیز گفته می‌شود، شیوه‌ای از نقاشی است که در دوران مختلف اجتماعی، صادقانه اثبات کرد که داعیه دار مردمی بودن است و الحق نیز توانست از عهده این مساله خوب برآید. چنانچه تا سال‌ها، نقاشی قهوه‌خانه‌ای مصدر همدلی‌ها و همنشینی طبقات مختلف جامعه بود و همین‌طور محمل مرام‌های مردمی و انسانی به شمار می‌رفت. خاستگاه آن از دل قهوه‌خانه‌ها جوشیده است، قهوه‌خانه‌هایی که صرف‌نظر از اینکه پاتوقی برای تجمع اقشار مختلف مردم از هر صنف و پیشه‌ای بودند، مکانی برای آشنا شدن با جاذبه‌های نقاشی قهوه‌خانه‌ای نیز بود.بویژه اینکه نیازهای عامه مردم در قهوه‌خانه‌ها به مدد اطلاع‌رسانی درباره اخبار و اساطیر و روحیات پهلوانی و آموزه‌های دینی- ملی نیز از سوی نقالان و نقاشان تامین می‌شد که آبشخور اصلی آن را می‌توان در شرح و وصف قصه‌های حماسی شاهنامه که بر پرده‌های نقاشان خیالی‌ساز نقش بسته بود، مشاهده کرد. روی این اصل است که پیشنهاد می‌کنیم بازدید از نمایشگاه «خیالی نگاران» را از دست ندهید. در این نمایشگاه 260 اثر نقاشی خیالی سازی و نقاشی پشت شیشه از مشاهیر نقاشی قهوه‌خانه‌ای چون زنده یاد احمد خلیلی،
حسن اسماعیل‌زاده،حسین قوللر آغاسی، عباس بلوکی‌فر، منصور وفایی، علی‌اکبر لرنی و... به چشم می‌خورد.
دبیری این نمایشگاه برعهده امیرعبدالحسینی است و موزه هنرهای معاصر تهران تا 15 اردیبهشت‌ماه، میزبان دوستداران هنرهای اصیل و سنتی ایران است.