از همان نخستین لحظه دیدار در ورزشگاه امارات شما شاهد اختلاف سطح دوطرف بودید. توپ به ژاوی رسید و او چرخید و در حالی که انگار داشت با رادارش تمام نقاط زمین را می‌پایید با سرجیو بوسکتس یک دو کرد. با این مانور یک بازیکن آرسنال پشت سر ژاوی جا ماند، درست مثل بازیکنی آماتور که مستقیما از دل «یکشنبه لیگ» جزیره آمده (لیگ آماتوری که مردم عادی انگلستان هر یکشنبه در دسته‌های مختلف آن حضور می‌یابند) اما او که بود؟ سسک فابرگاس! در انگلستان، کاپیتان آرسنال را سلطان پاس می‌دانند ولی «بازی مالکیت» (بخوانید «امپراتوری توپ») در اسپانیا چیز دیگری است. چهارشنبه شب گذشته به آسانی می‌شد دریافت که اسپانیایی‌ها (البته اگر کاتالان‌ها خود را اسپانیایی بدانند) برای عناوینی بیشتر حاضرند هر خاکی را به توبره بکشند و بعید نیست بارسلونا نخستین باشگاهی باشد که از قهرمانی فصل پیشش در لیگ قهرمانان دفاع می‌کند، درست مثل اسپانیا که برای فتح جام جهانی پس از عنوان یورو 2008 بی‌تابی می‌کند. یک شب جلوتر یعنی سه‌شنبه گذشته هم شاهد ظهور جلوه دیگری از قدرت اسپانیایی بودیم، البته بدون حضور اسپانیایی‌ها. بایرن‌مونیخ یک باشگاه باواریایی است که بیشتر بازیکنانش را از شمال اروپا گرفته و سرمربی‌اش هلندی است ولی لوئیس ونگال مانند بارسای مدرن ملهم از ایده‌های یوهان کرویف کبیر است چنانکه او بایرن را بسیار بهتر از آرسنال به پیروی از بارسلونا واداشته. در
آلیانز آر‌نای مونیخ، تیم او به همان روش بارسا، منچستریونایتد را مبهوت ساخت، با به راه انداختن نمایش پاس. این کار یونایتد را مجبور کرد یک بار دیگر پس از کلاس درس ژاوی و شرکا در فینال فصل گذشته پای محضر اساتید پاس تلمذ کند. جالب است که دوباره فوتبال به سوی سبک مالکیتی حرکت می‌کند که بارسا و تیم ملی اسپانیا بهترین نمونه‌های آن هستند.
حالا باشگاههای انگلیسی نکته‌ای را دریافته‌اند که در حرف‌های ریان گیگز می‌توان این دریافت را مشاهده کرد، «در بازی برگشت ما باید تلاش کنیم تا بیشتر و بیشتر حفظ توپ کنیم». در 2 بازی برگشت مزبور در نوکمپ و اولدترافورد، بارسا و بایرن باز هم توپ را به تسخیر خود درخواهند آورد و آن را به‌طور بی‌وقفه به هم‌تیمی‌هایشان تعارف می‌کنند. آرسنال و یونایتد هم باید حواس‌شان به این اتفاق باشد وگرنه انگلیسی‌ها برای نخستین بار از سال 2003 هیچ نماینده‌ای در نیمه نهایی لیگ قهرمانان نخواهند داشت. جا گذاشته شدن توسط هم‌قاره‌ای‌ها معضلی است که انگلیسی‌ها فکر می‌کردند پشت سرش گذاشته‌اند اما این مشکل دوباره بازگشته و بعید نیست
2تیم برتر لیگ برتر در کلاس فوتبال را قربانی سازد و شاید سلطه انگلیسی‌ها در لیگ قهرمانان به همان سرعتی که حادث شد از بین برود. از فصل 5-2004 تا 9-2008 لیگ برتری‌ها 12 بار در جمع 20 تیمی که به نیمه‌نهایی رسیدند حضور یافتند و به نظر می‌رسید سطح فنی باشگاههای انگلیسی با بهترین باشگاههای اروپایی برابری کرده و حالا به لطف مزیت فیزیکی از آنها یک سرو گردن هم پیش افتاده‌اند اما بلافاصله دچار یک وارونگی شده‌ایم.
تیم‌هایی مثل بارسا و بایرن (البته در بهترین روزهایشان که درباره تیم ونگال این روزها شاید چندان پرشمار نباشد) با ظرفیت بسیار بالای فوتبالشان بویژه از زمانی که کیفیت فوتبال پاسی در قاره افزایش یافته، مزیت‌های انگلیسی را به هیچ انگاشته‌اند. بارسای تحت هدایت فرانک رایکارد، گاهی انگار فقط برای تفریح توپ را نگاه می‌داشت ولی گوآردیولا بازی‌شان را هدفمند ساخت. بارسا و به دنبال آن بایرن در این فصل لیگ قهرمانان صاحب بالاترین مالکیت توپ بوده‌اند و در جدولی که در بالا می‌بینید این 2 تیم با داشتن بیشترین جریان توپ، بیشترین موقعیت‌ها را هم در اروپا خلق کرده‌اند که البته در این‌باره بارسا دنباله‌رو بایرن است.
اندی راکسبورگ مدیرفنی یوفا در این باره می‌گوید: «نسبتی مشخص میان مالکیت و پیروزی وجود دارد اما نمی‌توان یک قاعده کلی تعریف کرد که هر تیمی که توپ‌های بیشتری را ببرد، بازی را هم خواهد برد. اما بارسلونا تنها تیمی است که در سال‌های اخیر در این راه موفق بوده و حالا آنها در شرف بازتعریف همان قاعده‌ای هستند که پیش از این غیرممکن به نظر می‌رسید به‌طوری که حالا با قاطعیت بیشتری می‌توانیم بگوییم تیم برنده تیمی است که در استفاده از توپ بهتر عمل می‌کند. در پاسکاری به عناصر چندی نیاز هست، یعنی تعداد کل پاس‌ها، دقت آنها و چیزی که «مالکیت هدفمند» نامیده می‌شود، چون پاسکاری باید از یک استراتژی هجومی موثر بهره‌مند باشد. من دوست دارم لقب «سبک مار زنگی» را روی سبک بازی برزیلی بگذاریم که در آن برزیلی‌ها توپ را به صورت پیوسته در سراسر نقاط زمین ردوبدل می‌کنند و بعد ناگهان به یک ضربه سهمگین مبادرت می‌ورزند. بارسلونا هم مشابه همین کار را می‌کند. آنها نه‌تنها تلاش دارند تا توپ را حفظ کنند بلکه وقتی مالکیت توپ را دارند برای شما نقشه می‌کشند. به خاطر شیوه پاسکاری‌شان آنها غیرقابل پیش‌بینی هستند. اگر شما وسط زمین را برای سد کردن پاس‌هایشان ببندید، بارسا توپ را در عرض به جریان درمی‌آورد و اگر مناطق کناری را پوشش دهید آنها به عمق می‌زنند». هلنيو هرارا، مربی اسطوره‌ای اینترمیلان و خالق مکتب «کاتاناچو» یک ترجیع‌بند داشت که می‌گفت: «لمس توپ برای ذهن خوب است» و اگر انگاره او را درست بینگاریم باید ژاوی را صاحب ذهن و احساسي بسیار روشن‌تر از بودا بدانیم. ولی حتی این شکوه هم دست نیافتنی نیست. آرسنال در امارات دید که چطور ممکن است سیلان کاتالان‌ها در زمین را متوقف ساخت. سرعت در بالاترین حد خود، همان‌طور که تئو والکات نشان داد می‌تواند هر تیمی را از هم بپاشد و به همین خاطر است که فابیو کاپلو به او عشق می‌ورزد. او پس از آنکه بازی رفت آرسنال – بارسا در امارات به تساوی 2-2 کشیده شد چنان از حرکات نیمه دوم والکات به وجد آمده بود که گفت: امشب شبی خوب برای انگلستان بود. وحشت والکات از همان زمان که او از روی نیمکت به جناح راست لندنی‌ها آمد تا شهامت را به هم‌تیمی‌هایش برگرداند در دل کاتالان‌ها افتاده است و این حضور باعث شد آرسنال تازه در نیم ساعت پایانی در مسابقه‌ای که از ابتدا انگار در آن غایب بود، اعلام حضور کند.
منبع: Timesonline