یکی از سایت‌های خبری در گزارشی تحلیلی با ارائه اعداد و ارقام مستند نوشت: «در ایران یک فوتبالیست در پایین‌ترین سطح، از یک نویسنده در عالی‌ترین درجه، هزار برابر بیشتر دستمزد می‌گیرد!» در این گزارش آمده است: نیازی نداریم که دلایلی پیچیده برای عقب‌ماندگی خود بیابیم. بسیاری از علت‌ها آنقدر واضح و روشن است که از فرط وضوح‌گاه مغفول می‌ماند. کافی است به برخی تفاوت‌ها با دقت بنگریم تا ابعاد قضیه روشن شود. نویسنده گزارش در ادامه می‌نویسد: نویسنده‌ای را می‌شناسم که کتابی با موضوع گزارشی از 200سال وضع پول ملی، هزینه‌های زندگی و دستمزدها از ابتدای درگذشت کریم‌خان‌زند و روی کار آمدن قاجار تا پایان حکومت پهلوی منتشر کرده است. یعنی نویسنده از 1157 تا 1357 خورشیدی را مورد بررسی قرار داده و نرخ اجناس و کالاهای مصرفی خانوار ایرانی در طول این دوران بلند را ریز به ریز از منابع گوناگون تاریخی بیرون کشیده و بررسی کرده است. نتیجه این تلاش و جست‌وجوی علمی و تاریخی که بیش از 3 سال طول کشیده کتابی است با حجم 306 صفحه. نکته دردناک ماجرا اما این است که نویسنده محترم این اثر ارزشمند، تنها حدود 350 هزار تومان حق‌التالیف (آن هم بابت 10 درصد قیمت فروش پشت جلد) گرفته است. در حالی این نویسنده برای تالیف یک کتاب تحقیقی 350 هزار تومان دستمزد دریافت کرده که براساس آمار رسمی فدراسیون فوتبال یکی از بازیکنان مصدوم یکی از تیم‌های پایتخت، تنها برای یک فصل 350 میلیون تومان دستمزد می‌گیرد؛ یعنی هزار برابر یک محقق و نویسنده! شاید بگویید در همه دنیا چنین است و فوتبالیست‌ها پول‌های کلان می‌گیرند اما باید به این نکته توجه شود که در کشورهایی که فوتبالیست‌ها دستمزدهای کلان می‌گیرند، پولی که به آنها داده می‌شود، از محل درآمد باشگاه‌های بخش خصوصی است اما ریال‌به‌ریال پولی که در فوتبال ایران هزینه می‌شود، متعلق به بیت‌المال و آحاد جامعه است، زیرا اکثر قریب به اتفاق یا به تعبیری همه باشگاه‌های ایرانی به بودجه شرکت‌های دولتی یا شبه‌دولتی وابسته‌اند که از بودجه عمومی ارتزاق می‌کنند. ای کاش برای مدیران سقوط سهمناک تیراژ کتاب، کم اهمیت‌تر از سقوط یک تیم در جدول لیگ برتر نبود. راستی مدیران چقدر کتاب می‌خوانند و چقدر فوتبال نگاه می‌کنند؟!