چيستا يثربي
530 میلیون اس‌ام‌اس در 2روز اول عید بین ایرانی‌ها رد و بدل شد! این خبر موثق و از یکی از روزنامه‌ها استخراج شده است، پس نتیجه می‌گیریم 530 میلیون ایرانی که معلوم نیست کدام‌ها گیرنده و کدام‌ها فرستنده بودند، در 2 روز اول عید به یاد هم افتادند. این خبر هم خوب است و هم بد؛ خوب است چون به یادمان می‌آورد که 530 میلیون بار می‌شود تنها بود و تبریک گفت و شاید هم جوابی نشنید و بد است چون به ما می‌فهماند که دست‌کم بسیاری از ایرانی‌ها دیگر نیازی به دیدن هم ندارند و پیامک جای دیدار حضوری را پر کرده است. 530 میلیون بار تنهایی... نمی‌دانم چرا این پدیده شگفت‌انگیز قرن جدید (sms) مرا یاد تنهایی می‌اندازد، می‌گویند در هیچ کشوری به اندازه ایران و هند sms رد و بدل نمی‌شود، این هم شاید معنایی داشته باشد؛ شاید وقت آن رسیده که از مواجهه تلفنی با همدیگر هم بپرهیزیم! سرتان را درد نیاورم من هم جزو یکی از آن پیامک‌فرستندگان حرفه‌ای بودم که بخش بزرگی از این 530 میلیون سهم من است. اگرچه بسیاری از افراد پاسخ ندادند و بسیاری نوشتند «شما؟» بگذریم، همین شد که تصمیم گرفتیم به همراه خانواده یعنی دخترم، سفری را به منظور فراموش کردن ناکامی جواب نگرفتن‌های پیامک‌ها آغاز کنیم. صفحه تبلیغات آژانس‌های مسافرتی را باز کردیم و حتی روی همین دهکده‌های تهران هم انگشت گذاشتیم، دیدیم که باید نصف درآمد سالانه‌مان را صرف همین یک سفر عید کنیم. دلمان گرفته بود، پیامک آنها که باید برسد نمی‌رسید، دیگر داشتیم از سفر هم ناامید می‌شدیم که در گوشه روزنامه با کمال تعجب آگهی عجیبی دیدیم؛ «سفر به جوجین‌مو، با اقساط سالانه برای آنها که پول ندارند...!» با خوشحالی شماره را گرفتیم، خانم مودبی که نظیرش در ایران وجود ندارد، بدون اینکه سوال اضافی بپرسد روز و ساعت سفر را مشخص کرد و اینگونه بود که من و دخترم عازم سرزمین جوجین‌مو شدیم؛ سرزمینی که آغوش آن با اقساط سالانه رو به همه مردم باز است. در بدو ورود نخستین اتفاق جالب افتاد؛ گذرنامه‌هایمان را باطل کردند! و وقتی فریاد زدیم: «چرا در گذرنامه‌هایمان یادداشت‌های شخصی می‌نویسید؟» گفتند: «این رسم جوجین‌مو است که روي برگه‌هاي‌گذرنامه توریست‌ها جمله‌هاي عاشقانه و خوشامدگويي مي‌نويسند و زیاد غصه نخورید چون موقع برگشت با یک شیوه جدید همه این یادداشت‌ها، مهرها و ممنو‌ع الخروجی‌ها را پاک می‌کنیم». بعد ما را به اتاق قرنطینه (حراست خودمان) راهنمایی کردند. فکر کردیم اینجا چرا انگشت‌نگاری می‌کنند مگر اینجا هم خدای‌ناکرده آمریکا‌ست؟ انگشت‌هایمان را جلو آوردیم اما اثری از انگشت‌نگاری نبود! در عوض ناخن‌هایمان را نگاه کردند و گفتند: «علم جدید جوجین‌مو از روی ناخن افراد بزهکاری آنها را تشخیص می‌دهد و همچنین بیماری‌های مسری و غیرمسری آنها را!» دلم شروع به تپیدن کرد معمولا در اینگونه موارد همیشه به من گیر می‌دادند و اتفاقا این بار به من گیر ندادند و گفتند که آفرین که ناخن‌هایت را از ته گرفته‌ای و در عوض نام دخترم را در لیست سیاه نوشتند جزو افرادی که باید تحت نظر باشند چرا که ناخن‌هایش را با مدل جدید سوهان کشیده بود. از اتاق قرنطینه که بیرون آمدیم زیباترین صحنه دنیا را دیدیم؛ آدم‌های زیادی که با شتر و قایق مقابل فرودگاه صف کشیده بودند تا ما را به مقصد ببرند. نفهمیدیم شتر و قایق چه ربطی دارند به هر حال خشکی است یا دریا؟! از اینجا به بعد بود که سفر واقعی ما آغاز شد. هرچه بود عید خوبی بود. یاد گرفتیم می‌توان بدون sms هم زنده ماند چرا که به محض ورود همه موبایل‌ها قطع شد. ما را از آنجا یکراست با قایق به یک دخمه عجیب و غریب بردند که گفتند نامش هتل است. بدبختی این بود که پنجره نداشت و گفتند اینجا آفتاب برای پوست ضرر دارد. بعد ما را به صف کرده و سرپرست تورمان را صدا کردند و گفتند از بین این افرادت 5نفر را انتخاب کن و وقتی لیدر تور دلیلش را پرسید، گفتند: «می‌خواهیم آنها را در کشور جوجین صاحب منصب کنیم!» این دیگر شانس من بود، خیلی دلم می‌خواست وزیر فرهنگ شوم. جلو رفتم و گفتم من نویسنده‌ام، هنوز این جمله را نگفته بودم یک خانه و یک ویلا و یک ماشین و یک پرستار رایگان بچه به من هدیه دادند و با احترام مرا به جایی که نمی‌دانستم کجاست و بعدها فهمیدم هدایت کردند.
530 میلیون اس‌ام‌اس در 2روز اول عید بین ایرانی‌ها رد و بدل شد! این خبر موثق و از یکی از روزنامه‌ها استخراج شده است، پس نتیجه می‌گیریم 530 میلیون ایرانی که معلوم نیست کدام‌ها گیرنده و کدام‌ها فرستنده بودند، در 2 روز اول عید به یاد هم افتادند. این خبر هم خوب است و هم بد؛ خوب است چون به یادمان می‌آورد که 530 میلیون بار می‌شود تنها بود و تبریک گفت و شاید هم جوابی نشنید و بد است چون به ما می‌فهماند که دست‌کم بسیاری از ایرانی‌ها دیگر نیازی به دیدن هم ندارند و پیامک جای دیدار حضوری را پر کرده است. 530 میلیون بار تنهایی... نمی‌دانم چرا این پدیده شگفت‌انگیز قرن جدید (sms) مرا یاد تنهایی می‌اندازد، می‌گویند در هیچ کشوری به اندازه ایران و هند sms رد و بدل نمی‌شود، این هم شاید معنایی داشته باشد؛ شاید وقت آن رسیده که از مواجهه تلفنی با همدیگر هم بپرهیزیم! سرتان را درد نیاورم من هم جزو یکی از آن پیامک‌فرستندگان حرفه‌ای بودم که بخش بزرگی از این 530 میلیون سهم من است. اگرچه بسیاری از افراد پاسخ ندادند و بسیاری نوشتند «شما؟» بگذریم، همین شد که تصمیم گرفتیم به همراه خانواده یعنی دخترم، سفری را به منظور فراموش کردن ناکامی جواب نگرفتن‌های پیامک‌ها آغاز کنیم. صفحه تبلیغات آژانس‌های مسافرتی را باز کردیم و حتی روی همین دهکده‌های تهران هم انگشت گذاشتیم، دیدیم که باید نصف درآمد سالانه‌مان را صرف همین یک سفر عید کنیم. دلمان گرفته بود، پیامک آنها که باید برسد نمی‌رسید، دیگر داشتیم از سفر هم ناامید می‌شدیم که در گوشه روزنامه با کمال تعجب آگهی عجیبی دیدیم؛ «سفر به جوجین‌مو، با اقساط سالانه برای آنها که پول ندارند...!» با خوشحالی شماره را گرفتیم، خانم مودبی که نظیرش در ایران وجود ندارد، بدون اینکه سوال اضافی بپرسد روز و ساعت سفر را مشخص کرد و اینگونه بود که من و دخترم عازم سرزمین جوجین‌مو شدیم؛ سرزمینی که آغوش آن با اقساط سالانه رو به همه مردم باز است. در بدو ورود نخستین اتفاق جالب افتاد؛ گذرنامه‌هایمان را باطل کردند! و وقتی فریاد زدیم: «چرا در گذرنامه‌هایمان یادداشت‌های شخصی می‌نویسید؟» گفتند: «این رسم جوجین‌مو است که روي برگه‌هاي‌گذرنامه توریست‌ها جمله‌هاي عاشقانه و خوشامدگويي مي‌نويسند و زیاد غصه نخورید چون موقع برگشت با یک شیوه جدید همه این یادداشت‌ها، مهرها و ممنو‌ع الخروجی‌ها را پاک می‌کنیم». بعد ما را به اتاق قرنطینه (حراست خودمان) راهنمایی کردند. فکر کردیم اینجا چرا انگشت‌نگاری می‌کنند مگر اینجا هم خدای‌ناکرده آمریکا‌ست؟ انگشت‌هایمان را جلو آوردیم اما اثری از انگشت‌نگاری نبود! در عوض ناخن‌هایمان را نگاه کردند و گفتند: «علم جدید جوجین‌مو از روی ناخن افراد بزهکاری آنها را تشخیص می‌دهد و همچنین بیماری‌های مسری و غیرمسری آنها را!» دلم شروع به تپیدن کرد معمولا در اینگونه موارد همیشه به من گیر می‌دادند و اتفاقا این بار به من گیر ندادند و گفتند که آفرین که ناخن‌هایت را از ته گرفته‌ای و در عوض نام دخترم را در لیست سیاه نوشتند جزو افرادی که باید تحت نظر باشند چرا که ناخن‌هایش را با مدل جدید سوهان کشیده بود. از اتاق قرنطینه که بیرون آمدیم زیباترین صحنه دنیا را دیدیم؛ آدم‌های زیادی که با شتر و قایق مقابل فرودگاه صف کشیده بودند تا ما را به مقصد ببرند. نفهمیدیم شتر و قایق چه ربطی دارند به هر حال خشکی است یا دریا؟! از اینجا به بعد بود که سفر واقعی ما آغاز شد. هرچه بود عید خوبی بود. یاد گرفتیم می‌توان بدون sms هم زنده ماند چرا که به محض ورود همه موبایل‌ها قطع شد. ما را از آنجا یکراست با قایق به یک دخمه عجیب و غریب بردند که گفتند نامش هتل است. بدبختی این بود که پنجره نداشت و گفتند اینجا آفتاب برای پوست ضرر دارد. بعد ما را به صف کرده و سرپرست تورمان را صدا کردند و گفتند از بین این افرادت 5نفر را انتخاب کن و وقتی لیدر تور دلیلش را پرسید، گفتند: «می‌خواهیم آنها را در کشور جوجین صاحب منصب کنیم!» این دیگر شانس من بود، خیلی دلم می‌خواست وزیر فرهنگ شوم. جلو رفتم و گفتم من نویسنده‌ام، هنوز این جمله را نگفته بودم یک خانه و یک ویلا و یک ماشین و یک پرستار رایگان بچه به من هدیه دادند و با احترام مرا به جایی که نمی‌دانستم کجاست و بعدها فهمیدم هدایت کردند.ادامه دارد