حجت‌الاسلام و المسلمین سید سعید لواسانی: «یَقُولُونَ بِأَفْوَاهِهِم مَّا لَیْسَ فِی قُلُوبِهِمْ» [آل‌عمران: 167] قرآن نازل شده است تا ما را بیدار کند. روزی هزار بار ذکر بگوییم، «الله اکبر» «لا اله الا الله» «استغفر الله» اما این اذکار فقط در سطح زبان ما باشد و زبان ما با قلب‌مان یکی نباشد. در این حال آیا مصداق آیه شریفه نیستیم؟ به مردم بگوییم ما خدمتگزار شما هستیم، اما قلب‌مان مردم را نوکر ما بداند. آیا مصدق آیه نیستیم؟ بگوییم ما هدفی جز خدمت به دین و مردم نداریم اما اگر منافع‌مان کمی خدشه ببیند، زمین را به آسمان بدوزیم. آیا مصداق آیه نیستیم؟ اگر زبان، ترجمان قلب نباشد، وای به حال ما از نفاقی که درون ما ریشه دوانده است و هر روز هم عمیق‌تر می‌شود. «بهشت را به بها می‌دهند، نه بهانه.» گاهی مردم عادی کوچه و بازار هستند. عفو و رحمت خدا بسیار است اما کسی که تربیون به دستش است، به کارگزاری نظام اسلامی منصوب شده است، لباس پیامبر اکرم را بر تن کرده است و روحانی است، او چطور؟ آیا او می‌تواند با نفاق عملی که گرفتار آن است، به اصلاح جامعه مشغول شود و خود را از آفات همراهی با شیطان و نفس مصون بدارد؟ شوخی نگیریم. امیرالمومنین علیه‌السلام می‌فرمایند: «مَنْ سَاسَ نَفْسَهُ أَدْرَکَ السِّیَاسَه» [غرر الحکم و درر الکلم: 331] «کسی که خودش را تربیت کند، سیاست حقیقی را درک کرده است». مگر می‌شود ما به آداب اسلامی مودب نباشیم و در نظام اسلامی سیاست‌ورزی کنیم؟ مگر می‌شود که هواهای نفسانی در ما جلوه‌گری کند و نفاق عملی داشته باشیم و خود را کارگزار دولت اسلامی و خدمتگزار مردم مسلمان بپنداریم؟ امکان ندارد. آری نتیجه آن فتنه 88 است که هنوز هم بسیاری را درگیر خود کرده است! و چه بد که حتی خودشان هم نمی‌دانند عوامل شیطان شده‌اند؟ باید تا دیر نشده خود را از نفاق عملی خالی کنیم. خدمتگزاری در نظام اسلامی جز با اصلاح خود و جلوی جلوه‌گری نفس را گرفتن امکان ندارد و آن، جز با مقام عبودیت سازگار نیست و تا بنده هم نشویم، به کار نظام و دولت اسلامی نمی‌آییم. بعد می‌بینیم عمری کار کردیم، دوران قبل را در زندان و تبعید سپری کردیم، یا جوانی‌مان را در انقلاب گذراندیم و در جبهه‌ها سینه سپر کردیم و عمری هم در مراتب نظام مسؤولیت گرفتیم اما در وسط کار به مشکل برخورد می‌کنیم. تقصیر را هم به گردن نظام و رهبری آن می‌اندازیم. چرا؟ زیرا در طول مسیر
ـ نه تنها به دیگران ـ حتی به خودمان هم دروغ گفته‌ایم و خدعه زده‌ایم. نتیجه روشن است، به‌تدریج درون تهی می‌شود و راهی ندارد، جز اینکه با فتنه‌گری و انحراف از مبانی دین، خود را نگه دارد. وای بر ما از چنین روزی که چه بسیار افراد را دیدیم که گرفتارش شدند. پس تا دیر نشده فکری به حال خود کنیم و با جلوه‌ها و ظهورات نفس مبارزه کنیم. اگر در مسیر باشیم، کار سخت نیست، سخت وقتی است که در مسیر نیستیم و نفس و شیطان به ما اجازه اصلاح نمی‌دهند اما کسی که در مسیر خدا قرار گرفت، خداوند راه را چنان برای او باز می‌کند که می‌بیند که راه هموار است.
تاکید می‌کنم که بحث ما هم در نفاق عملی است، نفاق عملی مراتبی دارد؛ چه مراتب ضعیف آن و چه مراتب شدیدش، چون نفاق در پیشگاه خداست، خطرناک و مهلک است، زیرا موجب می‌شود انسان در پیشگاه خدا زبانش با قلبش یکی نباشد. توجه داشته باشیم که منافق دارای 2 کوری است؛ کوری اولیه که او با سوءعمل خود کسب می‌کند و کوری ثانویه که کیفر کوری نخستین است و گمراهی فرد را بیشتر می‌کند. خطر اینجاست که وقتی زبان ما با قلب‌مان در پیشگاه خداوند سبحان یکی نباشد و کردارمان ناشایست باشد، قلب‌مان را بیمار کرده‌ایم و بین زبان و قلب جدایی افکنده‌ایم. نتیجه‌اش آن است که به‌گونه‌ای در جامعه اسلامی رفتار می‌کنیم که ظاهرش اصلاح است اما باطن آن فساد است. کلمات و واژگان را تحریف می‌کنیم حکم خدا را تغییر می‌دهیم و در تعلیمات دینی به نفع نفسانیت خود تصرف می‌کنیم، و موجب فساد اخلاقی آحاد جامعه و اختلاف بین مردم می‌شویم و در نتیجه دین را از متن و بطن جامعه بیرون می‌کنیم و موجب فساد انسانیت و جامعه دینی می‌شویم. تجربه سال‌های پس از انقلاب اسلامی به ما نشان داده است که چگونه افرادی به دام نفسانیت خود افتادند و به اسم خدمت به دین و مردم، موجبات فساد اخلاق مردم را فراهم کردند و در جامعه اختلاف ایجاد کردند. وقتی در این مسیر حرکت کردیم، کم‌کم نفاق که کوری باطنی است، در ما نهادینه می‌شود. قلب که حقیقت وجودی ما است، کور می‌شود و زنگار می‌بندد و کوری و گمراهی ما بیشتر می‌شود. قلبی که کور شد، دیگر حقیقت را نمی‌بیند، زیرا چشم بصیرت‌بین او کور شده است و این کوری ثانویه است که جز فتنه‌گری آرام‌مان نمی‌کند. به خدا پناه می‌برم از جلوه‌گری نفس و کردار ناشایستی که گرفتارش شده‌ام.