امیرمنصور رنجبرنیا: با بسته شدن پنجره نقل و انتقالات فوتبال اروپا سیمای نهایی تیم‌های فوتبال این قاره برای فصل جاری مشخص شد. لویی فان‌خال چند روز پیش از پایان مهلت ترانسفرها در اروپا گفته بود: «تا دوشنبه تیمی با بازیکنان جدید خواهید دید!» اکنون منچستریونایتد با خرید 6 بازیکن جدید و خروج 16 بازیکن (اصلی و رزرو) به‌صورت قرضی و دایم، چهره دیگری به خود گرفته و دسته بازیکنان آن همانگونه که انتظار می‌رفت کوچک‌تر شده ولی سوپراستارهایی با کلاس جهانی به آن اضافه شده است. حضور دی ماریا، فالکائو، بلیند، روخو، شاو و اررا (خریدهای جدید یونایتد) در کنار ستارگانی همچون رونی، فان‌پرسی، ماتا و دیگران، منچستر را به تیم «کهکشانی» یا گالاکتیکوی انگلستان تبدیل کرده است. یونایتد در فصل جاری حدود 160 میلیون پوند با احتساب انتقال قرضی فالکائو به مبلغ حدود 12 میلیون پوند (به روایت دیگر 6 میلیون پوند) خرج کرده که بالاترین بودجه خرید در تاریخ فوتبال جزیره بوده است، حتی بیشتر از منچسترسیتی و چلسی. دلایل اصلی این ولخرجی عبارتند از:
1) قراردادهای اسپانسری جدید با خودروسازی شورولت، پوشاک ورزشی آدیداس و صنایع غذایی نیسین به مبلغ حدودی یک میلیارد و سیصد میلیون پوند که در تاریخ ورزش جهان بی‌سابقه بوده است.
2) قانون FFP یا Financial Fair Play (بازی جوانمردانه مالی) که از این فصل در فوتبال اروپا اعمال می‌شود. مطابق این قانون باشگاه‌ها موظفند براساس تراز مالی مثبت دست به خرید و فروش بازیکن بزنند یعنی تفاوت دخل و خرج باشگاه مثبت باشد و هیچ تیمی حق ندارد با منابع مالی خارج از باشگاه (مانند دلارهای نفتی شیوخ عرب و میلیاردرهای روس) بازیکن خریداری کند. به این ترتیب فقط باشگاه‌هایی که واقعا سرمایه دارند، می‌توانند بازیکنان گرانقیمت خریداری کنند که یونایتد به‌عنوان ثروتمندترین باشگاه فوتبال جهان، این قدرت را داراست.
3) خطرناک بودن اوضاع فعلی یونایتد و لزوم حرکت سریع برای بازگشتن به زمان پیش از «دیوید مویس» با خرید ستارگان بزرگ.
4) خانواده گلیزر، مالک آمریکایی منچستریونایتد در چندسال ابتدایی خریداری باشگاه، از سود سرشار آن پول‌هایی که به خاطر خرید یونایتد مقروض بودند را پرداخت کردند و هم‌اکنون برای حفظ سرمایه‌شان مجبورند خرج کنند تا سوددهی باشگاه کماکان ادامه یابد.
البته شیاطین سرخ در برابر 160 میلیون پوندی که خرج کرده‌اند، فروش تعدادی بازیکن را نیز داشته‌اند که مهم‌ترین آنها عبارت بودند از: اورا (یوونتوس – 5/1 میلیون پوند)، به‌به (بنفیکا – 4/2 میلیون پوند)، الکساندر بوتنر (دینامو مسکو - 4/4 میلیون پوند)، شینجی کاگاوا (دورتموند – 7 میلیون پوند)، دنی ولبک (آرسنال – 16 میلیون پوند) و تعداد دیگری از بازیکنان جوان و غیرمعروف تیم ذخیره‌ها مانند تام‌لارنس، جک بارمبی و... که آزاد اعلام شدند یا با مبالغ بسیار پایینی به تیم‌های کوچک‌تر ترانسفر شده‌اند البته برخی بازیکنان نیز مانند چیچاریتو (رئال مادرید)، زاها (کریستال پالاس)، نانی (اسپورتینگ)، کلورلی (استون ویلا)، نیک پاول (لسترسیتی)، مایکل کین (بِرنلی) و هنریکز (دینامو زاگرب) به‌صورت قرضی رهسپار تیم‌های دیگر شدند که از این انتقالات نیز یونایتد دریافتی داشته است. جمع کل فروش‌های منچستر در این فصل حدود 32 میلیون پوند است که اگر از مبلغ کل خریدهای آنان کسر کنیم، حدود 128 میلیون پوند تاکنون هزینه بازسازی یونایتد فان‌خال شده است البته بازیکنانی مانند ویدیچ، فردیناند و گیگز نیز با پایان قراردادشان راهی تیم‌های دیگر شده و یا بازنشست شدند.جدا از اینکه یونایتد از نظر مالی و به‌کار گرفتن بازیکنان جدید روش تازه‌ای اتخاذ کرده، به نظر می‌رسد در کنار ستارگان به‌خدمت گرفته‌اش می‌توان به رشد و شکوفایی جوانانی همچون عدنان یانوزای، بلکت، جیمز ویلسون و... خوشبین بود. جدایی برخی بازیکنان برای هواداران راضی‌کننده نبود مانند نانی، کاگاوا، چیچاریتو و ولبک. نانی پس از مدت‌ها مصدومیت، از فرم خودش دور بود و بسیار کند نشان می‌داد. درباره کاگاوا نیز با وجود ماتا و رونی که هر دو نقش شماره 10 یا هافبک تهاجمی پشت فورواردها را به خوبی بازی می‌کنند، عملا کاگاوا ذخیره‌ای بیش نخواهد بود و رفتن برای بازی کردن منظم تنها راه پیش روی وی بود. چیچاریتو فاقد تکنیک لازم برای نگه‌داشتن توپ و پاس دادن است و فقط مهاجمی داخل باکس حریف و آماده ضربه نهایی است که آن هم طی ماه‌های اخیر به دلیل مصدومیت‌های پیاپی، کمرنگ شده بود. ولبک نیز در 149 بازی برای یونایتد، فقط 29 گل به ثمر رسانده که برای یک مهاجم رقم جالبی نیست. البته شاید یکی از دلایل عدم توفیق کاگاوا، چیچا و ولبک، جای نگرفتن در پست‌های اصلی‌شان و فیکس بازی نکردن در ترکیب اول تیم باشد که در زمان سرالکس فرگوسن نیز همین‌گونه بود. در مقابل بازیکنانی مانند اندرسون که باقی مانده‌اند، نه برای این است که باشگاه به آنها نیاز دارد بلکه به‌دلیل نداشتن خریدار، روی دست یونایتد مانده‌اند و فقط حقوق‌های بالا دریافت می‌کنند.پس از کودتای سرخ لویی‌فان‌خال، بزرگ‌ترین دغدغه‌ای که برای وی وجود دارد، چیدمان نفرات تیم است. با آمدن دی‌ماریا و فالکائو معمای فورمیشن و سیستم بازی سرخ‌های اولدترافورد پیچیده‌تر از پیش شده است و برخی از هواداران و کارشناسان نگران این موضوع هستند که خرج‌های کلان منچستر، بیهوده بوده و نتیجه ندهد. بسیاری بر این باورند که لویی‌فان‌خال باید یک مدافع مرکزی باتجربه خریداری می‌کرد تا جای ویدیچ و فردیناند را پر کند اما به نظر می‌رسد رئیس یونایتد فکر دیگری دارد. در ترکیب دفاع 3 نفره فان‌خال، مارکوس روخو در سمت چپ خواهد بود و جونز در راست و نیز اسمالینگ در وسط که در یک فرضیه دیگر جای روخو و اسمالینگ عوض می‌شود و حتی لوک شاو در چپ و روخو در وسط قرار می‌گیرند اما در ترکیب دفاع 4 نفره اگر فورمیشن 3-3-4 انتخاب شود، ترکیب جونز- اسمالینگ-روخو- شاو محتمل‌تر به نظر می‌رسد، ضمن اینکه رافائل در راست و ایونز در وسط خط دفاع نیز می‌توانند یک انتخاب ذخیره باشند.در خط هافبک در صورت استفاده از چیدمان 2-5-3 می‌توان ترکیب والنسیا- ماتا- اررا-دی‌ماریا- لوک شاو را در نظر گرفت. عدنان یانوزای می‌تواند به جای والنسیا بازی کند و رونی به جای ماتا. در خط حمله نیز اگر فان‌پرسی عمل جراحی زانو انجام دهد و ماه‌ها دور از میدان باشد، ترکیب نهایی خط حمله یونایتد زوج رونی- فالکائو خواهد بود و در صورت حضور روبین فان پرسی، مثلث آتشین فان پرسی-رونی- فالکائو به‌وجود خواهد آمد، ضمن اینکه دی‌ماریا قابلیت بازی در خط حمله و هافبک تهاجمی پشت فورواردها را داراست.