مهدی طاهرخانی: 7 هفته از لیگ چهاردهم می‌گذرد و پرسپولیس تنها یک برد خانگی آن هم مقابل ذوب‌آهن کسب کرده است. آنها شامگاه جمعه پس از مدت‌ها در ورزشگاه آزادی به تراکتورسازی باختند تا مشخص شود مشکلشان فراتر از بدشانسی و بهانه‌هایی است که سرمربی این تیم پای آنها را بی‌جهت به وسط می‌کشد. تلاش دایی برای برون‌رفت پرسپولیس از این وضعیت نتیجه‌ای ندارد و احتمالا با این فرمان که پیش می‌رود تا پایان فصل هم نخواهد داشت. شاید به‌زعم عده‌ای این نگاه بدبینانه‌ای باشد اما قطعا مبتنی بر سلسله‌تجارب پیشین است؛ از تجربه پروین گرفته تا سوبل، دنیزلی، مانوئل ژوزه و حتی خود دایی. اینک مهم نیست سوشا درون دروازه باشد یا نیلسون. خط دفاعی ثبات پیشین را ندارد، آنچه قرمزها از دست دادند تنها سیدجلال حسینی نبود، آنها عمود خیمه دفاع خود را واگذار کردند و حالا می‌خواهند استوار بمانند روی ستون نامرئی. باید واقع‌بینانه به قضیه نگاه کرد، نه وقت انتقام از دایی است و نه هنگامه خالی کردن عقده‌های انباشته اما سرمربی پرسپولیس باید اعتراف به اشتباهش کند. اعتماد به جوانان و بازیکنان لیگ یکی روشی سازنده است که خیلی از مربیان ما به خاطر نتیجه‌گرایی آن را ریسک می‌دانند اما دایی حالا از این سوی بام در حال سقوط است. او می‌داند چرا ناگهان ظرف 20 دقیقه، بازی یک بر صفر برده را 3 بر یک باخت؟ اگر به جواب سوال نرسد قطعا پایان فصل را نخواهد دید حتی به پشتوانه آن ترکمنچای که رویانیان پشت قباله‌اش را امضا کرد و رفت. دایی دوباره به تعویض‌هایش نگاه کند، مجددا ببیند چگونه گام به گام تجربه تیمش را پایین آورد. تراکتورسازی که تا قبل از گل نخست تقریبا موقعیت مهم و تاثیرگذاری نداشت با یک اشتباه از سوی بنگر و سپس مکانی به گل رسید. اینجا بود که بی‌تجربه بودن خودش را نشان داد. به این اسامی توجه کنید؛ نورالهی، اسماعیل‌زاده، طارمی و عباس‌زاده. این جمع روی هم رفته چند دقیقه سابقه حضور در لیگ برتر را دارند؟ دایی با بیرون کشیدن محمد نوری و به زمین فرستادن اسماعیل‌زاده همان کاری را کرد که تراکتور آرزویش را داشت. تیمی که در خانه نبرد برده را می‌بازد یعنی عنصر تجربه را به هیچ انگاشته و نکته قابل تامل اینکه دایی برای فرار از بحران روز به روز بیشتر سراغ گزینه‌های ناشناخته‌تر می‌رود و این خودش امتداد خط آشفتگی است.
فقط بدشانس بودند یا...؟
آنچه شکست 3 بر یک مقابل تراکتورسازی را برای هواداران پرسپولیس تلخ‌تر می‌کند، موقعیت‌هایی بود که یک به یک برای قرمزها از دست رفت. بدون تردید در صورت حضور یک مهاجم تمام کنند مثل ادینیو
(در صحنه گل دوم) شاگردان دایی یک پیروزی پرگل را صید می‌کردند. شانس و بدشانسی یک بهانه است برای بازنده‌ها. حمله‌وران پرسپولیس بدشانس نبودند که آن همه موقعیت را به راحتی از دست دادند آنها همانی بودند که پیش از این می‌شناختیم. (از آنجایی که اصولا تیم دایی زیاد صاحب موقعیت نمی‌شود این نقیصه به چشم نمی‌آمد) سوای محمد نوری که مشخص است کاملا از مدار واقعی خودش دورافتاده، از امثال عالیشاه، اسماعیل‌زاده، عباس‌زاده و حتی طارمی نمی‌شود انتظار بیش از این داشت. آنچه دایی باید از آن بترسد و نه به اسم بدشانسی بی‌تفاوت از کنارش عبور کند، فقر گلزن است. محمد عباس‌زاده به گواه بسیاری از بازیکنان پرسپولیس، در این فصل برخلاف نیم‌فصل دوم لیگ قبل که یک بازیکن ناشناخته و سر به زیر بود، حالا بیشتر حواسش به سمت و سوی «دیگر» است و همین موجب شده پدیده به سرعت نور ناپدید شود. طارمی خوب است اما نه آن اندازه که ناگهان از راه نرسیده آقای گل لیگ برتر شود. امید عالیشاه تنها می‌دود و گویی در وظایف سازمانی‌اش گلزنی تعریف نشده و مشخص نیست 3 سال تمرین کردن زیر نظر مهاجمی مثل دایی کی او را بهتر می‌کند؟ اینها همه موجب شده پرسپولیس در غیاب رضا نوروزی که فرصت‌طلب‌ترین مهره هجومی این تیم به‌شمار می‌رفت، به یک مشکل جدی بربخورد. دایی کماکان درهای درفشی‌فر را روی خبرنگاران می‌بندد اما مگر تکرار تاکتیک پرتاب اوت‌دستی، محتاج این همه پنهانکاری است؟
ایثاری که دایی باید می‌کرد و نکرد
نجات این تیم محتاج چند منجی بود که دایی به هر دلیلی نخواست آنها ظاهر شوند. رقم قرارداد او به‌غم اینکه گران‌ترین بین همه مربیان و بازیکنان لیگ برتر محسوب می‌شود اما در ازای دارایی‌های‌اش ناچیز است از این رو می‌توانست فداکارانه با کم کردن سهم خویش از این قرارداد 2 میلیارد و یکصد میلیون تومانی، سیدجلال را حفظ کند، خلعتبری را نگه دارد و اینها همانند فصل قبل از آبروی دایی و تیمش محافظت کنند. شاید دایی بگوید این قیمت من است اما چرا نگران برندش نبود و نیست؟ این نخستین اشتباه تاکتیکی دایی بود؛ او شطرنج را بدون وزیر شروع کرد و حالا می‌خواهد با رو کردن بازیکنان جوان و لیگ یکی جبران مافات کند اما اگر روال قرمزها این باشد که امروز هست، پایان پدیده‌هایش همانند عباس‌زاده و کفشگری خواهد بود؛ جوانمرگی و پژمرده شدن قبل شکفتن کامل.