طی یک دهه پس از قهرمانی خروس‌ها در جام‌جهانی خانگی 1998، آنها همواره به عنوان یک مدعی به تورنمنت‌های بزرگی مثل جام‌جهانی، جام ملت‌های اروپا و جام کنفدراسیون‌ها پا می‌گذاشتند اما پس از بزرگ‌ترین افتضاح ملی فرانسوی‌ها در یورو 2008 که تیم ریمون دومنک عملا تا سطح یک قدرت درجه دوم اروپایی تنزل پیدا کرد دیگر نمی‌توان آبی‌ها را در قامت یک مدعی نگریست، چرا که نه‌تنها ریاست متزلزل فدراسیون فوتبال فرانسه و سردرگمی دومنک بر نیمکت این تیم کماکان ادامه دارد که اتفاقات ماه‌های گذشته و ماه‌های پیش رو (از صعود بحث‌برانگیز فرانسه با گل هند آنری به ایرلند گرفته تا برخوردن آبی‌ها در گروهی دشوار و یکدست در کنار آفریقای جنوبی میزبان جام‌جهانی و مکزیک و اروگوئه) نیز به بی‌اعتباری فوتبال فرانسه که همواره از عدم ثبات رنج می‌برد دامن زده است. فرانسه 2006 اگرچه توسط دومنک هدایت می‌شد ولی به باور بسیاری تیم نایب‌قهرمان جام‌جهانی قبلی هنوز از میراث باشکوه دوران طلایی امه‌ژاکه بهره می‌گرفت. این میراث در آلمان 2006 ته کشید و حالا نزدیک به 4 سال پس از ضربه سر دراماتیک زیدان به قفسه سینه ماته‌راتزی در فینال جام‌جهانی، آبی‌ها منتظر یک تراژدی واقعی هستند. به جز شورایعالي فدراسیون فوتبال فرانسه که عملا متاثر از دسته‌بندی‌های فوتبالی و سیاسی است، هیچ فرانسوی دیگری نیست که لب به انتقاد از باورهای خرافی سرمربی تیم ملی، تاکتیک‌های سؤال برانگیز، شخصیت غیرپاسخگوی او و در نهایت سیاست گزینشی بدون انعطافش نگشاید. دومنک و سران فدراسیون فوتبال فرانسه نمایانگر اشرافیتی هستند که روز به روز فوتبال سابقاً در حال اوجگیری گل‌ها را به قهقرا می‌برد.
ظاهرا توجیه پیرمردهای شورای فنی برای نگاه داشتن دومنک ناکارآمد ایجاد ثبات در کلر فونتن
(کمپ تیم‌های ملی فرانسه) است چنانکه اگر دومنک در این چند ماه باقیمانده تا جام‌جهانی آفریقای جنوبی هم دسته گل بسیار بزرگی که منجر به برکناری آنی‌اش نشود به آب ندهد و از دست منتقدان جدی‌اش که تقریبا تمام چهره‌های سرشناس فوتبال گل‌ها را شامل می‌شوند جان سالم به در برد، آنگاه این تابستان در پایان نخستین مسابقه فرانسه در آفریقای جنوبی مقابل اروگوئه به رکورد 76 بازی به‌عنوان سرمربی خروس‌ها دست خواهد یافت و این لقب باثبات‌ترین سرمربی تاریخ فوتبال ملی این کشور را نصیب این مربی تئاترپیشه خرافاتی خواهد کرد که البته باید به این القاب یک مورد دیگر هم اضافه کرد: «لابی‌باز!» این بخش آخر از شخصیت دومنک اگرچه همواره در معرض دید افکار عمومی قرار داشته ولی بندرت تا این اواخر کسی می‌توانست باور کند که باقی ماندن او در راس تیم ملی تنها از یک لابی پشت پرده بین حامیان رسانه‌ای رئیس‌جمهور سارکوزی و خانواده دومنک نشأت می‌گیرد. منظور از خانواده دومنک ریمون دومنک و همسرش «استل دنیس» است، مجری زن مشهوری که مادر 2 فرزند دومنک است. خانم دنیس که متولد ششم دسامبر 1976 است، یک ژورنالیست زن پاریسی تیپیک است با همه خصوصیات چنین طیفی از ژورنالیست‌های فرانسه و البته منهای ژست حقیقت‌طلبی‌ای که ژورنالیست‌های پاریسی معمولا به خود می‌گیرند چرا که او دست کم در 2 سال اخیر مهم‌ترین عامل حفظ شوهرش روی نیمکت تیم ملی بوده است. «استل دنیس» یکی از مجریان اصلی تلویزیون ملی فرانسه است و از سال 2005 تا 2008 که شوهرش در یک گفت‌وگوی زنده تلفنی بزرگ‌ترین دسته گل رسانه‌ای در ورزش فرانسه را به آب داد، مجریگري پربیننده‌ترین برنامه فوتبال فرانسه با عنوان «صد درصد فوت» را در کنار «پیرمنس»، «دومینک ژیرنال» و «تیری رولان» بر عهده داشتند؛ دسته گلی که از یک سؤال ظاهرا صریح شروع شد. استل دنیس در گفت‌وگوی زنده تلفنی با شوهرش که به عنوان سرمربی تیم شکست‌خورده فرانسه در یورو 2008 آن طرف خط حاضر شده بود، از او پرسید: «و حالا ریمون دومنک (پس از این افتضاح) به چه فکر می‌کند؟» و شوهر غیررسمی‌اش در پاسخی کاملا غیرپیش‌بینی شده، چنین افکار عمومی مغموم از شکست را به خشم آورد: «به این فکر می‌کنم که به تو پیشنهاد ازدواج رسمی بدهم!»
این اتفاق تشت رسوایی لابی‌بازی دومنک از طریق همسر غیررسمی‌اش را از پشت بام رسانه‌ها انداخت و روزنامه اکیپ، مهم‌ترین روزنامه ورزشی فرانسه سرانجام افشا کرد که لابی‌رسانه‌ای رئیس‌جمهور جدید فرانسه «سارکوزی» که بشدت به چهرهای رسانه‌ای مشهور وابسته است نیمکت تیم ملی فرانسه را با حمایت‌های خانم استل در جایگاه دبیر برنامه پربیننده «صد درصد مگ» و مجری «صد درصد فوت» معامله کرده است. از آن روز استل بخش عظیمی از محبوبیت خود را دست‌کم در میان طیف علاقه‌مند به فوتبال جامعه از دست داد و سرانجام مجبور شد از برنامه «صد درصد فوت» کناره‌گیری کند. تا اینجای کار ظاهرا همه چیز در توهم توطئه خلاصه می‌شد اما وقتی افتضاح یورو 2008 با نتایج افتضاح‌تر متعاقب آن در مقدماتی جام جهانی 2010 همراه شد و فرانسه بارها تا آستانه جا ماندن از گردونه نخستین تورنمنت بزرگ فوتبال از سال 1996 به این طرف قرار گرفت، هر بار شورایعالی فدراسیون فوتبال فرانسه که از مدیران محافظه‌کار و عمدتا پرسن و سال فدراسیون‌های استانی تشکیل یافته است در جلسه‌ای اضطراری حکم بر ابقای دومنک تا پایان قراردادش صادر می‌کرد. حالا دیگر افکار عمومی حسابی به «لابی» پشت پرده «دنیس استل» به نفع شوهرش مظنون شده و کار به جایی رسیده که بارها شایعه جدایی او و دومنک برای برطرف کردن ظن‌ها در رسانه‌ها منتشر شده است اما از آنجا که این دو هنوز گاه به گاه در کنار هم رویت می‌شوند، تاریخ مصرف این حقه هم در حال اتمام است. بدین ترتیب استل دنیس به یکی از بانفوذترین زنان تاریخ فوتبال بدل شده؛ زنی که البته هرگز پایش به توپ نخورده و رشته اصلی او در واقع ورق‌بازی حرفه‌ای است. رفتار او در حمایت از دومنک بی‌عرضه هم در واقع نوعی قمار بوده است. خانم استل ماهرانه با برگ‌هایش برای حمایت رسانه‌ای همزمان از رئیس‌جمهور پوپولیست و شوهرش بازی کرده است. همین که برنامه او «صد درصد مگ» (یا مجله صد درصدی) ویژه‌نامه‌ای هفتگی و ثابت برای پوشش دادن بخش‌های ظاهرا جذاب زندگی سارکوزی دارد و بارها و بارها به دعوت از همسر مدل ایتالیایی‌‌الاصل سارکوزی به بهانه‌های مختلف پرداخته، حکایت از مهارت این زن در فوتبال دارد. حتی این ماجرا موجب شد پاییز گذشته وقتی فرانسه به رتبه سوم گروهش تنزل کرده و شانس‌هایش برای صعود به حداقل رسیده بود، اکیپ در تیتری جنجالی اینگونه دموکراسی ریشه‌دار فرانسوی را به سخره بگیرد. نویسنده این روزنامه به بازی با حروف واژه Democracy پرداخت و آن‌را به Domocracy تغيير داده و نوشت: دومنک محصول دوموکراسی است» که این کلمه ابتکاری از Dom به معنی سلطه مشتق شده و به سلطه‌سالاری در فوتبال فرانسه اشاره دارد؛ سلطه‌ای که عدم استقلال رسانه‌ها و حتی فدراسیون فوتبال فرانسه از دولت سارکوزی نشان آن است.