خاطراتی از فینال 1990 ایتالیا
اشک‌هایت را پاک کن
تو باید اسطوره بمانی
دهه 90 برای آنهایی که دلبستگی به نمایش بازی‌های جام‌جهانی 1990 ایتالیا داشتند، سال‌های غریبی بود؛ سال‌هایی که فوتبال را در گیرنده‌های سیاه و سفیدمان طوری دنبال می‌کردیم که حتی یادمان رفت چطور در جریان تماشای بازی‌ها «زلزله1» زیر پایمان را لرزاند. شاید دقیقا همان زمان بود که نسل ما ستاره‌های محبوبشان را از لابه‌لای تیم‌های حاضر در جام جهانی انتخاب می‌کرد و برای پیگیری بیشتر خبرها می‌توانستید 2 هفته‌نامه «کهنه و قدیمی2» کیوسک‌های مطبوعاتی که بهتر است بگویم «دکه‌های روزنامه‌فروشی» را ورق بزنید. بچه‌های همسن و سال ما فوتبال جام‌جهانی را کمی از مکزیکو 86 و بیشتر از ایتالیای 90 به خاطر دارند اما بهانه‌ای که سبب می‌شود تا نوستالژی خاک گرفته آن سال‌ها را دوباره زیر و رو کنیم دیدار دوستانه آلمان و آرژانتین است؛ دیداری که دیه‌گو مارادونا را پس از 2 دهه بار دیگر برابر ژرمن‌ها قرار می‌دهد و اگر قرار باشد بی‌خیال مرور آرشیو بازی‌های 2 تیم شویم می‌توانیم به آخرین قابی که از دیه‌گو در ذهنمان مانده اشاره کنیم. آرژانتینی که در شب فینال برابر آلمان‌غربی از پیراهن دوم خود «سرمه‌ای پررنگ» استفاده می‌کرد، دچار چنان تراژدی‌ای شد که با شکست یک بر صفر مقابل پسران بکن‌باوئر و اشک‌های دیه‌گو کامل شد. درست همان زمان خیلی‌ها اعتقاد داشتند که آمریکای جنوبی‌ها سلطه‌شان در فوتبال رو به زوال رفته و این بار نوبت آنهایی است که بازی کلاسیک و روانی را به نمایش می‌گذارند و حتی می‌توانستید نیم‌نگاهی گذرا به آفریقایی‌هایی مثل کامرون با روژه میلا داشته باشید.
اما فراموش کرده بودیم که همین دیه‌گو مارادونا بود که زیباترین پاس جام را تقدیم کانی‌گیا کرد تا حریف سنتی برزیل را شکست دهند ولی این بار آرژانتین قربانی زمین و زمان، داوری و هزار و یک دلیل دیگر شد تا دیه‌گو با آن دستبندهای چرمی که دور مچ دستش بسته بود، مثل بچه‌های 15-14 ساله گریه کند. 8 جولای 1990 به کام آلمان‌غربی چرخید و جام طلایی را به دستان لوتار ماتیوس رساند. با اینکه یورگن کلینزمن را بیش از 2 دهه است که ستایش می‌کنم ولی بدون تعارف باید بگوییم مجموعه آلمانی‌ها چه از جنس شرقی و چه با فرمت غربی هنوز نتوانسته‌اند تیمی مانند آن جام را به خود ببینند. شاید این از بدشانسی دیه‌گو بود که باید بعد از آن فینال 86 رودرروی فرانس بکن باوئری قرار می‌گرفت که کامل‌ترین مهره‌ها را در اختیار داشت. حالا پس از سال‌ها دست تقدیر دیه‌گو را بار دیگر در شمایل مربی، برابر آلمان قرار می‌دهد و تنها چیزی که از فینال لعنتی برای مارادونا به یاد مانده اشک‌هایی است که پس از اعطای مدال نقره به او روی گونه‌هایش نشست؛ او باید اشک‌هایش را پاک می‌کرد تا اسطوره بماند و همینطور هم شد. اسطوره امروز از روی «باکس» نیمکت ذخیره‌ها پسرانش را هدایت می‌کند و می‌خواهد امشب انتقامی از جنس هشتم جولای 1990را از آلمانی‌ها بگیرد.
1- درست در اواسط برگزاری رقابت‌های جام جهانی 1990ایتالیا بود که زلزله عظیمی ایران را لرزاند. استان گیلان بیشترین آسیب را در آن موقع دید. در همان موقع یورگن کلینزمن به خاطر همدردی با زلزله‌زدگان مسابقه دوستانه‌ای را در کشاکش جام جهانی برگزار کرد.
2- دنیای ورزش- کیهان ورزشی
3 بازیکن جدید در ترکیب آتزوری
مارچلو لیپی 3 بازیکن جدید را به تیم ملی ایتالیا دعوت کرده و این 3 نفر نخستین حضورشان در تیم ملی ایتالیا را تجربه خواهند کرد. مارچلو لیپی سرمربی تیم ملی ایتالیا اخیرا و در آستانه دیدار دوستانه این تیم مقابل کامرون که روز چهارشنبه برگزار خواهد شد، فهرست جدیدی را منتشر کرده و به نظر می‌رسد که ماجرای بازگشت الساندرو نستا به تیم ملی این کشور همچنان منتفی است. این در حالی است که این مربی بزرگ از 3 چهره جدید برای همراهی آتزوری در این دیدار دوستانه دعوت به عمل آورده است.
لیپی: نستا به تیم ملی بازنمی‌گردد
مارچلو لیپی، سرمربی تیم ملی ایتالیا در صحبت‌هایی اعلام کرد که الساندرو نستا برای رقابت‌های جام جهانی 2010 به ترکیب این تیم بازنخواهد گشت. صحبت‌های ضد و نقیضی درباره احتمال بازگشت نستا به ترکیب آتزوری به گوش می‌رسید و نمایش درخشان او در ترکیب روسونری نیز این شایعات را قوت می‌داد ولی در نهایت لیپی در صحبت‌هایی خیال همه را راحت و اعلام کرد که آخرین شانس‌ها برای بازگشت نستا به رختکن آتزوری از بین رفته است. لیپی در صحبت‌هایی در این رابطه گفت: «او به من گفت که تمایلی به بازگشت به ترکیب تیم ملی ایتالیا ندارد. واقعا ناراحتم، چرا که می‌خواستم با حضور او شوکی به تیم وارد کنم ولی در نهایت به تصمیم نستا احترام می‌گذارم.»