در اوایل انقلاب کمونیست بودن نوعی مدگرایی بود. افرادی که از قافله مردم مسلمان ایران عقب مانده بودند برای خالی نبودن عریضه و انقلابی وانمود شدن، خود را کمونیست معرفی می‌کردند. جالب اینجا بود که آنها خود را از مردم مسلمان که انقلاب اسلامی را به رهبری
امام خمینی(ره) به پیروزی رسانده بودند، جلوتر و مترقی‌تر می‌دانستند و ملت مومن ایران را گروهی فناتیک و متحجر قلمداد می‌کردند.
با شروع جنگ تحمیلی این قشر ناراضی از اسلام و انقلاب به محاق رفتند و با استفاده از اشتغال نیروهای مومن به جنگ، رو به کارهای اقتصادی آورده و تبدیل به قشر ثروتمندی شده و راه خود را کاملا از نیروهای طرفدار انقلاب جدا کرده و در محافل خود به سبک کاملا متفاوتی از توده مردم به زندگی خود ادامه دادند... .
بنا به دلایلی که خواهد آمد، ثابت خواهد شد که بخش عمده‌ای از آشوبگران پس از انتخابات را همین قشر از جامعه ایرانی تشکیل می‌دادند. این گروه که دارای ثروت و مکنت بوده و از حمایت مالی و تبلیغاتی کشورهای غربی هم بهره‌مند بوده ولی فاقد قدرت سیاسی بودند، با استفاده از فرصت به‌دست آمده از جنجال‌های بعد از انتخابات، سعی کردند قدرت سیاسی کشور را نیز به‌دست آورند.
اینها بعضا همان‌هایی هستند که اوایل انقلاب خود را کمونیست معرفی می‌کردند. پس از فروپاشی شوروی مد روز عوض شد و مد جدیدی به‌نام لیبرال دموکراسی جای آن را گرفت. لیبرال دموکراسی در واقع شناسنامه و مرامنامه کشورهای غربی است که بر اساس اعتقاد به اصالت بشر (اومانیسم) بنا نهاده شده است. برای واکاوی بستر و خاستگاه لیبرال دموکراسی باید مقداری به تاریخ اروپا بپردازیم. این بررسی از آنجا مهم است که ما را در شناسایی هویت واقعی فتنه‌گران پس از انتخابات فارغ از شعارها و تظاهرات بیرونی آنها کمک زیادی خواهد کرد. در پایان نیز به بعضی راه‌ها برای مقابله با این جریان الحادی خواهیم پرداخت. آیا تاکنون به این فکر افتاده‌اید چرا از میان شهرهای بزرگ اروپا یک رودخانه بزرگ عبور می‌کند؛ شهرهای لندن، پاریس، وین، برلین و... همگی دارای رودخانه‌ای بزرگ هستند. شهرهای بزرگی در اروپا هستند که پسوند بورگ، بورژ یا بریج (Bridge) به معنای پل، دارند، یعنی اینها شهرهایی هستند که در کنار پل ساخته شده‌اند. با مطالعه تاریخ اروپا درمی‌یابیم که تمدن اروپایی پس از قرون وسطی از کنار همین پل‌ها آغاز شده است. اروپای قرون وسطی بسیار عقب‌مانده و ملوک‌الطوایفی بود. به دلیل آب و هوای مساعد در گوشه و کنار این قاره حکومت‌های پادشاهی محلی کوچک و بزرگ حکومت می‌کردند. پادشاهان و اشراف تمام قلمرو خود را ملک شخصی خود دانسته و مردم را در حد برده و رعیت جزء تصور می‌کردند. معمولا رودخانه‌های بزرگ مرزهای این حکومت‌ها را تشکیل می‌دادند که می‌توانستند از کنار ساحل آنها از قلمرو خود دفاع کنند. مثلا کشور بریتانیا متشکل از 12حکومت کاملا مجزا بود که به آنها بارو می‌گفتند. ملکه ویکتوریا توانست این 12کشور را متحد کرده و کشور بریتانیا را بنیانگذاری کند.
قدرت دیگری در کنار پادشاهان وجود داشت که همواره باعث آزار آنها بوده و قدرت آنها را محدود می‌کرد. کلیسای کاتولیک نیز برای خود حکومت عریض و طویلی داشت که مانند پادشاهان عمل می‌کردند و با قدرت نظامی و مالی خود به حکوت مطلق‌العنان خود در قالب مسیحیت ادامه می‌دادند. وجود قدرت و ثروت در سازمان کلیسا باعث فساد رهبران آن شده بود و با ترویج عقاید خرافی و دگم و مبارزه با تفکرات جدید، از مذهب مسیحیت چهره‌ای خشن، ضدعلم و دنیاطلب ساخته بود. در این میان تجار و پیله‌وران جزئی بودند که با انتقال تولیدات هر حکومت محلی به حکومت محلی دیگر نیازهای دوطرف را تامین می‌کردند. آنها برای انتقال مال‌التجاره خود مجبور بودند همه‌روزه از پل‌هایی که روی رودخانه‌های مرزی ساخته شده بود عبور کنند. با گذشت زمان عده‌ای در کنار این پل‌ها ساکن شدند و بازارچه‌هایی را تاسیس کردند. این بازارچه‌ها محصولات پیله‌وران را در میان راه خریده و آنها را از پیمودن راه تا کشور مقصد بی‌نیاز می‌کردند. این محصولات توسط بازرگانان مقصد در نیمه راه خریداری شده به کشور خود برده می‌شدند. این ایده جدید تجاری باعث ثروتمند شدن صاحبان این بازارچه‌های محلی کنار پل شد. با رشد ثروت این افراد کم‌کم شهرهای جدیدی خارج از حیطه قلمرو کلیسا و پادشاهان در کنار پل‌ها به‌وجود آمد. با گسترش این شهرها، طبقه جدیدی در اروپای قرن چهاردهم میلادی به بعد به‌نام بورژوا به‌وجود آمد. بورژواها قشر ثروتمند شهرنشین تازه به دوران رسیده‌ای بودند که به‌رغم ثروت زیاد، از جایگاه اجتماعی مناسبی برخوردار نبودند و همواره مورد تحقیر اشراف واقع می‌شدند.
در قرون 14 و 15 میلادی تضاد منافع کلیسا با پادشاهان و پادشاهان با پادشاهان دیگر موجب جنگ‌های داخلی زیادی بین آنها شد که نتیجه آن تضعیف قدرت اقتصادی و سیاسی طرف‌های درگیر بود. ولی در این میان شهرهای کنار پل و طبقه تازه به دوران رسیده بورژوا از آسیب جنگ‌های محلی در امان مانده و آنها کما فی‌السابق از فرصت استفاده کرده قدرت اقتصادی خود را افزایش می‌دادند. مخالفت کلیسا با علوم جدید و حمایت طبقه بورژوازی از دانشمندان، موجب هجوم آنها به این شهرهای جدید شده و تاسیس دانشگاه‌ها و مراکز تولیدی صنعتی بزرگ را باعث شد. کارخانجات ریسندگی و پارچه‌بافی انگلیس ثمره همین دوران است. در این میان صنف بناها (Masons) که طبقه ثروتمندی بودند که به واسطه ساخت کاخ‌ها و کلیساها به مال و منال زیادی رسیده بودند، با تشکیل محافلی سری که به بنایان آزاد یا فراماسونری مشهور شد، درصدد برآمدند تا در قدرت سیاسی نیز سهیم باشند. آنها بهترین محل فعالیت خود را همین شهرهای کنار پل‌ها انتخاب کردند. نکته جالب توجه اینجاست که شباهت رفتار یهودیان و فراماسون‌ها باعث شد که این سازمان زیرزمینی تحت تسلط یهودیان قرار گیرد. فراماسونری از طبقه بورژوا به عنوان پیاده‌نظام خود استفاده شایانی کرد و انقلابی را در تمام زمینه‌های سیاسی، اقتصادی، عقیدتی و هنری جامعه اروپایی به‌وجود آورد. فراماسونری با ارائه ارزش‌های جدید با هر آنچه کلیسا و اشراف معتقد بودند مخالفت می‌کرد. آنها در حوزه سیاست به‌جای حکومت سلطنتی و موروثی، دموکراسی را مطرح کردند، به‌جای کار برای کلیسا و اشراف، نظریه اقتصاد آزاد و سرمایه‌داری را ارائه دادند، در حوزه هنر به‌جای نقاشی قدیسان مذهبی، به نقاشی و مجسمه‌سازی «انسان‌های برهنه» تشویق کردند، رمان‌های عشقی جایگزین داستان‌های مذهبی شد، در حوزه عقیدتی، به‌جای اصالت خدا، اصالت انسان یا اومانیسم را قرار دادند، به‌جای تاکید بر اصول، با این عنوان که هیچ چیزی مقدس نیست، لیبرالیسم و لاابالیگری مذهبی را جایگزین کردند، اعلام کردند فقط آنچه برآیند خواست اکثریت مردم باشد حق است و باید به عنوان قانون رعایت شود و انسان در تعریف آنها موجودی شد زمینی، با نیازهای زمینی مانند خوراک، پوشاک و لذت.
در این دوره، اصالت لذت و شهوت جای اصالت عقیده و اعتقاد به آخرت را گرفت. دین یک تجربه فردی و برای کسب آرامش روحی اعلام شد. این تحول فرهنگی در اروپا به رنسانس تعبیر می‌شود. در یک کلام، رنسانس یعنی قطع رابطه خداوند با انسان و دادن مسؤولیت مدیریت انسان به هواهای نفسانیش. این تعاریف جدید مورد استقبال زیاد مردمی که از ظلم و جور پادشاهان خسته و از تحقیر کليسا در رنج بودند قرار گرفت تا آنجا که پس از قرن پانزدهم میلادی که جنگ‌هایی داخلی بین پادشاهان و کلیسا آنها را بشدت ضعیف کرده بود، فراماسونری را بر آن داشت که با تکیه بر قدرت مردمی بورژوازی به جنگ با اشرافیت و کلیسا برود. از این پس جنگ‌های جدیدی به‌وجود آمد. قدرت فکری، اقتصادی و علمی طبقه بورژوازی به رهبری فراماسونری پس از سال‌ها جنگ بر اشرافیت و کلیسا فائق آمد. انقلاب کبیر فرانسه در قرن 18 میلادی نقطه پایان فروپاشی اشرافیت در اروپا بود. کلیسای کاتولیک نیز با به‌وجود آمدن مذهب اعتراض و اصلاح‌طلبی دینی (پروتستان) شکست سختی خورد تا آنجا که در قرن 18 میلادی کلیساها به اصطبل‌های حیوانات مبدل شدند.
جنگ‌های داخلی اروپا اگرچه باعث تضعیف قدرت اقتصادی و سیاسی بود ولی باعث رشد فناوری نظامی در اروپا نیز شد. اختراع باروت و تفنگ تحول زیادی را در شیوه جنگ‌ها به‌وجود آورد. ساخت ناوهای جنگی به همراه تجهیزات نظامی پیشرفته، کشورهای اروپایی را بر آن داشت تا با کشورگشایی دوران استعمار غرب را شروع کنند. از این تاریخ به بعد است که کشورهای اسلامی تحت استعمار قرار گرفتند... .
در دوران کنونی لیبرال دموکراسی نسخه جاری اومانیسم قرون جدید اروپاست. لیبرال دموکراسی با اعتقاد به «پلورالیسم مذهبی» و عقیدتی با هرگونه «اصولگرایی» مخالفت می‌کند. در دیدگاه آنها مذهب یک تجربه شخصی است و منحصر به دین و آیین خاصی هم نیست. لذت‌جویی شخصی حرف اول را در اهداف آنها می‌زند. اعتقاد به خدا یک باور روبنایی است و تاثیری در زندگی و تصمیم‌گیری‌های فردی انسان ندارد. باید گفت لیبرال دموکراسی تفکر الحادی و ضدخدایی دوران معاصر است. این تفکر شالوده و بنیان تمام سیستم‌های
سیاسی- اقتصادی غرب اروپایی و آمریکایی و حتی کشورهایی است که با سیستم سوسیالیستی اداره می‌شوند.
تفکر لیبرالیستی به‌رغم ظاهر مسالمت‌جوی آن، بشدت و حتی با قوه قهریه با تفکراتی که اصولگرایی، اعم از اصولگرایی اسلامی، مسیحی و حتی کمونیستی را تبلیغ می‌کنند مبارزه می‌کند. منظور ما از اصولگرایی اسلامی، تاکید بر آموزه‌های اصیل دینی به عنوان روش زندگی الهی است که توسط پیامبر گرامی اسلام و ائمه معصومین سلام‌الله
علیهم اجمعین و به دست علما و فقها به ما رسیده است. انقلاب اسلامی ایران بر پایه اصولگرایی بنا شد. امام خمینی رحمهًْ‌الله با ارائه تفکری ناب و اصیل نشان داد که دین اسلام و فرهنگ شیعی می‌تواند برخلاف آنچه کلیسا به مردم نشان داد، مظهر تعقل، مردمسالاری و عدالت باشد. ایران توانست با تشکیل حکومتی پاک، الهام‌بخش مردم ستمدیده جهان شود. بنانهادن حکومتی بر اساس شریعت و با انتخاب مردم، خاری بود بر چشم لیبرال دموکراسی که ظهور و بروز خود را در مقابله با فرهنگ منحط کلیسای قرون وسطایی به‌دست آورده بود. خطر پدیده انقلاب اسلامی در اواخر قرن بیستم موجب شد استکبار جهانی هجوم همه‌جانبه نظامی و فرهنگی را علیه ملت شجاع و مظلوم ایران آغاز کند. ایران مبتلا به جنگی 8 ساله شد ولی به‌حول و قوه خداوند متعال و با رهبری حکیمانه و تقدیم شهدای زیادی از جوانان پاک توانست جنگ را به نفع خود به پایان برساند. ولی در زمانی که ملت ایران مشغول دفع دشمن بود عده‌ای فقط با تمرکز بر کارهای اقتصادی به آلاف و الوف فراوانی رسیدند و طبقه ثروتمند جدیدی را که اساسا با نظام مخالف بودند شکل دادند. ما می‌توانیم از این طبقه به عنوان بورژوازی ایرانی نام ببریم. بورژوازی ایرانی دلال‌منش، لذت‌جو، هرهری‌مذهب، بشدت غربزده، دین‌گریز، روشنفکرنما، بی‌ریشه و ضدانقلاب اسلامی است. اوج آمال و آرزوهای آنها غرب است و حالشان از فرهنگ ایرانی - اسلامی بهم می‌خورد.
پس از شکست در فاز نظامی، استکبار جهانی بدرستی دریافت که فقط با تبلیغ و رواج فکر لیبرال دموکراسی می‌تواند ایران را شکست دهد. رهبر معظم انقلاب با درک بموقع این خطر، از ترویج فکر لیبرال دموکراسی به عنوان تهاجم فرهنگی دشمن نام می‌برند که این نشان‌دهنده عمق بصیرت الهی ایشان است. انقلاب اسلامی با قدرت تمام راه‌ها را برای نفوذ این تفکر بسته بود. تا زمانی که امام در قید حیات بودند این تفکر نتوانست از خود قدرتی نشان دهد ولی متاسفانه جریاناتی در مسیر انقلاب به‌وجود آمد که بعضی از متفکران خواسته و ناخواسته شروع به تئوریزه کردن تفکر لیبرال دموکراسی در ایران کردند. به جرات می‌توان گفت تئوری قبض و بسط دکتر عبدالکریم سروش در دهه 60 با ارائه پلورالیسم دینی (همان تفکر لیبرالی قرن 16 میلادی اروپا) نخستین قدم محکم را برای ترویج لیبرال دموکراسی در ایران برداشت. این مباحث به تدریج و با استفاده از غفلت روحانیت و حوزه‌های علمیه، در مراکز دانشگاهی و علمی رواج یافت و نسل جدیدی از روشنفکران غربزده را در ایران به‌وجود آورد.
از این تفکر 2 گروه ولی با انگیزه‌های متفاوت استقبال کردند:
1- گروهی که به جناح چپ مشهور بودند و با کنار رفتن از قدرت پس از رهبری آیت‌الله خامنه‌ای به دنبال فکر جدیدی بودند که بتوانند دوباره قدرت سیاسی را به‌دست آورند. رهبران این گروه عمدتا از تحصیلکردگان علوم جامعه‌شناسی بودند. متاسفانه دروس جامعه‌شناسی ایران که مبتنی بر تفکر و معیارهای لیبرال دموکراسی نوشته شده است، در گرایش آنها به این اندیشه تاثیر بسیار داشت. این گروه با نهادن نام اصلاح‌طلبی (نسخه ایرانی مذهب پروتستان) حرکت سیاسی وسیعی را آغاز کردند که در نهایت منجر به انتخاب آقای خاتمی به عنوان رئیس‌جمهور در سال 76 شد. در دوره ایشان فضای فرهنگی برای ترویج و جا انداختن تفکر لیبرال دموکراسی گسترش یافت. روزنامه‌های متعددی برای همین منظور منتشر شد. در این میان آقای مهاجرانی به عنوان وزیر ارشاد وقت، سهم زیادی برای ترویج این رویکرد داشت. این تفکر جدید و بزک کرده ولی در باطن خباثت‌آمیز آنقدر شایع شد که حتی مومنین را نیز تحت‌تاثیر قرار داد. متاسفانه کسانی از پایه‌گذاران انقلاب ناخواسته در دام افتادند و مبلغ این جریان شدند. تفکر لیبرال دموکراسی در صورت موفقیت کامل، همه قدرت دفاعی مردم ایران که به باورداشت‌های شیعی مبتنی بر آیین محمدی، عدالت علوی، قیام حسینی، علوم باقری و انتظار مهدوی متکی بود را از بین برده و مردم ایران را از لحاظ فرهنگی در مقابل فرهنگ الحادی لیبرال دموکراسی جهانی‌سازی شده تسلیم می‌کرد. در اینجا بود که باید فاتحه انقلاب را خواند. در این فضای سنگین سیاسی، رهبر معظم انقلاب بودند که یک‌تنه خطر نفوذ
لیبرال دموکراسی را به مردم تذکر می‌دادند. ایشان به هر مناسبتی به تشریح این فکر شیطانی و آگاه کردن مردم نسبت به خطرات آن برای انقلاب اسلامی تلاش می‌کردند. آیت‌الله مصباح هم سهم زیادی برای روشنگری در این زمینه داشت ولی ایشان مظلومانه مورد هجوم همه‌جانبه ترور شخصیتی قرار گرفت و نتوانست آن‌طور که باید و شاید موثر واقع شود.با کمال تاسف، سیاست فرهنگی 8 سال ریاست‌جمهوری آقای خاتمی منجر به ترویج فکر لیبرال دموکراسی در ایران شده و موجب شد در حوزه‌های هنری مانند سینما فیلم‌های زیادی بر اساس آن ساخته شود. فکر بسیجی و شهادت‌طلبی به سخره گرفته شد. کتاب‌های زیادی با مضامین عشقی، شهوانی نوشته شد. خوانندگان و نوازندگان زیادی مانند قارچ سر برآوردند. تاکید افراطی بر جمهوریت نظام در مقابل اسلامیت آن نیز برای جا انداختن دموکراسی از نوع غربی آن بود. در یک کلمه باید گفت در یک سناریوی دقیق، رنسانس ایرانی برای گذر از تفکر اصولگرای شیعی به تفکر غربی مبتنی بر لیبرال دموکراسی در حال انجام بود.
2- بورژوازی ایرانی گروه دیگری بود که از تفکر لیبرال دموکراسی استقبال کرد. این گروه را می‌توان مشابه ایرانی بورژوازی قرون 15 و 16 میلادی اروپا دانست که فقط به فکر منافع شخصی خود بوده و از ابتدای انقلاب فقط به دنبال کسب مال و ثروت به هر طریقی بودند. این طبقه نورسیده در قسمت‌های اعیان‌نشین شهرها یا برج‌ها ساکن شدند تا آنجا که حتی بعضی از برج‌های 5 ستاره در انتخاب خریداران آپارتمان‌های خود دقت می‌کردند که حتما افرادی بی‌قید باشند. برخی از این برج‌ها با داشتن تمام امکانات رفاهی و اتصال به ماهواره‌های غربی فضای زندگی ساکنان آنها را تبدیل به فضای زندگی در کشورهای اروپایی آن‌هم از نوع بی‌بند و بار کرده است. بی‌حجابی، مشروبات الکلی، پارتی‌های شبانه با روانگردان‌ها و روابط نامشروع از ویژگی‌های بعضی از این برج‌هاست. البته حضور این قشر منحصر در زندگی در برج‌ها نیست. تبلیغات مستهجن ماهواره‌ای و همراهی سیاسی جناح اصلاح‌طلب با این گروه مرفه بی‌قید، زمینه را برای جنبش اعتراضی طبقه بورژوازی ایرانی آماده کرده بود. انتخابات ریاست‌جمهوری فرصت خوبی برای خیزش قدرت‌خواهی این طبقه بود. آقای موسوی قبل از انتخابات در مصاحبه با روزنامه تایم گفت: «تغییر از مدتی قبل آغاز شده است. تنها بخشی از آن به پیروزی در انتخابات مربوط می‌شود و بخش‌های دیگر ادامه خواهند یافت و هیچ عقبگردی در کار نخواهد بود». در بافت جمعیتی این گروه بويژه پس از فروکش کردن اعتراضات نسبت به تقلب در رای‌گیری، مشاهده می‌کنیم که شرکت‌کنندگان در آشوب‌ها عمدتا از افراد بی‌قید هستند که احترامی برای امام خمینی، عاشورا، اسلام و ایران قائل نیستند. آنها با آتش زدن و تخریب و با دستورگیری از آن سوی مرزها کنترل جریان سبز را از دست آقای موسوی و اصلاح‌طلبان خارج کرده و کار را به سمت شعارهای ضددینی و ضدانقلابی پیش بردند. تحرکات بی‌سابقه ضدانقلابیون بی‌بند و بار و تمام عناصر فراری، بدنام و فاسد خارج از کشور و حمایت آنها از جنبش سبز فقط به دلیل آن بود که افرادی از جنس خود در ایران علم مخالفت با نظام را برافراشته بودند. هجوم بی‌سابقه آنها در خارج از کشور به صندوق‌های رای برای رای دادن به آقای موسوی به هیچ‌وجه اعتقاد به آرمان‌های اصلاحی به دین یا برای اعتراض به مدیریت دولت آقای احمدی‌نژاد نبود بلکه در ورای آن به تغییری امیدوار بودند که بتواند ریشه دینداری را در ایران بخشکاند. اما با عنایت خداوند تبارک و تعالی این توطئه خطرناک شکست خورد و ما در جریانات پس از انتخابات دست خداوند را برای تطهیر انقلاب از وجود فکر خبیث لیبرال دموکراسی و مبلغان آن می‌بینیم. خوشبختانه مردم ما با شناسایی بموقع دشمن به مقابله با آنها پرداختند. هم‌اکنون جبهه دشمن هر لحظه در حال عقب‌نشینی است. به قطع و یقین می‌توان گفت که اضمحلال سیاسی جریان سبز اجتناب‌ناپذیر است. هر زمان که می‌گذرد فقط مقداری حرکات ایزایی در حال افول از این جریان دیده می‌شود. ولی باید توجه کنیم که این پایان کار نیست. جنبش اعتراضی پس از انتخابات دارای 3 رکن بورژوازی ایرانی، اصلاح‌طلبی و تفکر لیبرال دموکراسی است. ما فقط توانسته‌ایم بخش سیاسی اصلاح‌طلبی و آشوب‌های فیزیکی و خیابانی را کنترل کنیم ولی متاسفانه 8 سال حکومت اصلاح‌طلبان و ده‌ها ماهواره دشمن و صدها سایت اینترنتی به کمک سران استکبار جهانی، جریان فکری لیبرال دموکراسی را در بعضی اقشار جامعه مانند پاره‌ای از جوانان، دانشجویان و مرفهان نهادینه کرده است. پس از ایجاد آرامش سیاسی در کشور، نظام باید فکری اساسی برای تطهیر جامعه از فکر و اندیشه لیبرال دموکراسی کند. در غیر این‌صورت، حتی در صورت آرامش موقتی، باید در هر فرصت منتظر هجوم دوباره این تفکر به بدنه و ریشه‌های انقلاب اسلامی باشیم.
برای این منظور راه‌های زیر پیشنهاد می‌شود:
1- تقویت اصل ولایت فقیه. ولایت مطلقه فقیه گوهر گرانبهایی است که خداوند متعال به‌واسطه خلوص امام خمینی(ره) و وفاداری ملت بزرگوار ایران به ما مرحمت فرموده است. رهبر معظم انقلاب نیز بحق توانسته است ملت را از گردنه‌های خطرناکی عبور دهد. حوادث پس از انتخابات بزرگ‌ترین و پیچیده‌ترین هجوم نظام استکبار جهانی به ملت ما بود که به وسیله هدایت‌های الهی ولایت و به‌دست مردم ایران خنثی شد. به همگان ثابت شد جمله امام خمینی (ره) که گفت «پشتیبان ولایت فقیه باشید تا ممکلت آسیب نبیند.» چه توصیه هوشمندانه‌ای بوده است.
2- روحانیت معظم آگاهی خود را نسبت به خطرات تفکر لیبرال دموکراسی بالا برده و خطرات آن را برای مردم توضیح دهد.
3- تلاش برای نزدیکی عمیق‌تر حوزه و دانشگاه. به تجربه ثابت شده که هرگاه دانشگاه از حوزه دور مانده است، به‌جای آن غربزدگی و تفکرات ضددینی گسترش یافته است. در فتنه اخیر جناح دشمن امید زیادی به دانشگاه و دانشگاهیان بسته بود. دشمنان به جفا دانشگاهیان را از خود می‌دانستند. عناصر موثر و دلسوز حوزه و دانشگاه باید پس از حوادث اخیر به خود بیایند و مطمئن باشند حیات انقلاب اسلامی، بنا به رهنمودهای امام خمینی(ره)، به وحدت حوزه و دانشگاه است. متاسفانه این توصیه امام یا بدرستی درک نشد یا لزوم آن برای مسؤولان ثابت نشد. باید اعتراف کرد خاستگاه و مروج فکر لیبرال دموکراسی در ایران دانشگاه‌های ما هستند. به این نکته بیندیشیم که اگر متفکران حوزه در دانشگاه‌ها حضور علمی داشتند آیا این اندیشه شیطانی جرات بروز و گسترش پیدا می‌کرد؟
4- ماهواره‌های فارسی‌زبان فاسد و دروغ‌پرداز، اثر تخریبی زیادی بر ایمان دینی مردم دارند. همانگونه که محیط دانشگاهی منفک از حوزه، گهواره رشد تفکر لیبرال دموکراسی در ایران شد، ماهواره‌ها از سوی دیگر نقش انحطاط اخلاقی بورژوازی ایرانی را بازی کردند. اثر ماهواره‌ها مانند اعتیاد به مواد مخدر است. اعتیاد به تماشای برنامه‌های لس‌آنجلسی یک بیماری اجتماعی است که فقط با کار فرهنگی عمیق قابل معالجه است. نظام باید نسبت به خطرات ماهواره‌ها برای انحراف فکری مردم بويژه جوانان حساسیت مضاعفی داشته باشد.
تجربه ثابت کرده است جلوگیری فیزیکی تاثیر بازدارندگی زیادی ندارد. روش مقابله با ماهواره‌ها، تقویت ایمان مردم و متقاعد کردن آنها برای خودداری اختیاری از مشاهده این برنامه‌هاست. فتوای منع مشاهده توسط مراجع تقلید، ساخت سرگرمی‌های سالم در رسانه ملی، تبیین اثرات تخریبی مشاهده ماهواره‌ها در تلویزیون، مساجد، منابر و مدارس می‌تواند در جای خود اثربخش باشد.
5- در دروس علوم انسانی بويژه جامعه‌شناسی در دانشگاه‌ها بازنگری شود. در حال حاضر این دروس مبلغ فکر لیبرال دموکراسی هستند.
6- باید فکری برای جزایر انسانی منحرف در داخل کشور شود. مثلا بعضی از برج‌ها که تبدیل به یک واحد یکپارچه زندگی به سبک غربی آن هم به صورت مستهجن شده‌اند.
7- بورژوازی ایرانی در حال قبح‌زدایی از بی‌عفتی، تحصیل مال حرام و بی‌قیدی دینی است. در مقابل باید ارزش‌هایی مانند دیانت، عفت و پاکدامنی، پاکدستی و دوری از تجملگرایی تبلیغ شود. این امر می‌تواند با ساخت سریال‌های تلویزیونی و تغییر در سبک زندگی مسؤولان رده‌بالا انجام شود.
8- گفت‌وگوهای آزاد در قالب اتاق‌های فکر در دانشگاه‌ها، مدارس، حوزه‌های علمیه و در قالب مناظره‌های فرهنگی در صدا و سیما رایج شود. بدون انجام گفت‌وگوهای آزاد، مردم نمی‌توانند درباره عقاید تفکر الحادی لیبرال دموکراسی حساس و آماده مقابله باشند.
کالج اسلامی لندن
منبع: الف