من، تو، رفاقت، عشق، شک، اشک....خون!

دنیاخمامی:

داستان فیلم «محاکمه در خیابان» از این قرار است: شب ازدواج امیر و مرجان است. حبیب دوست صمیمی امیر که کمک زیادی برای برگزاری مراسم کرده، ناگهان از امیر می‌خواهد که عروسی‌اش را به هم بزند. حبیب فهمیده که مرجان قبلا با مردی ازدواج کرده بوده و از او بچه دارد. امیر با نشانی ای که در اختیار دارد، دنبال یافتن سرنخ ماجراست و در ادامه‌ می‌فهمد...

متفاوت‌ترین فیلم کیمیایی؛

شاید این جمله از این حیث در تیزرها و بیلبوردها دیده شد که خبری از قهرمان‌کشی‌های همیشگی در «محاکمه در خیابان» نبود. کیمیایی ترجیح داده بود از دریچه‌ای با رنگ تقریبا سیاه و سپید به دنیای کاملا سیاهی که تصویر کرده بود، نگاه کند. به نگاه مرجان در سکانس‌های آخر فیلم و آرایشی که ریخته و زیر چشمانش را سیاه کرده خوب نگاه کنید، شاید انگ مبرا نشدن از بی‌عفتی در لا به‌لای همان سیاهی زیر چشم دختر معلوم بود. «محاکمه در خیابان» هم از کیمیایی هست و هم از کیمیایی نیست. شاید او از آن جهت آن اشتیاق را در شخصیت‌پردازی نداشت، چون قیصری در فیلمش نبود. تنها عنصر بازمانده از فیلم‌های قدیمی‌اش را می‌توان در کاراکتر دوست امیر (پولاد کیمیایی) پیدا کرد و آن دیالوگ: «امیر مردونگی هیچ وقت از مد نمی‌افته!»، اما برخی از صحنه‌های فیلم محاکمه در خیابان واقعا از مد افتاده بود. صحنه درگیری فروتن با دوستش با همان قالب همیشگی کارهای قبلی‌اش، خون و چاقو خیلی به چشم می‌آید. تمام فیلم‌های کیمیایی یک جور پرورش دنیایی است که کمی شخصی است و البته هواداران پا برجای همیشگی‌اش را هم دارد. ‌می‌توان منتظر وقوع یک سری اتفاقات ماند یعنی فیلم با یک آرامش شروع می‌شود (که معمولا دیالوگ‌های زیبای فیلم‌هایش هم در همین نیم ساعت اول است) و به توفان می‌رسد (معمولا فقط می‌توان در این زمان از فیلم‌های کیمیایی صحنه‌های خشونت‌بار و خون‌بازی‌های همیشگی‌ را دید). کیمیایی خود نیز تا پایان فیلم نمی‌داند باید از این دنیایی که در «محاکمه در خیابان» تصویر کرده است، راضی باشد یا نه؟ از طرفی نمی‌خواهد القا کند که دختر خیانتکار است و از طرفی هم نمی‌خواهد امیر را بی‌غیرت ترسیم کند. این، این پا و آن پا شدن پیوسته در فیلم حتی در اپیزودهای دیگر که با داستان اصلی تقاطع پیدا می‌کنند به چشم می‌خورد (عشقی که کیمیایی دوست دارد مخاطب از چشمان نیکی کریمی نسبت به شوهر سابقش بفهمد اما در قالب دیالوگ نیاورد و...) که در نهایت هم این دودلی‌ها را به یقین نمی‌رساند. نوشته ابتدایی این فیلم متعلق به اصغر فرهادی است که می‌توان آن تعلیق همیشگی فیلم‌هایش را هم دید؛ سکانسی که در تعمیرگاه با دوستش مشاجره می‌کند، نمونه این موضوع است (با بازی بسیار خوب حامد بهداد). شوکی که تماشاچی در این سکانس می‌خورد از جنس قلم فرهادی است و روایتی که ادامه پیدا می‌کند، بازنویسی کیمیایی است.

فکر نکنید با یک فیلم ماندگار روبه‌رو هستید. شما می‌خواهید اعترافات یک مرد را درباره دنیای مرده‌اش بشنوید و ببینید...همین!