طلوع شمس:
در سال‌های گذشته پخش سریال‌های کره‌ای، خاطره دهه 60 و70 را که همه در ساعتی از شب کار و زندگی را تعطیل می‌کردند تا پای تلویزیون بنشینند و سریال «سال‌های دور از خانه»یا همان اوشین و بعد از آن«داستان زندگی»- هانیکو- را ببینند، زنده کرد.شروع موج جدید پخش سریال‌های کره‌ای با مجموعه «جواهري در قصر» آغاز شد و با «امپراتور دريا»، «تاجر پوسان» و پس از آن «افسانه جومونگ» ادامه يافت.اگر با کمی تامل به این سریال‌ها نگاه کنیم، پرداخت سطحی و یکنواخت این مدل از سریال‌ها نخستین گزینه‌ای است که به چشم می‌خورد در واقع در همه سريال‌هاي کره‌اي که از شبکه‌هاي مختلف صداوسيما پخش مي‌شود، شخصيت‌هاي سفيد، سياه و خاکستري وجود دارند که يادآور تقابل هميشگي خير و شرند. گاهی وقت‌ها که برخی از سکانس‌های این سریال‌ها بویژه «جومونگ» را که نگاه می‌کردم با خود می‌گفتم که چه چیزی موجب این همه جذابیت و پرطرفدار شدن سریالی مثل «جومونگ» شده است؟ خاطرم هست در دوره پخش این سریال بود که چند سریال ایرانی که به طور همزمان از دیگر شبکه‌های سیما پخش می‌شد، مورد بی‌مهری قرار گرفت و کار به جایی رسید که سریال «جومونگ» به عنوان پربیننده‌ترین سریال در زمان خود شناخته شد. حالا تصور کنید که با شروع دور جدید سریال‌های ایرانی تلویزیون، قرار است تا سری دوم مجموعه «جومونگ» با عنوان«امپراتوری بادها» نیز پخش شود و این موضوع خبر از جریانی جدید در تلویزیون می‌دهد، چرا که اصلا بعید نیست سریال‌های خوب ایرانی مثل «پرانتز باز» که قرار است این روزها از تلویزیون پخش شود، مورد بی‌مهری مخاطبان قرار گرفته و آنطور که باید، دیده نشود. شاید اینجا مجالی برای بررسی بیشتر سریال‌های بی‌کیفیت کره‌ای که با پرداختی کودکانه و داستان‌هايی نه چندان دلچسب، از تلویزیون پخش می‌شوند، نباشد، اما با توجه به اینکه سالانه در کشور سریال‌های مختلف با داستان‌های متفاوت که با ذائقه مخاطب همسو بوده و سعی در راضی نگه داشتن او دارد، تولید می‌شود، لازم است کمی عمیق‌تر به این مساله نگاه کنیم که بهتر است به جای روی سر گذاشتن سریال‌های دست چندم کره‌ای و حلوا حلوا کردن آنها کمی به تولیدات داخلی اهمیت بیشتری داده و با پخش همزمان این سریال‌ها آن هم درست در زمانی که تلویزیون سریال‌های جدید ایرانی را در حال پخش دارد، بیشتر از این تولیدات داخلی را در انزوا قرار ندهیم.