پپ گوآردیولا که در اولین تجربه مربیگری‌اش همه کارشناسان را متحیر کرد و کمتر کسی فهمید چطور و چگونه به این سرعت چنین نابغه‌ای در عالم مربیگری ظهور کرده است، خودش چنین حالتی را برابر لیونل مسی دارد. او واژه‌ای برای بیان توانایی‌های شماره 10 جادویی‌اش ندارد. اعجوبه آرژانتینی سه‌شنبه شب بار دیگر نشان داد چرا طرفداران پر و پا قرص کریس رونالدو که روزی او را بهتر از مسی می‌دانستند حالا ترجیح می‌دهند این مقایسه دیگر صورت نپذیرد. پسرک با همان جثه ریز و سرعت غیرقابل تصور 4 بار دروازه آلمونیا را گشود و در آخرین شادی گلش عوض آنکه مثل شماره 9 رئال با فخر به هواداران تیم حریف بفهماند من توپچی‌های لندن را به آتش کشیدم تنها به مثابه کودکان سری تکان داد و خندید. اول بار در جام خوآن گمپر که مصافی است به احترام موسس سوییسی الاصل بارسا، کاپلو از دیدن مسی 18 ساله تعجب کرد و پس از پیکار یووه و بارسلونا در ستایش این اعجوبه گفت؛حرکات او شبیه شخصیت‌های کارتونی است؛ فریبنده، غلو آمیز و تا حدودی غیرواقعی. اما مسی حالا واقعیت پیدا کرده است؛ لحظه‌ای که آرسن ونگر بزرگ‌ترین آرزویش(قهرمانی در چمپیونز لیگ) را به واسطه درخشش خیره کننده مسی از دست رفته می‌بیند و تنها می‌گوید؛ او مثل فوتبالیست‌های پلی استیشن غیرقابل مهار است. شماره 10 دوست‌داشتنی بارسا به واسطه عملکرد چند ماه اخیرش نه تنها از کریس رونالدوی 80 میلیون پوندی به مثابه یک خودروی فراری سریع و زیبا سبقت می‌گیرد بلکه اینک مقایسه‌ای پیش آمده بین او و مارادونا. واقعا کدام بهتر هستند؟ مسی در عصری بسادگی از مدافعان عبور می‌کند که برای پی بردن به کیفیتش تنها لازم است به آمار دوندگی بازیکنان توجه کرد؛ عصر خشونت و فوتبال کاملا فیزیکی که فوتبالیست‌ها را به واسطه پیشرفت در علم تغذیه و بدنسازی مشابه ورزشکارانی ساخته از عصر گلادیاتورها، اما شماره یک این عصر، باز بالرینی است از جنس رویا،سرعت و شادمانی گل.